Diablo draait op rolletjes

Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil EditionJaren geleden heb ik mijn computer ingeruild voor het gemak van een laptop. Het is een keuze waar ik geen moment spijt van heb gehad, hoewel ik soms wel het spelen van PC games mis. Deze spelen toch anders dan console games, zeker als het verslavende titels als Red Alert en Diablo betreft.

Aan de andere kant kan ik moeilijk voorstellen waar ik tegenwoordig de tijd vandaan moet halen om met dat soort games aan de slag te gaan. Het zijn echte time sinks, beter geschikt voor tieners met alle tijd van de wereld dan “volwassen” mensen. Toch kijk ik soms met scheve ogen naar mijn broers, die nog steeds een moderne PC in gebruik hebben.

De reden hiervoor is Diablo III, het lang verwachte vervolg op Diablo II. Ik wil niet eens speculeren hoeveel tijd ik wel niet in die game heb gestoken door de jaren heen, maar het is vast een gênant getal. Al die uurtjes spelen zorgden voor een blijvende band met de serie, waardoor ik altijd met interesse de verhalen van mijn broers over deel drie aanhoorde.

Om de schade in te halen ging ik een tijdje geleden aan de slag met Diablo III: Reaper of Souls – Ultimate Evil Edition op de Playstation 4. Een beetje aan de late kant, hoewel ik hierdoor wel verzekerd was van de meest geoptimaliseerde versie van de game. En jawel, er stond nog een flinke update te wachten toen ik het schijfje in de PS4 stopte.

Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition

Eenmaal klaar met installeren wachtte me enkele belangrijke keuzes, waarvan niet de minste mijn personage. Meestal speel ik in dit soort games als een amazone, maar die zat er helaas niet tussen. Sterker nog, geen enkele van de personages sprak me echt aan. Op goed geluk hakte ik de knoop maar door en koos ik voor de mannelijke tovenaar. Een paar klikken later was Knurt XII geboren.

Gelukkig hoefde Knurtje niet in zijn eentje aan de klus te beginnen. Groot voordeel van de console versies van Diablo III is dat ze zowel online als lokale multiplayer ondersteunen. Zodoende kreeg ie gezelschap van twee andere krijgers, waarvan eentje gewoon naast me op de bank zat. Het is niet echt LAN gamen zoals dat vroeger ging, maar het is desalniettemin een waardevolle optie.

Omdat we alle drie de nodige Diablo ervaring op zak hadden werd de moeilijkheid meteen naar het hoogste opgeschroefd. Tot onze grote verbazing leek dit totaal geen invloed op het spelverloop te hebben. Wat blijkt? Diablo III is zo ontworpen dat de kans op een Game Over scherm wel erg laag is. Sterker nog, doodgaan kost vaak meer moeite dan gewoon door blijven spelen.

Nou valt er natuurlijk iets te zeggen voor games waar iedereen van kan genieten. Denk bijvoorbeeld aan Nintendo games, die in de regel voor een groot publiek toegankelijk zijn. Diablo III is ook erg laagdrempelig, wat je wellicht niet zou verwachten van een game vol equipment schermen en dorpjes vol sidequests. Toch doet het iets fout, want ik kon er niet echt van genieten.

Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition

Mijn probleem met Reaper of Souls is dat er geen bevredigende uitdaging is. Je komt hordes vijanden tegen op je pad, maar combat is meestal niet complexer dan in arcade titels als Gauntlet. Je kan de moeilijkheid zo vaak naar boven bijstellen als je wilt, maar zolang je blijft spelen zal je omhoog levelen. Dit is funest voor de moeilijkheid, want elk obstakel kan met geduld worden overwonnen.

Om de kansen nog verder in jouw voordeel te verschuiven is het ook doodeenvoudig om je levens en mana automatisch te laten regeneren. Item management is hierdoor grotendeel overbodig, vervangen door equipment management. Nog meer dan in de voorgaande games is het belangrijker wat je draagt, dan wat je ermee doet.

Mocht je onverhoopt toch het loodje leggen dan is de enige straf dat je equipment schade oploopt. Ga te vaak dood en je items breken, maar dit is natuurlijk makkelijk te verhelpen door tijdig naar een town terug te gaan en daar de lokale smid aan het werk te zetten. En zelfs al verlies je een wapen, dan is het niet alsof er geen nieuwe voor het oprapen liggen.

Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition

Wie toch een echte uitdaging zoekt kan met Hardcore Mode aan de slag. Net zoals in Diablo II ga je hierin permanent dood bij een Game Over, waardoor je een stuk voorzichtiger te werk moet gaan. Voor mij is dit echter weer het andere uiterste, waar ik niet echt veel plezier uithaal. Ik ga die arme Knurt nou ook weer niet bewust op een zelfmoordmissie sturen.

En dus blijf je uiteindelijk zitten met een game die de opzet van Diablo II dermate stroomlijnt dat het voor mij niet echt de moeite waard was. Net als vroeger verval je in een patroon van dezelfde handelingen uitvoeren om meer items te vergaren. Het vechten verliest nou echter al snel alle spanning, waardoor de hoop op zeldzame items de enige motivatie is om door te spelen.

Ik vond de game net lang genoeg leuk om de story mode uit te spelen, maar realiseerde me daarna dat het zo is ontworpen om je als een zombie achter de buis te houden. Ik bleef daarom met een leeg gevoel achter. In de game was ik dan wel de Reaper of Souls de baas, maar Diablo III wint alsnog omdat het de Reaper of Time is. Mijn tijd welteverstaan, die ik wellicht beter had kunnen gebruiken dan jeugdsentiment na te jagen.

[Diablo III – Reaper of Souls Ultimate Evil Edition | Playstation 4 | Regio: Europa]

Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition

Screenshots gesourced via Mobygames.com

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Diablo draait op rolletjes

  1. Pingback: Het betere hakwerk | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s