Op volle vaart vooruit

Street Fighter II' - Hyper FightingKijk, het is niet zo dat ik niet wil schrijven over Street Fighter II’ Turbo – Hyper Fighting. Ik bedoel, met zo’n absurde naam valt er vast een goed verhaal te vertellen. Het probleem zit ‘m alleen in het feit dat het alweer een variant op Street Fighter II is, wat een beetje eentonig begint te worden.

Maar goed, gelukkig hadden fans in 1992 minder last van die monotonie. Terwijl ze kleding droegen die veel te ruim zat en 7-Up dronken omdat Fido Dido om onbegrijpelijke redenen een fenomeen was, wisten veel jonge gamers hun luie lichamen op een of andere manier de speelhal in te hijsen. En dat allemaal om een potje Street Fighter te kunnen spelen tegen andere schooiers.

Het verbroederende aspect van dit soort versus games is natuurlijk mooi. Het was minder om de game te spelen in een omgeving waar de sticks vaak super goor waren omdat iemand vlak tevoren per se een kroket naar binnen moest werken, maar je ontmoette er altijd leuke mensen. En samen keek je uit naar wat de toekomst zou brengen. Waar bleef die verdomde Street Fighter III nou?

Nou ja, die was nog lang niet in zicht, dus dan maar meer van Street Fighter II.

Street Fighter II' Turbo - Hyper Fighting

Hyper Fighting mocht dan wel niet de gedroomde opvolger van Street Fighter II zijn, het was wel een echte stap voorwaarts. Net zoals in Champion Edition – dat slechts een halfjaar eerder was uitgekomen – zijn alle twaalf vechters speelbaar, deze keer allemaal grondig aangepast. Niet alleen dat, de snelheid van de game was ook flink omhoog geschroefd.

Om met de personages te beginnen: verwacht hier hurricane kicks in de lucht, Chun-Li die vuurballen schiet, Blanka die een verwoestende diagonale aanval heeft, Honda die zichzelf de lucht in kan werpen, Dhalsim die kan teleporteren en nog veel meer. Het was weliswaar geen volwaardig vervolg, maar toch een update die de hele balancering overhoop gooide.

Des te meer in combinatie met de hogere snelheid – het heette niet voor niks Turbo. Net zoals beginnende hardlopers ook langzaam hun eerste passen maken, was The World Warrior een toepasselijk slome game. Alles verliep al wat soepeler in Champion Edition, maar het was Hyper Fighting waarin Street Fighter II echt liet zien waar al dat trainen in het bos goed voor was.

Street Fighter II' Turbo - Hyper Fighting

Zodoende vliegen de vuurballen, lichaamsdelen, sumo worstelaars en Brazilianen je hier om de oren. Om Hyper Fighting goed te kunnen spelen moet je niet alleen snelle vingers hebben, ook moet je een stuk attenter kunnen anticiperen dan in de vorige twee games. Voorheen had je aan simpele tactieken genoeg om te winnen, maar in Hyper Fighting wordt het kaf gescheiden van het koren.

En dat betekende minder mensen die met hun vettige klauwen de arcadekasten vies kwamen maken. Niet dat de hype rondom de game hierdoor minder levendig was. In tegendeel. Mede dankzij subliem nieuw promotioneel artwork bleef Street Fighter II in de attentie staan. Anime was in die tijd bezig met een grote culturele opmars, en het zal geen toeval zijn dat de Street Fighters een “anime” make-over kregen, compleet met dynamische poses en bonte kleuren.

Dat deze look zich niet vertaalde naar het beeldscherm zou iedereen een zorg zijn geweest. Grafisch gezien is Hyper Fighting nauwelijks verder dan The World Warrior, op andere kleurpaletten voor de vechters en achtergronden na. Maar de game zag er ook in 1992 nog uitstekend uit, dus er was geen directe aanleiding voor Capcom om de koers te wijzigen.

Street Fighter II' Turbo - Hyper Fighting

Toch was het juist dit gebrek aan voortschrijdend inzicht waar ik me tegenwoordig een beetje aan erger. Als men Champion Edition nooit had uitgebracht en meteen de stap naar Hyper Fighting zette was dat wel zo fijn geweest. Net zoals Super Street Fighter II tegenwoordig ook aanvoelt als een overbodige stap naar Super Street Fighter II Turbo. Maar ze melkten hun succes liever voor alles dat het waard was.

Dit was het begin van een zeer onwenselijke trend, aangezien licenties uitmelken een beetje een specialiteit zou worden. Eind jaren 90 nam het zo’n ernstige vormen aan dat Capcom – en hun rivalen als SNK – de markt voor vechtgames zelfs helemaal zou verzadigen. Met goede games, dat wel, maar op een gegeven moment is genoeg natuurlijk genoeg.

Hyper Fighting had over succes echter weinig te klagen. Het was een hit in speelhallen en ook de varianten die op de Super NES en Mega Drive uitkwamen deden het goed onder de fans. En zo bleef het gouden Street Fighter II ei nog even geven, hoewel het Capcom Play System 1 waar het op draaide nodig aan vervanging toe was. Gelukkig had men een voorspelbaar idee om dit op te lossen…

[Street Fighter II’ Turbo – Hyper Fighting | Arcade]

Street Fighter II' Turbo - Hyper Fighting

Screenshots gesourced via http://www.arcade-museum.com

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Op volle vaart vooruit

  1. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s