Tart de zwaartekracht

F-Zero XIn een tijdperk waarin internet nog lang niet zo verspreid was als het tegenwoordig is zag ik de Nintendo 64 klassieker F-Zero X voor het eerst in een Bart Smit folder. Het was in de aanbieding en koste iets van vijftien gulden. Het bleek liefde op eerste gezicht te zijn.

Voor vijftien euro is er al weinig reden om een first party Nintendo game links te laten liggen, laat staan voor vijftien ouderwetse guldens. Waarom Bart Smit deze game probeerde te dumpen is mij een raadsel, maar een gegeven paard moet je niet in de mond kijken. F-Zero X neemt de basis van het originele F-Zero over en boost deze naar nieuwe hoogtes.

De game gooit al je verwachtingen overboord, maar dat kan eigenlijk ook niet anders. De stap van de Super NES naar de N64 kwam met de nodige veranderingen, met name voor 3D games. Ineens was mode-7 een komische voetnoot en kon men aan de slag met echte polygonen. Voor een game als F-Zero betekende dat de toevoeging van hellingen, loops en cilindervormige tunnels.

Met andere woorden, F-Zero X omarmt het feit dat het een 3D game is. Maar niet alleen dat. De makers maakten ook de zeer gewaagde keuze om uiterlijk vertoon in te ruilen voor stabiele performance. Hierdoor ziet het er grafisch zeer pover uit, met kale parcours en jets die nog net niet van LEGO blokjes zijn gemaakt. Dat klinkt misschien als een minpunt, maar dat is het niet.

X heeft namelijk een zeer aangename framerate van 60fps – of 50fps voor ons sloebers in Europa. Dat is nogal een zeldzaam feit voor een console game uit die tijd. Publishers kozen er massaal voor om zo’n mooi mogelijke 3D graphics in hun games te stoppen, meestal ten koste van speelbaarheid. Ergens is dit begrijpelijk, want de marketing moest het vooral hebben van plaatjes in magazines.

Achteraf gezien was dat natuurlijk een erg kortzichtige insteek. Van die ooit zo fraaie vormgeving is tegenwoordig helemaal niks meer over, terwijl de games ook voor geen meter spelen. Maar diep van binnen wist je dat eind jaren 90 natuurlijk zelf ook al, toen je Ocarina of Time met een brakke framerate en hoekige graphics zat te spelen op je hightech N64.

Nee, de ontwikkelaars van F-Zero X, Nintendo EAD, waren zo dom nog niet. In plaatjes komt de game wellicht niet goed naar voren, maar zodra je dertig jets tegelijkertijd over het beeldscherm ziet glijden ben je waarschijnlijk verkocht. De game bezit een zeldzaam vlot gevoel voor snelheid, waardoor het een genot is om je leven op het spel te zetten in een reeks harde futuristische races.

Typerend voor een Nintendo game is dat het tot in de puntjes is verzorgd. Je hebt de keuze uit maar liefst dertig jets, allemaal met bijbehorende coureurs en individuele statistieken. Uiteraard kan je je voertuig ook nog een beetje finetunen, door aan de snelheid / optrek balans te sleutelen of het een ander kleurtje te sleutelen.

F-Zero X

Met je favoriete jet begin je vervolgens aan de Grand Prix, dat bestaat uit vijf Cups a zes parcours. Deze Cups bestaan uit bekende F-Zero locaties, zoals Big Blue, Mute City en Fire Field. De 3D elementen voegen letterlijk een dimensie aan de races toe, waardoor de adrenaline door je lijft pompt als je weer eens een corkscrew loop optrekt of door een tunnel boost.

Een kenmerkend onderdeel van de game is de mogelijkheid om de energie van je voertuig in te ruilen voor een turbo boost. In het echte leven zou je wel twee keer nadenken voordat je zoiets zou doen, maar hier is het vaak de sleutel tot succes. Toch moet je er mee oppassen, want een lege tank betekent ook dat je bij het geringste contact met elk ander object op pijnlijke wijze ontploft.

Je kan de beperkte energie van de jets echter ook in je voordeel gebruiken. Nieuw in X is de toevoeging van offensieve manoeuvres. In de eerste game schakelde je hooguit per ongeluk wel eens een concurrent uit, maar hier kan je bewust op ze in rammen. Dit gaat ten koste van je snelheid, maar het is een valide optie om het verloop van de race helemaal op zijn kop te gooien.

F-Zero X

Alle elementen uit de single player game komen des te sterker terug in multiplayer races. In een splitscreen kan je het opnemen tegen drie vrienden, die natuurlijk allemaal even goed op de hoogte zijn van de unieke regels van F-Zero. Nog meer dan in single player zal je elkaar kapot proberen te beuken, wat even hilarische als spannende potjes zal opleveren.

De game heeft me door de jaren heen heel wat uren fanatieke races opgeleverd, maar wat wellicht nog meer dan dat is blijven hangen is de soundtrack. Wie aan F-Zero X begint krijgt veel bas en gitaar voor de kiezen, en er wordt zelfs gegrunt. Ik weet niet wat de componisten van de game hadden gedronken tijdens het maken van de muziek, maar het leverde een memorabele soundtrack op.

Alle losse elementen vormen samen een soort hard rock, sci-fi racegame, en daar zijn er volgens mij niet veel van. Sowieso niet genoeg. Dat de game ook nog eens staat als een huis is helemaal mooi meegenomen. Het bewijst dat je geen flitsende graphics nodig hebt om een ijzersterke game neer te zetten, als je als maker maar een sterke visie voor het project hebt.

F-Zero X

Het enige smetje op het blazoen van dit feest der kwaliteit is de PAL conversie, die redelijk waardeloos is. De game is helaas niet grondig geoptimaliseerd voor PAL systemen, waardoor het aanzienlijk langzamer draait dan de NTSC versies. Hierdoor is die prijs van vijftien gulden meteen gerechtvaardigd, want Nintendo Europa zou zich eigenlijk moeten schamen voor hun wanprestatie.

De Virtual Console biedt helaas weinig soelaas om dit probleem te verhelpen, dus diehard fans moeten overwegen om maar een NTSC cartridge in huis te halen. Met bijbehorend NTSC systeem, wat dan weer minder is. Er bestaat vooralsnog geen perfecte (lees “legale”) manier om in Europa met F-Zero X aan de slag te gaan, wat toch erg jammer is.

Gelukkig heeft opvolger F-Zero GX geen last van dat soort problemen. Voor die game gingen Nintendo en Sega een onheilige unie aan en het resultaat benaderd goddelijk. Dat is echter een verhaal voor een andere keer. Tot die tijd dan nog maar een paar potjes F-Zero X spelen, wat nooit een straf is.

[F-Zero X | Nintendo 64 | Regio: Europa]

F-Zero X

Screenshots gesourced via Obsoletegamer.com

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s