Dolfijn vol pijn

CI EtDHet is alweer lang geleden dat ik zo’n abjecte game heb gespeeld als Ecco the Dolphin. Deze Mega Drive klassieker is met de beste bedoelingen gemaakt, maar wat heb je daaraan als het eindproduct een onmenselijke martelgang is?

Ecco is een vreselijk sympathieke dolfijn, die helaas in een zeer duistere wereld leeft. Op een zonnige dag zwemt ie nietsvermoedend met zijn golf door de zee, als opeens een portaal opent en alle levende wezens uit het water zuigt. Ecco blijft als enige over, niet bewust van het feit dat zijn familie zojuist door een rietje naar de ruimte is opgezogen en op het menu staat van buitenaardse wezens.

En dat is misschien maar goed ook, want zo’n deprimerende gedachte kan verlammend werken. Gelukkig is Ecco een voortvarende dolfijn. Vastberaden om zijn golf terug te vinden vindt hij een manier om terug in de tijd te reizen. Daar gaat ie op zoek naar wat er precies aan de hand is. Het is een lange, pijnlijke reis – zo pijnlijk dat ie er beter niet aan was begonnen.

Verdeeld over zo’n zestien levels wordt je als speler keer op keer uitgedaagd om de console uit te zetten en de game met een hamer te lijf te gaan. Ecco is een schattige held in een wereld waar alles hem wilt doden. Van kleine kwallen tot gigantische octopussen: je bent geen seconde veilig in de donkere dieptes van de zee. En dan heb je ook nog eens constant ademnood.

EtD1

Ergens is het bewonderenswaardig dat ontwikkelaar Novotrade het habitat van een dolfijn zo nauwkeurig wilde nabootsen dat je om de zoveel seconden naar zuurstof moet happen. Dolfijnen zijn nou eenmaal zoogdieren en die hebben lucht nodig. Helaas was dit een van de vele missers, want hierdoor is Ecco niet alleen afhankelijk van zijn levensbalk, maar ook van zijn zuurstofmeter.

De enige troost die je hebt is dat de levensbalk veel sneller afneemt dan je zuurstof. Net als je halverwege de game denkt een goede grip te hebben op het leven in de oceaan wordt de moeilijkheid flink omhoog gepompt. Lullige beestjes als krabben gaan je genadeloos stalken en de fragiele Ecco heeft niet de handelingssnelheid om deze te ontwijken.

Beestjes zijn echter maar één onderdeel van het ecosysteem van haat in deze game. Zo zou het geen videogame zijn als er ook niet een flink aantal stekels in het leveldesign waren verwerkt. Nee, Ecco is niet te benijden. Als ie niet voor zijn leven moet zwemmen om krabben en pufvissen te ontwijken, dan knalt ie wel met zijn kop tegen stekelvormig koraal.

Om toch een beetje weerstand te kunnen bieden heb je de mogelijkheid om een ramaanval te doen met je snuit. Omdat je min of meer als een tank beweegt is er in ieder geval genoeg tijd om Ecco in een van acht richtingen te wijzen voordat je hem lanceert. Maar daar zit ‘m ook meteen de achilleshiel. Ecco is eigenlijk niet snel genoeg om adequaat te reageren op andere wezens.

EtD2

De makers zal dit niet ontgaan zijn, want je komt geregeld kristallen tegen die je tijdelijk onsterfelijk maken en al je energie en zuurstof aanvullen. Deze heb je nog hard nodig, maar ik had liever een game gezien dat bij voorbaat dermate gebalanceerd was dat dit soort super power-ups overbodig waren.

Toch zit er wel degelijk ergens een veelbelovende game in Ecco the Dolphin verstopt. Om te beginnen ben je een dolfijn, die alle kanten op kan zwemmen in de oceaan. Dat alleen al is opmerkelijk en innovatief op een systeem vol simpele actiegames. Ook heb je een sonar, waarmee je kan praten met soortgenoten, informatie van kristallen kan lezen, en zelfs een minimap mee kan openen. Ecco krijgt toch nog veel gedaan voor een wezen zonder armen en benen.

De omgeving waardoor je zwemt mag ook zeer sfeervol genoemd worden. De zee is gevuld met heerlijk helder water en de grotten waarin je je begeeft hebben iets mystieks. Zeker als Ecco later naar Atlantis reist. Hier hangt een onheilspellende rode lucht als een waarschuwing boven je hoofd, terwijl je beetje bij beetje uitvogelt wat er nou precies aan de hand is.

En het grote mysterie zelf – de zee die wordt leeggezogen door buitenaardse wezens – is net zo origineel als het een verwijzing is naar wat wij mensen met het leven in de zee doen. De game doet dit niet met een verwijtende vinger, maar het is zeker niet moeilijk om parallellen tussen de werkelijkheid en de fictie in deze game te vinden.

EtD3

Dit alles wordt ook nog eens begeleid door een dijk van een soundtrack. Stel je een New Age ambiance soundtrack voor, maar dan gemaakt op de Mega Drive. Op een of andere manier past het uitstekend bij de game, hoewel de rustige muziek niet altijd valt te rijmen met de frustrerende terreur die Ecco wordt aangedaan.

Om bovenstaande redenen – en omdat ik liever leuke games speel – had is dan ook liever gezien dat Ecco niet zo’n vreselijke schijtgame is. Maar helaas. Net zoals je als dolfijn zijnde geen Japanse harpoen in je spuitgat wilt hebben, wil je als speler ook niet op deze manier met een game aan de slag. Voor de echte masochisten zijn er trouwens wel een paar alternatieven.

Zo is de game speelbaar op de Wii Virtual Console, en ook op collecties als de Sega Mega Drive Collection. Het grote voordeel van deze releases is dat je savestates kan gebruiken. Elk level is bereikbaar via een paswoord, maar geloof me dat je liever savestates gebruikt om de miserabele laatste drie levels het hoofd te bieden.

EtD4

Het paswoord systeem kan ook worden gebruikt om als een onsterfelijke Ecco te spelen. Tegen het einde van de game wil je waarschijnlijk niks liever, hoewel dit wel een beetje de opzet van de rest van de game ondermijnt. Toch is deze functie een van de onderscheidende eigenschappen van de 3D Classics versie van Ecco the Dolphin op de 3DS.

Laatstgenoemde is waarschijnlijk de beste manier om tegenwoordig met Ecco aan de slag te gaan. Toch raad ik het niet echt aan. De game is zo moeilijk dat de moderne gamer vermoedelijk een blijvende haat jegens klassieke games krijgt. Daarvoor kunnen we de schuld bij de makers leggen, die de game bewust saboteerden omdat ze de nadelige invloed van games huren vreesden.

Ondanks de kwaliteit van de game wist men niemand minder dan Jacques Cousteau te strikken om een reclamespotje te maken. Iemand met zijn staat van dienst had beter moeten weten, want Ecco maakt zijn lovende woorden geen seconde waar. Nee, laten we het beestje vooral bij de naam noemen: een vreselijke game waar je geen tijd aan hoeft te verspillen.

[Ecco the Dolphin | Genesis | Regio: Amerika]

EtD5

Screenshots gesourced via Mobygames.com

1 reactie

Opgeslagen onder Cinematiek!

Een Reactie op “Dolfijn vol pijn

  1. Pingback: Het hoeft niks te kosten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s