Van Midway naar Okinawa

1942Yoshiki Okamoto moet veel zelfhaat hebben. Het kan bijna niet anders. Nadat Konami hem begin jaren 80 de laan uitstuurde ging deze getalenteerde ontwikkelaar aan de slag bij rivaal Capcom. Een van zijn eerste games voor zijn nieuwe werkgever? De shoot ‘em up 1942, waarin je Japanners neerschiet.

En niet zomaar een shoot ‘em up. 1942 is niet alleen de titel, maar ook het jaar waarin je als een Amerikaanse piloot aan een simpele missie begint: schiet alle Japanse vliegtuigen uit de lucht om zo het land te onderwerpen. Dergelijke setting zou je toch eerder verwachten van een ontwikkelaar in een ander land, maar niet van het Japan dat hier de rol van slechterik opeist.

Het is een beetje alsof je als Nederlander een hack & slash game maakt waarin je als Alva de beeldenstorm in Nederland gaat onderdrukken. Wat mij betreft moet dat zeker kunnen, hoewel het meer voor de hand ligt om de kant van je eigen volk te kiezen. Maar Okamoto deed dat dus niet. Het was ook zeker geen slechte keuze, want de game past perfect in het tijdsbeeld.

Het shoot ‘em up genre ontwikkelde zich begin jaren 80 in een rap tempo, toen iedereen en zijn moeder verwoede pogingen deed om het succes van Space Invaders te evenaren. Als maker van Time Pilot en Gyruss had Okamoto zich bij Konami al onderscheiden als iemand met een oog voor dit genre, wat ongetwijfeld de reden was dat Capcom niet moeilijk deed om deze rebelse kerel op de loonlijst te plaatsen.

Nou is 1942 tegenwoordig flink verouderd. Wat in 1984 nog een uitdagende game was waarvoor je vrijwillig geld in een arcadekast pompte is anno nu bovenal een frustrerende ervaring. Als arcadegame moest het immers op de eerste plaats zoveel mogelijk center van haar spelers ontfutselen. En dat deed het dan ook, met ongenadig harde hand.

Als piloot van een klein Amerikaans vliegtuigje moet je het vooral hebben van snelle reflexen en een ijzersterke triggerfinger. In de latere thuisversies was er gelukkig ook een rapid fire functie, maar in de arcade moest je nog elke kogel zelf het scherm oppompen. Geen probleem als je net begint, maar de druk wordt beetje bij beetje opgevoerd, totdat je een hekel aan vliegende Japanners ontwikkeld.

Als wespen bewapend met pistolen komen vijanden in willekeurige formaties op je afgevlogen. De groene vliegtuigjes bewegen langzaam naar je toe, terwijl grijze varianten juist het beeld opduiken in een poging je te rammen, en daarna rechtsomkeert te maken. Ze zetten hun suïcidale gedrag kracht bij door ook op je te schieten, zodat de kans minimaal is dat je levend de eindstreep haalt.

Gelukkig werkt de game met checkpoints – eentje per level – zodat je niet helemaal kansloos bent. Ook zijn er formaties van rode vliegtuigjes, die je kan neerhalen voor een power-up. Verwacht echter geen spectaculaire hulp, want de game stamt natuurlijk wel uit 1984. Het beste wat je kan krijgen zijn twee drones die naast je komen vliegen en meeschieten / als schild dienen.

Dat is echter de enige helpende hand die je wordt aangereikt. Verdeeld over 32 levels reis je van Midway naar Okinawa. Klinkt simpel, maar dat is het niet. Toen ik het laatst uitspeelde heeft het me zeker honderd (!) continues gekost. Zoiets had je in de speelhal klauwen vol geld gekost, en waarom? Veel eer valt er niet te behalen met de high-score, want er is altijd wel iemand die beter is.

Ik vermoed dat mijn meer dan 10 miljoen punten echter onomstreden blijven, want ik kan zo snel niet iemand verzinnen die ook zo gek is om deze agressieve, speler-hatende game helemaal uit te spelen. Aan de andere kant kan ik wel de kwaliteit van de game erkennen, dat een soort blauwdruk is geweest voor heel wat andere shooters die nog zouden volgen, inclusief vervolgen als 1943.

Wie even terug de tijd in wilt gaan heeft gelukkig geen gebrek aan mogelijkheden. De originele arcadekast in huis halen is misschien wat omslachtig, maar er zijn zeer competente overzettingen naar onder andere de Playstation en Playstation 2. Ik weet echter niet of ik het als een echte aanrader zou bestempelen, want ik kan niet zeggen dat mijn overwinning op Japan echt goed voelde.

Wel kan ik me voorstellen dat Capcom geen moment spijt heeft gehad van het aannemen van Okamoto. 1942 was destijds een groot succes en Okamoto zou later een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van Final Fight en Street Fighter II. Vermoedelijk was ie tegen die tijd ook over zijn frustraties heen, want massaal Japanners vermoorden werd geen terugkerend thema. Gelukkig maar.

[1942 | Arcade]

Screenshots gesourced via Mobygames.com en Hardcore Gaming 101

5 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

5 Reacties op “Van Midway naar Okinawa

  1. Pingback: Een pijnlijke steek | patraversus

  2. Pingback: Sterven tussen de outlaws | patraversus

  3. Pingback: De strijd om Midway | patraversus

  4. Pingback: We vliegen er nog eens over | patraversus

  5. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s