Ze kruipen en ze creepen

Night of the CreepsDus twee vrienden hebben een beetje last van hun hormonen en gaan op pad om vrouwen te versieren. Gaandeweg laten ze per ongeluk buitenaardse wormen los. Het soort dat mensen in zombies verandert. Ja, Night of the Creeps (1986) beloofde een vermakelijke film te zijn.

Nou dacht ik zelf bij het lezen van die titel meteen aan een film over mannen in een regenjas, die ’s avonds naar binnen gluren bij andere mensen. Maar nee, het gaat gewoon over Amerikaanse studenten in de jaren 80, waarvan de hormonen flink op hol zijn geslagen. Op zijn eigen manier is dit natuurlijk ook creepy, maar eng is het zeker niet.

Night of the Creeps is in ieder geval niet vies van stereotypes en hommages. Zo zijn de meest typische figuren die je in een film over studenten verwacht ook hier aanwezig, inclusief de nerds, die frat boys, mooie meiden en betweterige volwassenen. Voor hier verder een paar wetenschappers en een detective aan toe en je hebt voor ieder wat wils.

Om het appeal verder uit te breiden had schrijver Fred Dekker ook elke populaire horrorfilm nageaapt die ie maar kon bedenken. De grootste invloed is geleend van Shivers (1975) van David Cronenberg, maar ook zombiefilms drukken duidelijk hun stempel op het verhaal. In Shivers verhoogden parasieten nog de hormoonspiegel van hun host, maar hier maken ze zombies van hun slachtoffers.

Vreemd genoeg hopen de creeps zich vooral op in de hoofden van mensen, waardoor ze massaal kunnen ontsnappen als iemand een zombie in het hoofd schiet. Zoals de Amerikaanse politie bijvoorbeeld, die een imago hoog heeft te houden als het op grof geweld aankomt. Gelukkig voor de wormen wordt er met scherp geschoten, zodat ze steeds weer vrolijk weg kunnen glippen.

De film doet een aardige poging om het studentenleven, een buitenaardse invasie en een moordmysterie aan elkaar te breien. Dankzij twee vrienden komen de wormen op straat terecht, waarna ze slachtoffers beginnen te maken, wat ervoor zorgt dat de politie erbij wordt gehaald. Alles staat met elkaar in verband, hoewel de losse elementen elkaar niet echt versterken.

Zo is de opbloeiende liefde tussen de nerderige Chris (Jason Lively) en Cynthia (Jill Whitlow) niet geheel wederzijds. Cynthia date met een echte eikel, dus Chris valt meer in de smaak omdat hij zachtaardig is dan omdat ze hem echt leuk vindt. Toch nemen ze het tegen het einde van de film samen op tegen de creeps, hoewel ze het net zo goed aan de politie konden overlaten.

Maar dat zou natuurlijk saai zijn geweest. Gelukkig is de detective (Tom Atkins) die een moord onderzoekt zeer karakteristiek. Zozeer zelfs, dat je af en toe het idee krijgt dat hij met een andere film bezig is. Wat mij betreft steelt Atkins de show, maar doet ie dat wel op zo’n manier dat de film twee gezichten heeft. En dat zal nooit de bedoeling zijn geweest, denk ik.

Of misschien ook wel. De makers gooiden legio stereotypes en genre tropes bij elkaar, om zo het ultieme naslagwerk over Amerikaanse horror te maken. De losse onderdelen zijn makkelijk te onderscheiden, en inderdaad te waarderen. Als film heb ik echter wel betere gezien. En zo is Night of the Creeps voor mij ondanks haar cultstatus niet echt een must see.

[Night of the Creeps | Blu-Ray]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s