Slappe start

CastlevaniaAls de eindbaas van Castlevania op de N64 je uitmaakt voor “upstart weakling” dan doet dat toch iets met je. Veel recht van spreken heeft ie niet, daarvoor zit ie in de verkeerde game. En dus was ik zeer gemotiveerd om vooral door te spelen, hopende dat ik nog meer van dit soort onzin tegen kwam.

Reken maar dat ik nog veel dubieuze momenten meemaakte. De eerste 3D Castlevania game is meteen een van de meest beruchte in de serie. Van brakke camerastandpunten tot de nitro run: je kan goed merken dat de makers weinig kaas hadden gegeten van 3D actiegames. Dit is in ieder geval niet de gedroomde opvolger van Symphony of the Night.

Castlevania – in de volksmond beter bekend als Castlevania 64 en niet te verwarren met Castlevania op de NES, Castlevania op de GBA, de heruitgave van Castlevania op de GBA of Castlevania op de PS2 – combineert een authentiek niveau van moeilijkheid met het soort amateurisme dat je van een onervaren team mag verwachten. The worst of both worlds zeg maar.

Bij aanvang lijkt er nog niet zoveel aan de hand. Op het titelscherm wordt je begroet door fraaie vioolmuziek, waardoor je meteen in de juiste stemming zit. Goede muziek is toch een beetje het halve werk in deze games, dus de toon wordt goed gezet. Een korte intro later weet je dat Dracula weer onder de levenden is en dat alleen jij hem kan stoppen. Mooi, ik heb er zin in!

Castlevania

De game kopieert de Richter en Maria dynamiek uit Rondo of Blood en laat je kiezen uit de onbekende Reinhardt en Carrie. Geen van beide is een Belmont, maar ze spelen herkenbaar; Reinhardt gebruikt een zweep als wapen en de kleine Carrie schiet magische projectielen. Ze bewandelen ook deels een ander pad door de game, dus dat is mooi meegenomen.

In de praktijk zal al snel blijken dat het niet echt uitmaakt met wie je speelt. De echte vijand is namelijk niet het rijk der doden, maar ongekend slechte camerahoeken. Konami Kobe was niet vies van een beetje ouderwetse platformactie, maar vergat in haar enthousiasme dat dit met een dynamische 3D camera toch moeilijker te realiseren is dan in een 2D game.

Je meest favoriete scheldwoorden zullen met enige regelmaat uit je mond stromen als je keer op keer een afgrond inspringt omdat je de sprong niet goed kon inschatten. Of omdat die klote besturing alweer een kleine hop deed in plaats van een volwaardige sprong. Ik word nu alweer een beetje boos als ik terug denk aan hoe vaak ik wel niet ben doodgegaan dankzij de camera.

De camera (en camerabediening) is dus drie keer niks, maar daar houdt de ellende niet op. Want die nitro run die ik eerder noemde, dat is nog eens afzien. Op een gegeven moment moet je ergens een explosief van A naar B brengen. Dit moet je doen zonder te springen of geraakt te worden. Bij het minste contact met een vijand of de zwaartekracht wordt alle hoop van Wallachia in stukjes geblazen.

Castlevania

Het is zeldzaam hoe ondoordacht dit stukje is. Het is zeg maar het explosieve toetje na een toch al pijnlijke maaltijd. Omdat het kasteel enige vrijheid biedt is het zomaar mogelijk dat je het explosief naar een plek brengt waar je niet hoeft te zijn, en dat zijn minuten van je leven die je nooit meer terug krijgt. Dan maar een sprongetje maken en zelfmoord plegen om van de ellende af te zijn.

Wie de nitro run overleefd heeft het ergste trouwens wel achter de rug. Natuurlijk volgen er nog een paar platform stukjes die je geduld ernstig op de proef stellen, maar dat is peanuts vergeleken met het pad dat je daarvoor hebt bewandeld. Afrekenen met Dracula voelt daarom eerder aan als een verplichting dan iets dat je doet omdat ie je heeft uitgescholden.

Konami moet overigens wel op de hoogte zijn geweest van hun incompetentie, want savepunten zijn zeer coulant verspreid door de game. Hierdoor heeft het nog iets weg van moderne platformgames, waarin je meteen respawnt als je doodgaat bij een moeilijke uitdaging. Deze Castlevania is duidelijk een voorloper van dit fenomeen, hoewel het geheel onbedoeld zal zijn.

Ondanks de vele problemen zijn er voor fans van de serie nog een paar lichtpuntjes. Sowieso spreekt de vertaling me wel aan, die minstens net zo slecht is als die van Symphony of the Night. Upstart Weakling is het soort belediging dat ik wel kan waarderen, des te meer als het wordt ingefluisterd door een acteur wiens mond verdoofd lijkt te zijn.

Castlevania

Ergens voelt de game ook als een echte Castlevania game aan. Meer in ieder geval dan de Playstation 2 en Lords of Shadow games. Veel vijanden zijn duidelijk herkenbaar en de nadruk op platformactie is in ieder geval in theorie ook een goede keuze. Echt leuk is het natuurlijk niet om door medusa hoofden in een grote leegte geknald te worden, maar dat is wel traditiegetrouw.

Het voegt ook flink wat nieuwe gezichten aan de serie toe. Reinhardt en Carrie hebben elk een persoonlijke kwelgeest, en er is ook ruimte voor een oude vampierjager en een demonische handelaar. Het verhaal is verder niet bijzonder origineel, maar je kan wel goed merken dat men een nieuwe weg wilde inslaan met deze figuren.

Dit hoor je ook terug in de soundtrack, dat vooral veel nieuwe muziek heeft te bieden. De viool solo op het startscherm is een variant van Bloodlines uit Rondo of Blood, maar verder hoef je niet echt op vertrouwde nummers te rekenen. En dat is helemaal niet erg, want in tegenstelling tot de rest van de game valt de nieuwe muziek in ieder geval erg mee.

Helaas is dat natuurlijk niet genoeg om de andere zaken te compenseren. De game is eigenlijk een aanfluiting, iets wat eens te meer wordt bewezen doordat Konami binnen no-time een opvolger op de markt bracht! Castlevania – Legacy of Darkness is fundamenteel niet een betere game, maar biedt wel zoveel meer content dat het de originele game totaal overbodig maakt.

Castlevania

Maar ook dat mocht niet echt baten, want een paar jaar later zou de grote Castlevania baas Koji Igarashi beide N64 games uit de officiële tijdlijn schrappen. Dat zal ongetwijfeld pijn hebben gedaan bij zijn collega’s uit Kobe, hoewel die branche tegen die tijd niet eens meer bestond. Tja, dan hadden ze maar goede games moeten maken.

Wie tegen beter weten in toch wilt ervaren hoe matig een vroege 3D variant op een 2D game echt kan zijn moet nog flink zijn of haar best doen. De games zijn vooralsnog niet als download uitgebracht, dus je moet op zoek naar een cartridge. Niet alleen dat, maar ook een memory card, want die krenten bij Konami hadden de cartridge savefunctie uit de Westerse releases geschrapt.

Ik zeg dat dat teveel moeite is voor wat je ervoor terug krijgt, maar een echte fan zal zich hier waarschijnlijk niks van aantrekken. Ik geef ook toe dat terwijl ik dit schrijf ik al een beetje zin heb gekregen in Legacy of Darkness. Lekker als Cornell de man wolf andermaal door het lint gaan als de camera weer eens blijft hangen. Ah, die goede oude slechte 3D games ook.

[Castlevania | Nintendo 64 | Regio: Europa]

Castlevania

Screenshots gesourced via Gamefaqs.com

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Slappe start

  1. Pingback: Tweede kansen | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s