Welkom in de draak

Enter the DragonAh! Emotionele content. Dat zie ik graag in films. Vooral als deze content door Aziatische vechtmeesters wordt overgebracht. Trappen, slaan, bloed, zweet en hemelse glorie: dit zijn de ingrediënten die Enter the Dragon (1973) zo legendarisch maken.

Het helpt natuurlijk ook dat Bruce Lee meedoet. Gedeeltelijk mythe, gedeeltelijk legende, maar bovenal mens is Bruce Lee de belichaming van kungfu. Wat hij ontbeert aan lichaamsvet maakt ie goed met dikke wenkbrauwen – die de strakke blik van zijn priemende ogen extra flair geeft. Hij straalt zelfvertrouwen uit, zonder arrogant over te komen. Een eenvoudig supermens zeg maar.

De combinatie van keiharde kungfu en de menselijkheid van Bruce Lee maken hem, en in het verlengde daarvan Enter the Dragon, zo tijdloos. Lee speelt hier de toepasselijk genaamde Lee, die op een eiland deelneemt aan een geheim toernooi. De Britse politie heeft hem verzocht om de waarheid te achterhalen over de man die het toernooi organiseert, en daar wil Lee wel bij helpen.

Het verhaal is bijzonder simpel en ondertussen ook al honderden keren geïmiteerd. En toch weet het je elke keer weer te raken. Want die emotionele content waar Lee zelf nog naar verwijst, die is er wel degelijk. Sowieso is het de laatste film waar Bruce Lee volledig aan heeft meegewerkt voor zijn vroegtijdige overlijden, maar er is meer dan alleen maar sentimentele waarde om de film te kijken.

Vooropgesteld staat dat je de film als een hersenloze kungfu kraker kan kijken. Op dat primaire niveau kan het concurreren met de beste van zijn soort. Lee schakelt in zijn eentje hele hordes aan Shaolin leerlingen uit, de ene keer met zijn blote vuisten, de andere keer met welk wapen hij dan ook voorhanden heeft. Hij is een non-stop vechtmachine, die ogenschijnlijk niet moe te krijgen is.

Maar er is meer om van te genieten. Zo gaat er onder een dikke laag grof geweld ook nog tal van memorabele personages schuil. Wat te denken van Williams (Jim Kelly), een goedaardige reus die met de nodige swagger over het eiland beweegt. Het optreden van Kelly viel zo in de smaak dat in het kielzog van Enter the Dragon martial arts en blaxploitation films samen opgingen in een nieuw subgenre .

Ook mooi is Roper (John Saxon), een gelikte playboy die toevallig ook kan vechten op niveau. Deze man geniet met volle teugen van zijn gewelddadige vakantie op het eiland, totdat eindbaas Han (Shih Kien) hem confronteert met de ware aard van het toernooi. Ja, die Han is me er ook eentje, het ene moment is ie de ideale gastheer, het andere moment is ie een brute moordenaar met een nephand.

En dan is er natuurlijk ook nog het eiland zelf. Overdag zijn Shaolin rekruten druk bezig met trainen, terwijl er ’s avonds tijd is voor zaken als goed eten en seks met gewillige vrouwen. Tevens is dit het ideale moment om een ondergrondse basis te verkennen, dat vol zit met slaven, drug productie en nog meer gewillige vrouwen. Nee, aan vrouwen geen gebrek op dat kleine stukje China daar.

Maar alles valt natuurlijk in het niet bij de aanwezigheid van Bruce Lee. Zijn lichaam is een blijvende inspiratie voor gebruikers van proteïne shakes over de hele wereld en zijn kreten zijn synoniem met zijn stijl van vechten. Lee is hier in de kracht van zijn leven en hij steelt met gemak de show. Niemand is een match voor hem, zelfs niet de griezelige Bolo, gespeeld door, ook toepasselijk, Bolo.

Laten we eerlijk zijn, Bruce Lee had waarschijnlijk meer kracht in zijn dikke tenen dan ik in mijn hele lichaam heb. Hij mag dan wel acteur zijn geweest van beroep, maar zijn fysieke gesteldheid spreekt boekdelen over niet alleen zijn kracht, maar ook over zijn discipline. Deze discipline is terug te zien in al zijn gedragingen als acteur, waardoor ie als martial artist des te sterker naar voren komt.

Of het nou Sammo Hung, Bolo, Shih Kien of zelfs Chuck Norris is, deze mannen waren bij voorbaat kansloos toen ze aan een gevecht met Bruce Lee begonnen. De films van Bruce Lee hebben hierdoor iets onvermijdelijks, iets dat de zinloosheid van het kwaad aantoont, omdat het goed (in de vorm van bloedige vuisten) toch wel overwint. En als je daar niet een beetje emotioneel van wordt, dan weet ik het ook niet. Genoeg reden in ieder geval om Enter the Dragon weer eens te kijken.

[Enter the Dragon | Blu-Ray]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

2 Reacties op “Welkom in de draak

  1. Pingback: Alle wegen leiden naar Rome | patraversus

  2. Pingback: De groeten van Billy Lo | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s