Geboorte van een grootheid

Street Fighter II - The World WarriorStreet Fighter II roept bij mij een beeld op van een shabby speelhal vol tuig. Eentje zonder airco en waarvan de helft van de kasten aan vervanging toe is. Het is natuurlijk een hopeloos achterhaald beeld, want je hoeft al lang niet meer je huis uit om je digitale vuisten te laten spreken.

Ergens is dat jammer. Street Fighter II was namelijk meer dan alleen een manier voor de lokale middenstand om kinderen zoveel mogelijk zakgeld te ontfutselen. Deze game bracht mensen samen, waarbij rivaliteiten ontstonden en vriendschappen voor het leven werden gemaakt. Dat je hier geld op moest toeleggen als speler maakte eigenlijk niet zo veel uit.

Tegenwoordig is dit nog nauwelijks voor te stellen. Street Fighter V ligt al een tijdje in de schappen, maar het brengt mensen niet echt bij elkaar. Niet zoals voorheen in ieder geval, toen je elkaar fysiek moest opzoeken om het meeste uit de game te halen. Maar dit is niet de inleiding van een verhaal over moderne omgangsvormen. Nee, vandaag gaan we simpelweg terugblikken op Street Fighter II – The World Warrior.

Street Fighter II - The World Warrior

In de jaren 90 werd je als game niet zomaar de koning van de speelhal. In de oertijd van de arcade had je games als Space Invaders en Pac-Man die enorm tot de verbeelding spraken. Deze games zetten een soort wapenwedloop in werking, wat klassiekers zou opleveren als Donkey Kong, Outrun, Operation Wolf en Final Fight. Stuk voor stuk grote hits, maar niet van het kaliber Street Fighter II.

Een sleutelrol voor het succes van Street Fighter II was weggelegd voor Final Fight. Nadat SNK de makers van Street Fighter had weggekaapt bij Capcom moest een ander team aan de slag om Street Fighter 1989 te maken. Die hadden hier echter schijt aan en leverden uiteindelijk Final Fight. Je moet het maar durven, om met de centen van de baas een compleet andere game te maken.

Deze gok pakte echter goed uit. Gewapend met de ervaring van een grote hit maken ging het Final Fight team alsnog aan de slag met een vervolg op Street Fighter. Het resultaat mocht er zijn. Acht zogenaamde World Warriors komen in deel twee bij elkaar om elkaar helemaal tot pampus te slaan. De oerdegelijke Ryu en Ken keren terug uit het origineel, aangevuld met zes heerlijke archetypes.

Street Fighter II - The World Warrior

Wat te denken van Blanka, het beest van Brazilië? Of Dhalsim, de yoga fakir met zeer flexibele ledematen. En Chun-Li heeft nog nooit leg day overgeslagen, hoewel haar imposante dijen in het niet vallen naar de spieren van Zangief, de gespierde Rus. E. Honde is minstens net zo sterk, maar heeft als sumo wel het nodige spek op de botten. En dan is er nog Guile, want een soldaat kan altijd wel.

Dit achttal lijkt tegenwoordig niet veel, maar in 1991 was dit zeker een indrukwekkend aantal. Niet alleen was het een wezenlijke uitbreiding van speelbare personages ten opzichte van Street Fighter, maar de nieuwe gezichten brachten ook wezenlijk verschillende speelstijlen met zich mee. En minstens net zo belangrijk is dat iedereen er ook gewoon tof uitzag.

Het tekenen van indrukwekkende sprites kon je in die tijd zeker Capcom toevertrouwen. De visuele stijl van de game stond op toepasselijke wijze een stuk dichter bij Final Fight dan Street Fighter. Met als kanttekening dat alles hier nog net wat beter was gedaan. De vechters hebben gedetailleerde outfits, gespierde lichamen en kenmerkende gezichtsuitdrukkingen.

Street Fighter II - The World Warrior

Ook een oog voor kleine details kan je over de hele linie van de game terugzien. Zo gebruikte men slowdown voor dramatisch effect. Geef je tegenstander een harde beuk zodat ie duizelig wordt en je ziet ‘m langzaam tegen de grond gaan. Soms sla je ook zo hard dat iemand zijn of haar hele maaginhoud verliest. Een beetje goor is het wel, maar ik zou het niet anders willen.

Prachtig zijn ook de portretten. Op het character select scherm ziet iedereen er nog spik en span uit, maar dat is wel anders direct na een gevecht. Terwijl je tegenstander je belerend toespreekt zie je er uit alsof je met spoed naar de EHBO moet. Dit soort leedvermaak zou in de loop der jaren uit de serie slijten, maar het blijft geinig om het hier te zien.

Een andere eigenaardigheid is hoe je de game kan versnellen als je niet aan het vechten bent door een knop ingedrukt te houden. Dit lijkt een triviale mogelijkheid, maar het is een unieke manier om de speler een gevoel van urgentie te laten houden. Weg met saaie dingen als puntentelling of winquotes, ik wil doorvechten!

Street Fighter II - The World Warrior

Belangrijker is wellicht de mogelijkheid om combo’s te doen. Als we de verhalen mogen geloven zijn de bekende two-in-one combo’s een toevallig bijproduct van het animatiesysteem. Omdat een foutmarge gewenst was bij het uitvoeren van special moves kon je de eerste animatieframes van sommige aanvallen annuleren. Dit leidde tot combo’s, die het hele genre zouden tekenen.

Combo’s waren zowel innovatief als vreselijk destructief. Omdat de game niet was ontworpen met deze in het achterhoofd doken er al snel touch of death combo’s op. Dit houdt in dat je na een dizzy je tegenstander opnieuw makkelijk dizzy kan maken met een combo. Als je niet in het echt afgetuigd wilde worden kon je dit beter niet doen in de speelhal, maar dit was natuurlijk geen echte oplossing.

Problematische combo’s zouden de Street Fighter II games nog tot in einde van dagen achtervolgen, maar in The World Warrior kan ik er niet echt boos om worden. Capcom maakte de game met de beste bedoelingen en vergelijkbare vechtgames van deze complexiteit waren er niet. Met acht speelbare personages en vier bazen was het een klein wonder dat de game zo goed uit de verf kwam.

Street Fighter II - The World Warrior

Die vier bazen zijn trouwens niet speelbaar. Net zoals met Mortal Kombat werkte dit geruchten in de hand dat je met specifieke codes alsnog de bazen kon gebruiken, maar dat bleken slechts fabeltjes te zijn. Wel gaf dit Capcom genoeg reden om aan een zeer gewaagde reis vol iteratieve verbeteringen te beginnen, wat het merk Street Fighter II op de lange termijn weinig goed deed.

Maar goed, daar deden we toen natuurlijk niet moeilijk over. Iedereen wilde Street Fighter II spelen en als dat niet in de speelhal kon dan maar thuis. De Super NES en Mega Drive versies hadden in ieder geval het voordeel dat je met je beste vrienden kon samenspelen, hoewel die versies audiovisueel natuurlijk niet echt overhielden ten opzichte van de arcade release.

Hoe anders is het tegenwoordig? Eind jaren 90 waren er al emulators die het Capcom Play System 1 (CPS1) konden nabootsen, wat zelfs je oude Pentium nog aankon. Street Fighter II kreeg ook nog waardige ports op de Playstation en Sega Saturn, als naamgever van de Street Fighter II Collection. Zo werd het wel heel makkelijk om de authentieke arcade game op je televisie te spelen.

Street Fighter II - The World Warrior

Nou heb ik deze collectie al een tijdje geleden de deur uit gedaan, omdat ik dacht dat Hyper Street Fighter II voldoende zou zijn. Ergens is dat ook zo, maar voor die originele ervaring was ik toch beter gediend met de collectie. Gelukkig werd die nog opnieuw uitgebracht als onderdeel van Capcom Classics Collection, waarvan ik in ieder geval de digitale PSP variant op mijn Vita heb staan.

Tja, van cultureel fenomeen naar een ROM collectie op een gefaald systeem: het kan verkeren. Van vergane glorie wil ik echter niet spreken. Street Fighter II gooide de wereld van videogames op de kop en het feit dat Sony flink geld wilde neerleggen om deel vijf exclusief voor de Playstation 4 te houden spreekt boekdelen over de aanhoudende populariteit van de serie.

En eens in de zoveel tijd ga ik weer eens terug naar de game waarmee alles begon. Maar dan wel vooral solo tegen de computer – genietend van de tijdloze soundtrack. Een groot voordeel is dat de computer nooit door het lint gaat als je een touch of death combo blijft herhalen. Lang blijft ik echter niet meer hangen, dan speel ik toch liever een van de vele vervolgen.

[Street Fighter II – The World Warrior | Arcade]

Street Fighter II - The World Warrior

Screenshots gesourced via Mobygames.com

10 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

10 Reacties op “Geboorte van een grootheid

  1. Pingback: Stapvoetse verbetering | patraversus

  2. Pingback: Op volle vaart vooruit | patraversus

  3. Pingback: Van Midway naar Okinawa | patraversus

  4. Pingback: Krachtige stenen | patraversus

  5. Pingback: Het feest is begonnen | patraversus

  6. Pingback: We vliegen er nog eens over | patraversus

  7. Pingback: Een ophitsende koning | patraversus

  8. Pingback: Voor de liefhebber van oud | patraversus

  9. Pingback: Bloed moet spuiten | patraversus

  10. Pingback: Op het scherpst van de snede | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s