Pinokkio is stout

The BoyMet grote pijn en moeite wisten m’n vrienden me laatst te bedwingen. Ik wilde namelijk niet de film The Boy (2016) met ze kijken. Een film over een enge pop… Nee dank je, dan ga ik liever slapen ofzo. Maar de aanhouder wint, dus nam ik onder protest plaats op de bank.

Ik heb het namelijk wel een beetje gehad met moderne horrorfilms ondertussen. Het genre heeft zeker betere dagen gekend en de trailers van The Boy die ik eerder al in de bioscoop had gezien lieten niet bepaald een goed gevoel achter. Lauren Cohan gaat in haar eentje naar een landhuis om voor een pop te zorgen, die natuurlijk enge dingen gaat doen.

Niet gek dus dat ik daar een beetje cynisch van werd. Gelukkig valt de film reuze mee. Het heeft dan wel de vormgeving van een typische moderne horrorfilm, maar de makers wisten nog best veel uit de twijfelachtige setup van een babysitter en haar pop te halen. Het begint natuurlijk zeer clichématig, maar er zijn nog een paar twists die het verhaal een onverwachte wending geven.

De film draait om de Amerikaanse Greta (Lauren Cohan) die tijdelijk naar Engeland verhuisd om een ouderlijk echtpaar te ondersteunen met hun kind. Daar moet je maar net zin in hebben, maar Greta wordt in Amerika gestalkt door een nare ex, dus voor haar is het een goede gelegenheid om aan zijn terreur te ontsnappen. Dat het werk goed betaald is natuurlijk mooi meegenomen.

Bij aankomst blijkt al snel dat de oudjes niet helemaal goed sporen, want zoonlief Brahms is al een tijdje dood. Dat stond toch niet in de advertentie. Het enige wat ze nog hebben is een pop, die zijn plaats heeft ingenomen. Makkelijk verdiend zou je denken, één keer in de week afstoffen en je bent klaar. Toch ligt er een heel regime klaar voor Greta, want pop Brahms houdt van regelmaat.

Begrijpelijk genoeg zit Greta dit niet echt zitten, maar aan de andere kant is meteen terugkeren naar Amerika ook geen optie. Als Brahms meer blijkt te zijn dan een saaie pop is er des te meer reden om op zijn minst aan een ander bijbaantje te denken, maar een film over het leven van een babysitter die in het buitenland naar het arbeidsbureau gaat is wellicht ook niet ideaal.

Wat The Boy goed doet is de cast erg klein houden. Het grootste deel van de tijd is Greta alleen met de pop in een groot landhuis, waar af en toe een klusjesman op bezoek komt om boodschappen te brengen. Deze Malcolm (Rupert Evans) zorgt voor de nodige opluchting in haar leven, aangezien hij de sleur van het alleen zijn met een pop aardig doorbreekt.

Lauren Cohan doet het ook zeker niet slecht als Greta. Ik krijg het idee dat ze een personage speelt dat flink wat jaartjes onder haar leeftijd moet voorstellen, maar goed, ze heeft die eyecandy factor in haar voordeel werken. Erg veel grote rollen heeft ze nog niet op haar CV staan, maar als vriendelijke babysitter komt ze hier in ieder geval goed voor de dag.

Hetzelfde geldt voor Rupert Evans, die ook niet echt een complexe rol heeft, maar ‘m wel overtuigend speelt. Als klusjesman komt ie al jaren op bezoek op het landhuis, en hij is dan ook bekend met de situatie omtrent Brahms. Hij ziet als geen ander hoe absurd de situatie daar is, en is zodoende de aangewezen steun en toeverlaat van Greta.

Maar alleen degelijk acteerwerk is natuurlijk niet genoeg om een film over een enge pop te redden. De onverwachte kracht van het verhaal zit ‘m in het feit dat het bovennatuurlijke uiteindelijk een vrij logische verklaring heeft, waardoor alle gebeurtenissen in een ander perspectief komen te staan. Brahms is een beetje een vies mannetje, alleen niet op de manier waarop je zou denken.

En dat verraste mij en m’n medekijkers. Ik had de nodige negatieve vooroordelen voor aanvang – een film over een pop in een eng huis, een lichtgewicht actrice en vrijwel geen ondersteunende cast – maar die bleken ongegrond. The Boy was misschien niet aansprekend genoeg om in de bioscoop te gaan kijken, maar ironisch genoeg heb ik voor veel slechtere producties geld neergelegd. Een goede reden om in de toekomst wat meer open-minded te zijn.

[The Boy | Blu-Ray]

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Een Reactie op “Pinokkio is stout

  1. Pingback: Er zit een luchtje aan | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s