Uit de pas lopen

Captain America - Civil War

Zittend in een matig gevulde bioscoopzaal keek ik met een vreemd gevoel om me heen. Het gros van het publiek bestond uit tieners, met her en der een verdwaald koppeltje. Naast me zaten m’n broers, nog vol goede moed. Ikzelf had echter zo m’n bedenkingen om naar Captain America – Civil War te gaan.

M’n eerste indruk was dat het geluid weer eens erg hard stond. Nou vind ik het niet erg om op zijn tijd geluid letterlijk te kunnen voelen in mijn lichaam, maar twee uur achter elkaar in een bioscoopzaal kan nooit gezond zijn. Heel wat tieneroren zijn er die avond dan ook flink op achteruit gegaan, hoewel ik het vervelender vind dat ik ook zelf weer wat dover de zaal ben uitgegaan dan ik erin ging.

Maar goed, dat zijn randzaken. Ik was immers met mijn broers na lange tijd weer eens in de bioscoop. Leuk! Voor een Marvel productie, dat was wel minder. Ik durf er best voor uit te komen dat ik geen groot fan ben van Captain America. The First Avenger (2011) was geen geïnspireerde film, en zijn bijdrages aan The Avengers (2012) en Age of Ultron (2015) deden me ook niks.

Toch had ik een goede reden om de kapitein een vierde kans te geven, want ik heb me best vermaakt met The Winter Soldier (2014). Deze film voegde een element van spanning en spionage aan het geheel toe, waardoor het een volwaardige moderne actiefilm is. Toen het tijd was voor pauze in Civil War wist ik echter dat ik voor verfijning naar de verkeerde film zat te kijken.

Civil War kan nog het beste worden omschreven als een theatrale voorstelling van Marvel vs Capcom, met een verhaal dat gedreven wordt om zoveel mogelijk speelgoed te verkopen. De titel is enigszins misleidend, want het had net zo goed Avengers 3, Iron Man 4 of Spider-Man Origins kunnen heten. Van die drie is Avengers 3 het meest toepasselijk.

Het verhaal draait wel degelijk om Captain America (Chris Evans), die tegen beter weten in opkomt voor zijn beste vriend Bucky (Sebastian Shaw), die tevens een massamoordenaar is. De VN wilt tegelijkertijd de bevoegdheden van The Avengers flink aan banden leggen, iets waar Iron Man (Robert Downey Jr.) en de zijnen wel oren naar hebben.

Dat uitgerekend de soldaat Captain America daar geen oren naar heeft vind ik een beetje ironisch, hoewel het wel een mooi excuus is voor iedereen om elkaars hersens in te slaan. Inderdaad, Civil War is een film waarin vrienden ruzie krijgen. Een overtuigende reden hiervoor heb ik tijdens het kijken niet gevonden, maar laten we helden voor de toch maar even onder de loep leggen.

Captain America heeft natuurlijk de enige echte Winter Soldier aan zijn kant. Bucky wordt met zijn pompeuze kop ten onrechte aangewezen voor een aanslag, waarna de kapitein zijn verstand overboord gooit en zich geheel laat leiden door onderbuikgevoelens. Hierdoor is Bucky zowaar een sympathieker personage dan de kapitein, hoewel dat meer zegt over Captain America dan Bucky.

Met z’n tweeën zijn ze geen match voor de crew van Iron Man, dus schakelen ze de hulp in van de matige Falcon (Anthony Mackie) en de waardeloze Hawkeye (Jeremy Renner). Dat is geen top-tier materiaal, maar gelukkig worden ze verder bijgestaan door de veel imposantere Ant-Man (Paul Rudd) en Scarlett Witch (Elizabeth Olsen).

Ant-Man komt overwaaien uit de gelijknamige film, en kan zichzelf heel klein of juist heel groot maken. Reuze handig als je schurken het leven zuur wilt maken, of gewoon superhelden van binnenin wilt saboteren. Scarlett Witch kennen we nog uit Age of Ultron en is hier de aanleiding voor de problemen met de VN. Beide personages zijn in theorie absurd sterk, maar de film legt hun krachten opzichtig aan banden. Team Iron Man moet immers wel een kans maken.

Iron Man heeft zijn eigen Bucky, in de vorm van War Machine (Don Cheadle). Zijn naam zegt eigenlijk al genoeg, en dit vliegende harnas is inderdaad gemaakt om oorlog te voeren. Helaas voor Iron Man zit ook de Black Widow (Scarlett Johansson) in zijn team, hoewel dit gecompenseerd wordt door de aanwezigheid van Vision (Paul Bettany), de vleesgeworden AI uit Age of Ultron.

Captain America zal verder jaloers zijn op de twee nieuwkomers in het Iron Man kamp. De film introduceert namelijk Black Panther (Chadwick Boseman), een atletisch figuur met een sterk gevoel voor gerechtigheid. Net zo verrassend is Spider-Man, die hier zo sterk is dat hij in theorie in zijn eentje het hele team van de kapitein kan neutraliseren. Maar dat doet ie natuurlijk niet.

En daar wringt bij mij de schoen. Deze mensen willen helemaal niet tegen elkaar vechten. Het zijn vrienden, zelfs als ze elkaar pijn doen. Bij het eerste de beste teken dat iemand gewond is houdt het vechten op en komt iedereen tot bedaren. Ondertussen lacht de echte slechterik zich kapot, want zijn plan om de Avengers tegen elkaar uit te spelen werkt perfect.

Erg onder de indruk van deze vertoning was ik niet. Het verhaal is geen seconde interessant en ook de actie is verder niet bijzonder te noemen. Als je toch het twijfelachtige pad op trekt met zelfdestructieve vrienden laat ze elkaar dan ook echt pijn doen, zodat hun acties meer zijn dan fraaie CGI effecten op een verlaten vliegveld. Of beter, verzin een verhaal dat wel ergens om gaat.

Voor mijn gevoel is de Captain America franchise dan ook terug bij af. Wellicht dat ook Marvel zich voor de lange termijn zorgen moet maken, want de bioscoopzaal was niet bepaald goed gevuld. Ik weet dat de film het niet slecht heeft gedaan wereldwijd, maar een betere kwaliteit check kan voor de toekomst geen kwaad. Want ik wil m’n gehoor toch niet voor niks opofferen.

[Captain America – Civil War]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s