Krachtige stenen

Power StoneAan de Dreamcast heb ik alleen maar positieve herinneringen. Toch zet ik dat ding niet vaak meer aan. Ik woon in de buurt van een vliegveld, maar het geluid van de gemiddelde Boeing die komt overvliegen is minder dan de herrie die uit mijn Dreamcast komt. Jammer, want soms bekruipt me de behoefte om even terug de tijd in te gaan.

Mijn Dreamcast is namelijk meer dan een kerkhof voor fijne herinneringen aan jongere dagen. Nog steeds heb ik hier een setje games liggen die onlosmakelijk verbonden zijn met Sega’s laatste poging om er nog iets van te maken. Een van die games is Power Stone. Het is misschien een beetje achterhaald in een wereld met Super Smash Bros. (en Power Stone 2), maar het heeft iets charmants.

Power Stone was geboren in een tumultueuze periode waarin Capcom de markt overspoelde met experimentele vechtgames. Als een kip zonder kop bracht men vechtgames uit waar niemand echt op zat te wachten, in de hoop het succes van Street Fighter II te evenaren. Ironisch genoeg bereikte men juist het tegenovergestelde, maar daar moet je maar niet al te lang bij stilstaan.

Van Power Stone kunnen we in ieder geval wel zeggen dat het echt anders is dan de rest. 3D vechtgames waren niks nieuws voor Capcom, maar Power Stone doet alles net wat eigenzinniger. Dit is meer een explosieve één op één variant van Final Fight dat iets dat het DNA van Street Fighter met zich meedraagt. Geen klassieker, maar wel iets waarmee je je prima kan vermaken.

Power Stone

Gevechten in Power Stone hebben iets intiems. Niet omdat je zo dicht op de lip van je tegenstander zit, maar omdat de arena’s waarin je vecht een wezenlijk onderdeel van de actie zijn. Het is een echte 3D game, wat betekent dat je vrij bent om alle kanten op te bewegen of springen. Elke arena is gevuld met objecten, platforms en muren, die de loop van een gevecht flink kunnen beïnvloeden.

De arena’s zijn op zich geen speciale locaties, maar juist het alledaagse spreekt me wel aan. Zo vecht je op een terrasje in London, een restaurant in China en een speelgoedwinkel in een winkelcentrum. Deze locaties zijn goed gevuld met diverse toepasselijke items. Als echte aso’s kan je met meubilair naar elkaar smijten, wat wel zo toepasselijk is als je ruzie hebt.

Maar waarom vecht je eigenlijk? Nou, omdat je een hebberige eikel bent. Beide spelers hebben aan het begin van elke match een zogeheten Power Stone op zak. Het is de bedoeling dat je hier drie van verzamelt, waarna je automatisch een transformatie ondergaat – Altered Beast voor gevorderden zeg maar. Moet je wel eerst je tegenstander suf pummelen natuurlijk voor zijn steentje.

ps2

De derde Power Stone verschijnt automatisch op een willekeurige plek in de arena. Hierdoor is het zaak om je omgeving goed in de gaten te houden, want je wilt natuurlijk niet dat je tegenstander er met de buit vandoor gaat. Mocht ie dat toch doen dan heb je gelukkig nog de mogelijkheid om speciale items te gebruiken, die her en der in de arena’s verschijnen.

Deze items kunnen een doorslaggevende rol spelen in het verloop van een match. Je kan in deze game namelijk niet blocken. Zodoende is het nog best lastig om een vlammenwerper of hittezoekende voetbal te ontwijken. Je zou denken dat hierdoor chaos altijd om de hoek ligt, maar dat valt best mee. Omdat je allebei niet kan blocken is hoe dan ook enige voorzichtigheid geboden.

Typisch voor de Dreamcast is de vormgeving. De wereld van Power Stone is zeer kleurrijk, met gedetailleerde arena’s en een typische Capcom soundtrack. Ik weet niet wat het was met de Dreamcast en heledere kleuren, maar ook Power Stone heeft een meesterlijk kleurenpalet dat van je CRT televisie afspat. Tel hierbij een soundtrack bij op van Tetsuya Shibata en je hebt een zeer gedateerde, maar oh zo sterke vormgeving.

Power Stone

De eenvoud van de vormgeving ziet je ook meteen terug in de personages. Capcom heeft voor elke gelegenheid een blik stereotypes klaarliggen, die je natuurlijk ook hier terugziet. Japanse prinses en samoerai? Check. Trotse indiaan? Ik had niks anders verwacht. Arabische buikdanseres? Die heb je ook nodig. Om nog maar te zwijgen over de mummie en piraat. Tja!

Interessanter is de posterboy Falcon, die in de Japanse release Fokker heet. Fokker? Ken je die term niet ergens van? Jawel, het is de naam van een Nederlandse vliegtuigbouwer. Falcon is niet geheel toevallig piloot, en hij in het promotionele artwork voor de game in een oude Fokker. Hierdoor heeft deze Japanse arcadegame nog een onverwacht Nederlands randje.

In totaal zijn er slechts tien personages speelbaar, waarvan je er twee ook nog eens moet unlocken. Het klinkt misschien stom, maar personages unlocken is mij altijd teveel moeite geweest. Ik speel deze games het liefst met vrienden, maar om een of andere reden unlock je nooit iets in versus mode. Nou mis je in dit geval ook niet veel, want veel personages spelen grotendeels hetzelfde.

Power Stone

Als de game ergens de plank misslaat, dan is het wel in de uniformiteit tussen de personages. Stel je een Street Fighter game voor met acht varianten op Ryu en Ken en je weet ongeveer hoe Power Stone in elkaar steekt. Er zijn onderling verschillen in standaard aanvallen en snelheid, maar op een paar uitzonderingen na kan je voor iedereen dezelfde strategie hanteren.

De enige momenten waarop de uniekheid van elk personage naar voren komt is wanneer je een transformatie doet na de Power Stones verzamelt te hebben. Opeens kan je met verwoestende projectielen gooien, sterke anti-air aanvallen gebruiken en zelfs een super aanval doen. Je bent niet onaantastbaar tijdens je transformatie, maar de kaarten zijn dan zeker in jouw voordeel geschud.

Dit zijn dan ook juist de momenten waar de game het van moet hebben. Diepgaande strategie komt er niet echt aan te pas, het is gewoon zaak wie als eerste de drie stenen kan bemachtigen. Heb je ze alle drie? Mooi, dan is het tijd je tegenstander helemaal kapot te maken. Of dit tenminste te proberen. Genoeg reden om eens in de zoveel tijd je Dreamcast af te stoffen in ieder geval.

Power Stone

De game was dermate succesvol dat Power Stone 2 ook het licht mocht zien. Deze kwam ook naar de Dreamcast en maakt het origineel eigenlijk overbodig. Niet alleen heeft het vier nieuwe personages, je kan het ook met vier man tegelijkertijd spelen. Nog meer dan het origineel is deel twee een rasechte partygame, die je eigenlijk toch wel een keer gespeeld moet hebben – met vrienden welteverstaan.

Beide games zijn echter nooit meer op een andere console verschenen. Het kan daarom nog wel eens lastig zijn ze te bemachtigen als je destijds niet van de partij was. Als alternatief is er Power Stone Collection op de Playstation Portable, hoewel dat geen ideaal onderkomen is. Deze games moeten het immers hebben van multiplayer, maar zie dat maar eens te regelen met de PSP.

En dus is het gemakkelijker om eens in de zoveel tijd de Dreamcast te tolereren, met zijn luide discdrive en gare controllers. En nog erger, voor Europeanen, de 50hz PAL conversie. Uitgerekend op het systeem dat 60hz PAL conversies trendy maakte moest uitgever Eidos met deze game op de centen zitten. Een regelrechte schande zeg ik.

[Power Stone | Dreamcast]

Power Stone

Screenshots gesourced via Youtube

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Krachtige stenen

  1. Pingback: Vechten met je vrienden | patraversus

  2. Pingback: Steen zoekt nieuw baasje | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s