Sterke koffie

CoffyVeel voordelen van het traditionele televisie kijken kan ik niet verzinnen, behalve dat het aanbod films zo willekeurig is dat je soms wordt verrast. Zo zat ik nietsvermoedend te zappen toen ik in het intro van Coffy (1973) belandde. Blijkbaar stond er Blaxploitation op het menu, en waarom ook niet?

Coffy is een van de vele films van Pam Grier waarin ze het opneemt tegen de verwerpelijke aspecten van de maatschappij. Tegelijkertijd is het ook een harde exploitatiefilm. Zodoende wordt deze strijdbare vrouw blootgesteld aan het soort onzin waar het personage juist tegen is. Een vigilante film die een tikje schizofreen is dus, maar wel erg vermakelijk.

Het leven van een zwarte vrouw viel niet mee in de jaren 70. Coffy (Pam Grier) is een doorsnee vrouw met een doorsnee baan. Ze heeft haar zaakjes redelijk op orde als verpleegster in een ziekenhuis, maar mensen in haar omgeving gaan gebukt onder verslavende drugs. Coffy is het zorgzame type, dus gaat ze in haar eentje op pad om de wereld een betere plek te maken.

Op strijdbare wijze neemt ze het heft in eigen handen en begint ze af te rekenen met de lokale drugdealers. Wat volgt is een explosief avontuur dat niet zou misstaan in een Charles Bronson film. Tenminste, als Charles Bronson een vrouw was geweest. Coffy onderscheidt zich van genregenoten met de vrouwelijke touch die Pam Grier aan de actie toevoegt.

Zo weet ze de pooier King George (Robert DoQui) in de luren te leggen door zich te vermommen als een Jamaicaanse prostituee. Zoiets zie ik Charles Bronson toch niet snel doen. Hier komt meteen het exploitatie gedeelte van de film om de hoek kijken, want de wereld van prostituees brengt natuurlijk ook de nodige naakte lichamen met zich mee.

Coffy gaat geregeld uit de kleren, vermoedelijk om de mannelijke kijkers te paaien. Nou is Pam Grier een aantrekkelijke vrouw, dus doe ik daar verder niet moeilijk over. Maar toch valt het contrast tussen haar sterke persoonlijkheid en het feit dat ze in een film voor mannen zit goed op. Toch is ze meer dan alleen een lustobject; zoals gezegd is ze ook erg strijdbaar.

Een mooi voorbeeld hiervan is als ze op de vuist gaat met een groep hoertjes van King George. Op vernuftige wijze had ze van tevoren scheermesjes in haar haren verstopt, en natuurlijk haalt iemand haar handen open als ze Coffy aan d’r haar wilt trekken. Een dodelijke haarbos, zoiets zie je bij uitstek in een exploitatiefilm en is het soort creativiteit dat het genre zo vermakelijk maakt.

Verder heeft de film iets fris, vermoedelijk omdat het vanuit een vrouwelijk standpunt wordt verteld. De actie is zonder meer hard, maar de invalshoek is toch anders dan het typische macho geweld dat je normaal gesproken ziet. Zoals de meeste vigilante films heeft Coffy ook iets hoopgevends: als deze vrouw in haar eentje de bron van haar ellende kan aanpakken dan kan iedereen dat.

Coffy heeft Pam Grier in ieder geval geen windeieren gelegd. De film is een vroeg voorbeeld van een strijdbare vrouw die haar mannetje staat in een gewelddadige wereld en later zou Grier nog doorgroeien naar Foxy Brown (1974) en Jackie Brown (1997). Ik ben benieuwd of die ook nog eens op willekeurig wijze voorbij komen op televisie.

[Coffy | TV]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s