Acht boze mensen

CI THEToen een vriend vroeg of ik meeging naar The Hateful Eight hoefde ik niet twee keer na te denken. Een nieuwe Quentin Tarantino film met Walton Goggins in de hoofdrol, daar doe ik niet moeilijk over. Toch hadden we wellicht beter eerst wat recensies kunnen lezen.

Tijdens de pauze was mijn gezelschap namelijk alweer klaar om naar huis te gaan. Toegegeven, de voorafgaande anderhalf uur waren niet echt geestverheffend. Maar toch. Halverwege de film de zaal uitlopen is wel erg extreem. De tweede helft verliep ook niet helemaal vlekkeloos, maar kwam al een stuk dichter in de buurt van iets vermakelijks.

Voor aanvang wist ik vrij weinig over de film. Vorig jaar had ik één trailer gezien, waarin opviel dat ook Walton Goggins meedeed. Deze markante acteur staat garant voor vermaak, dus ik was meteen verkocht. Ik kan me voorstellen dat hij niet echt bekend is onder het grote publiek, maar fans van de TV series The Shield en Justified weten wat deze man in zijn mars heeft.

Zoals verwacht stelde Goggins niet teleur. Tot mijn eigen verrassing eist hij een van de hoofdrollen op en speelt ie de charmante huichelaar die we van hem gewend zijn. Ergens is het jammer dat hij getypecast wordt, maar aan de andere kant is dit natuurlijk wel een film van jewelste om jezelf als acteur mee op de kaart te zetten.

Maar hij is natuurlijk slechts één van de haatvolle acht. Goggins is in goed gezelschap en speelt tegen onder andere Samuel L. Jackson, Kurt Russell, Tim Roth, Bruce Dern, Demián Bichir en Jennifer Jason Leigh. Een indrukwekkende rij namen, hoewel eigenlijk alleen de personages van Jackson en Russell me echt wisten te bekoren. De andere acteurs komen lang niet zo goed uit de verf.

Sterker nog, het personage van Leigh was regelrecht irritant. Ze speelt een gezochte crimineel die door premiejager John Ruth (Russell) wordt uitgeleverd in het plaatsje Red Rock. Leigh speelt deze vrouw met verve, maar is daardoor zo vervelend dat je wilt dat ze nooit haar mond opendoet. Ze moet haar geschreeuw met het nodige geweld bekopen, maar dat voelde eigenlijk nooit goed.

De film heeft namelijk een gemene ondertoon, die niet alleen in het mishandelen van het personage van Leigh terugkomt. Zo is er maar één zwarte persoon in het gezelschap, maar domineert zijn huidskleur – en het racisme van de andere mannen – bijna elke dialoog met hem. Niks nieuw voor Tarantino, maar na een half uur constant “nigger” aan te horen had ik er wel genoeg van.

Maar toch heb je dan nog twee uur voor de boeg. De dialogen zijn veelvuldig en kleurrijk, maar raakten vaak kant nog wal – op een zeer bijzonder relaas van Jackson na dan. Tijdens het kijken kreeg ik het gevoel dat Tarantino zich helemaal heeft laten gaan en al zijn vreemde trekjes de vrije loop heeft gegeven. Dat is even leuk, maar niet twee uur en drie kwartier.

Je ziet de excessen zeker ook terug in het geweld. De film komt pas in de tweede helft tot leven, wat ten koste gaat van de aanwezigen in de logeerhut van Minnie en Sweet Dave. Paranoia slaat toe en de lichaamssappen vliegen rijkelijk rond. Vooral Jennifer Jason Leigh moet het ontgelden en ziet er tegen het einde toepasselijk monsterlijk uit.

De bloedige effecten zijn van hoge kwaliteit, maar op een gegeven moment vond ik ze niet meer van meerwaarde. Het overgebruik van extreem geweld versterkt alleen maar die nare ondertoon die wel degelijk in de film zit. Aan de andere kant kan het ook aan mij liggen, want er werd in de bioscoopzaal hartelijk gelachen om het grove taalgebruik en harde geweld.

Iets anders wat ik erg jammer vond is het volume in de zaal. Tarantino wist eindelijk Ennio Morricone te strikken om een grotendeels originele soundtrack voor de film de componeren, maar het geluid stond zo hard dat ik er vrij zeker van ben dat die toffe nummers me gehoorschade hebben opgeleverd. Dat kan toch niet de bedoeling zijn denk ik.

Toen de film was afgelopen was ik het minst teleurgesteld van mijn gezelschap, hoewel ook ik dus niet helemaal tevreden was. Chapeau voor Walton Goggins en Samuel L. Jackson, die allebei uitstekend voor de dag komen. Helaas is het niet genoeg om de mindere zaken door de vingers te zien, des te meer omdat de film bijna drie uur duurt. Volgende keer dan toch maar eerst een paar recensies lezen voor de zekerheid.

[The Hateful Eight | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s