Het perfecte schot

CI PoSVoor zover ik weet is mijn vader altijd een bevlogen amateur fotograaf geweest. Er gaat geen weekend voorbij of hij wil ergens naartoe om een paar plaatjes te schieten. Dit heeft ook een effect op mij gehad. In 2013 kocht ik mijn eigen DSLR camera en sindsdien zie je mij ook wel eens met zo’n ding in de hand.

Het gevoel voor fotografie is iets dat pas goed tot zijn recht komt na veel oefening. Net zoals je geen Picasso hoeft te verwachten als je net gaat schilderen zullen de meesterlijke foto’s ook op zich laten wachten. En inderdaad, veel spectaculairder dan saillante vakantiefoto’s en de hond van mijn broer hoef je niet van mij te verwachten.

Toch heeft er een zekere ontwikkeling in mijn gevoel voor timing plaatsgevonden. Na een paar duizend foto’s van rennende honden is je hang oog coördinatie wel degelijk naar een hoger niveau getild. Vreemd genoeg werkt mijn nieuwe waardering voor fotografie ook door in mijn game interesses. Zo kan ik tegenwoordig eindelijk Pokémon Snap waarderen.

Snap1

Snap is typisch zo’n game dat door een grote groep gamers wordt weggelachen. Sowieso is Pokémon iets voor kinderen (het soort dat niet voetbalt), maar het enige doel in deze game is foto’s maken van de bekende beestjes. Ik geef toe dat ook ik lange tijd niet echt begreep waarom deze game ooit was gemaakt, maar ik heb ondertussen het spreekwoordelijke licht gezien.

Het ligt voor de hand, maar Snap is Nintendo’s eigenzinnige antwoord op het fenomeen first person shooters. Je gaat samen met professor Oak op safari naar Pokémon Island, met als enige doel de allerstrakste foto’s te schieten. Kom je een Pokémon tegen? Aarzel niet en schiet raak! Je filmrolletje heeft ruimte voor 60 foto’s, dus liever een paar foto’s teveel dan te weinig.

Dit is natuurlijk niet de eerste keer dat Nintendo ons mee op safari neemt. De Super NES game Yoshi’s Safari is eigenlijk een directe voorganger van Snap, maar met een wezenlijk verschil. Die game bestond louter om de kansloze Super Scope te verkopen, een lamlendige bazooka waarmee je beestjes uit Super Mario World moest doodschieten.

Snap2

En daar wringt de schoen nogal. Levende wezens doodschieten met een bazooka? Dat is volgens mij niks voor Nintendo, ondanks het gigantische succes van Duck Hunt in de jaren 80. Gelukkig had men dat zelf ook door en is de safari in Pokémon Snap een stuk vredelievender.

Als bedreven fotograaf stap je in een karretje, en kijk je je ogen uit. In eerste instantie ben je blij met elke Pokémon die even stil blijft staan, maar professor Oak introduceert stapsgewijs een paar snufjes die het leven van de Pokémon spotter veel makkelijker maakt. Zoals appels, waarmee je ze kan lokken, of een bal waarmee je ze kan ergeren.

Pokémon Island is opgedeeld in zes zones, waar zo’n 60 Pokémon leven. Het is op zich geen lange game, hoewel professor Oak je foto’s graag vergelijkt en bekritiseert. Lang voordat je elkaar kon liken op Facebook zat die ouwe lul al gewillig door andermans foto’s te bladeren. Hoe blijer hij is, hoe beter je het doet, wat een zekere drang om langer te blijven spelen in de hand werkt.

Snap3

En over handen gesproken: je camera ligt niet heel lekker in de hand. De besturing is simpel genoeg; je stuurt met de stick, focust met de Z-knop en maakt een plaatje met A. De N64 hardware laat de fanatieke fotograaf echter in de steek. Een game als deze heeft echt 60fps nodig om goed uit de verf te komen, maar het haalt met moeite nog niet de helft daarvan.

Hierdoor is de besturing vaak niet precies genoeg om echt snel te reageren op spontane Pokémon verschijningen. Door middel van je hulpmiddelen kan je de gebeurtenissen in je omgeving natuurlijk bijsturen, maar soms komt er ook gewoon iets voorbijvliegen. Het zijn dit soort momenten waarop je wenst dat je er sneller bij kon zijn.

Voor zover ik weet heeft de Virtual Console release van Snap dit probleem ook niet opgelost, dus het is een beetje een gemankeerde game. Dat is jammer, want het is ook een schoolvoorbeeld van een Nintendo game dat op eigenzinnige wijze genreverwachtingen doorbreekt. Het is een first person shooter in vermomming, meer geschikt voor beginnende fotografen dan de kleine kinderen die zich vooral door Pokémon aangesproken zullen voelen.

Snap4

Omdat het concept van de game in principe sterk is hoop ik dat Nintendo het niet helemaal heeft losgelaten. Op de 3DS had men Spirit Camera nog uitgebracht, waarin je via augmented reality spoken kan fotograferen. Als spin-off van de Project Zero reeks had deze game natuurlijk geen enkele kans op slagen, maar met het Pokémon label zie ik nog mogelijkheden.

Des te meer als de game op smartphones wordt uitgebracht. Opeens kan iedereen in de hele wereld Pokémon spotten. Dat is nog eens makkelijk geld verdienen als je Nintendo bent lijkt mij. Maar goed, tot het zover is zal Pokémon Snap zijn unieke plek in de Nintendo 64 catalogus behouden.

Als je ook maar een beetje interesse hebt in fotografie, of ziek bent van gewelddadige first person shooters, dan is dit geen verkeerde game om eens te proberen. Technologisch gezien kan het zijn eigen ambities niet helemaal waarmaken, maar wie kan roeien met de riemen die Nintendo aanreikt kan nog een paar leuke plaatjes schieten.

[Pokémon Snap | Nintendo 64 | Regio: Europa]

Snap5

Screenshots gesourced via Mobygames.com

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s