Het hoeft niks te kosten

CI SGCDe game collectie, het is bijna een vergeten kunst. In het Playstation 2 tijdperk doken publishers massaal in hun catalogus, om zoveel mogelijk games op een schijfje te knallen. De kwaliteit van deze collecties liet soms wat te wensen over, maar als consument kreeg je meestal wel waar voor je geld.

Hoe anders is het tegenwoordig, nou digitale distributie het verdienmodel voor collecties helemaal op de kop heeft gegooid? Je bent als publisher gek als je al je games op één schijfje zet, als je deze ook gewoon stuk voor stuk kan verkopen. Denk bijvoorbeeld aan de Virtual Console van Nintendo, waarop je losse games voor diverse oude systemen kan aanschaffen.

Deze a la carte insteek heeft natuurlijk zo zijn voordelen. Je hebt de mogelijkheid om alleen de games te kopen die je daadwerkelijk interesseren. Een hele collectie aanschaffen terwijl je maar één game wilt spelen is natuurlijk ook overbodig. En de emulatie op moderne systemen is bijna altijd beter dan zo’n tien jaar geleden, toen collecties vaak met minimale moeite gemaakt werden.

Het grote nadeel zit ‘m echter in de prijzen. Zo’n oude NES game mag best wat kosten, om nog maar te zwijgen over modernere games. Sony bewijst dat je af en toe een goede sale nodig hebt om een indrukwekkend volume aan games te verkopen, maar als fan moet je daar maar net op de hoogte van zijn. En dus valt er toch wat te zeggen voor de oude aanpak, toen de collecties je om de oren vlogen.

SGC1

Het is helemaal aan de verkoopdrang van weleer te danken dat ik de laatste maanden zoveel stukjes over Mega Drive games heb kunnen plaatsen. Rond hetzelfde moment dat ik dit beest van een systeem herontdekte tikte ik ook de Sega Genesis Collection op de kop – ironisch genoeg tijdens een sale op de Playstation Store.

De Playstation Portable versie die ik heb gekocht is in grote lijnen hetzelfde als de Playstation 2 variant. Het enige verschil zit ‘m in een paar arcadegames die anders zijn. Daar kan ik mee leven, want je krijgt nog steeds 28 Mega Drive games en 5 oude arcade games. Ik legde hier slechts $3 voor neer en dat is een absurd goede deal. Zelfs als je de soms matige kwaliteit van de emulatie in ogenschouw neemt.

Tussen die 33 games staat natuurlijk aardig wat bagger. Je kan als publisher je allerbeste games op een schijfje zetten, maar daarmee nek je potentiële toekomstige collecties. Gelukkig ben ik van mening dat je collecties vooral op hun beste games moet waarderen, en niet de slechtste. Is rotzooi als Super Thunder Blade, Sword of Vermillion en Kid Chameleon een goede reden om games als Shinobi III en Shadow Dancer links te laten liggen? Ik dacht het niet!

Als plezierige bijkomstigheid krijg je er ook zeer degelijke games als Comix Zone, Ristar, Sonic 2 en maar liefst 3 Phantasy Star games bij, dus voor Sega fans is er weinig reden om niet met deze collectie aan de slag te gaan. Tenminste, zolang je gemankeerde emulatie kan tolereren. Het was ontwikkeld door Digital Eclipse, waardoor je bij voorbaat gewaarschuwd bent.

SGC2

Vooral het geluid en de muziek valt in negatieve zin op. Hoezeer je hier last van hebt is afhankelijk van hoe bekend je bent met de originele werken, hoewel iedereen wel kan horen dat de muziek in Altered Beast meer dan een beetje uit de toon loopt. Het is helaas een bekend verschijnsel van dit soort collecties, want niet elke publisher stond te trappelen om diep in de buidel te tasten voor gedegen emulatie.

Toch valt er op het geluid na niet zo heel veel aan te merken verder. Natuurlijk is het doodzonde dat er maar twee Sonic games opstaan en dat de Streets of Rage games ontbreken. Aan de andere kant heb je hierdoor wel meer motivatie om ook met de minder bekende games aan de slag te gaan. Lang niet alles zal goed bevallen, maar er zitten wel degelijk een paar leuke verrassingen tussen.

Een ander voordeel van dit soort collecties is dat savestates mogelijk zijn. Ergens is dat natuurlijk keihard vals spelen, maar zie belachelijk moeilijke games als Ecco the Dolphin, Super Thunder Blade en Kid Chameleon maar eens uit te spelen zonder. Wedden dat je dat anno 2015 niet zo makkelijk afgaat als vroeger?

Ondertussen heb ik bijna alles op de collectie uitgespeeld, mede dankzij de savestates. Soms krijg je moordneigingen als je weer met een nieuwe Ecco game aan de slag gaat, maar al met al is dit een zeer belonende verzameling games. De Mega Drive staat toch een beetje in de schaduw van de Super NES, maar als je openstaat voor iets anders dan heeft dit systeem nog veel te bieden.

Als Europese gamer moet je trouwens nog even opletten dat je niet de Europese Sega Mega Drive Collection koopt. De reden hiervoor is niet alleen omdat PAL Mega Drive games in de regel niet goed zijn geoptimaliseerd, maar ook omdat je in Europa geen Shadow Dancer erbij krijgt. Dit is een van de beste games in de set, dus een belangrijke reden om het Amerikaanse Sega Genesis Collection aan te schaffen.

Des te meer als je het voor een prikkie op een sale tegenkomt. Ik genoot van deze games terwijl ik ze op mijn Vita speelde, waarbij de 16-bit presentatie als nieuw uitzag op het OLED beeldscherm. Helaas was het geluid niet altijd optimaal, waardoor mijn koptelefoon in de kast kon blijven. Dat is zeker jammer, maar zeker geen dealbreaker als je op je gemak deze oude games wilt herontdekken.

[Sega Genesis Collection | Playstation Portable | Regio: Amerika]

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s