Test je geheugen

CI ACRAJiLMWie wil er nog een boek lezen? Een boek moet je kijken, zo gaat dat tegenwoordig. Veelal zie je visual novels op handheld systemen, maar in 2009 wist er eentje ook de Wii te bereiken. En nu, zes jaar later, heb ook ik Another Code R – A Journey into Lost Memories gespeeld. Nou ja, “gespeeld”…

In een tijd als deze waarin mainstream games vooral om geweld en macho vertoon draaien is het verfrissend om een game als Another Code R te spelen. De game draait om Ashley Robins, die we nog kennen uit de Nintendo DS game Another Code – Twin Memories. Ashley is een normale meid van zestien, met een voorliefde voor gitaarmuziek. Toch is dit zeker geen alledaagse videogame.

Het draait in eerste instantie namelijk vooral om banale zaken als barbecueën met je vader en je gestolen teddybeer. Even los van de kwaliteit van de game is het heerlijk om een game zichzelf zo ver buiten het gebruikelijke interessegebied van de gemiddelde gamer te zien plaatsen. En dan durfde men ook nog eens de besturing volledig te koppelen aan de Wiimote.

Geen wonder dat het genadeloos flopte en nooit in Amerika was uitgebracht.

De game is uiteraard ontworpen door Cing, de studio die Nintendo voorzag van meer van dit soort games op de Nintendo DS. In de DS games werden puzzels altijd aan de unieke input mogelijkheden van het systeem gekoppeld en op de Wii is het niet anders. Ashley heeft nog steeds een “DAS” op zak – een ingame variant op de DS – maar heeft nou ook een TAS, de ingame variant op de Wiimote.

ACR1

Als speler gebruik je de Wiimote vooral om Ashley te besturen en voor interactie met personen en objecten. Ik vond de besturing opmerkelijk, want ik heb in jaren niet zo’n gestroomlijnd systeem ervaren als hier. Je hebt slechts een enkele Wiimote nodig om de game te spelen, waardoor je wel heel relaxt voor de TV kan hangen.

En dat komt het langzame tempo van de game ergens wel ten goede. De spelwereld is bezaaid met objecten waar je beschrijvingen van kan lezen. De kunst zit ‘m in het spotten van speciale items, die belangrijk zijn voor het verhaal of die een minigame triggeren. Dit is makkelijker dan je denkt, want zodra je met de cursor over een interactief object beweegt zal de Wiimote trillen.

Je gebruikt de Wiimote niet alleen als pointer, maar ook om gebruiksvoorwerpen te simuleren. Denk bijvoorbeeld aan een stuk hout om iets mee te porren, een caleidoscoop die je kan ronddraaien om plaatjes te zien, of een reageerbuisje om water in te testen. Dit zijn vaak innovatieve momenten die de vierde muur breken, hoewel het ergens ook weer niet genoeg is om een hele game te dragen.

ACR3

Beter zijn de puzzels waar je de TAS als codebreker moet gebruiken. Hier moet je cijfercodes kraken, die steeds moeilijker worden. In het begin hoef je alleen maar knoppen als A,B 1 en 2 in te drukken, maar hoe tover je een 3 op beeld als die knop niet op de Wiimote zit? Dit zijn het soort momenten die het brein kietelen en je het idee geven dat je meer doet dan alleen maar tekst verwerken.

Behalve de TAS heb je ook nog de DAS op zak, tot groot ongenoegen van Ashley zelf. Ze klaagt nog dat haar klasgenoten allemaal een telefoon hebben, maar haar vader er niet aan wilt beginnen. Tja, daar zou ik ook niet blij mee zijn, want elke dag een Nintendo DS in plaats van een smartphone naar school slepen kan nooit goed zijn voor je imago.

Gelukkig is de DAS wel een beetje vernieuwd, want je kan ‘m nou ook gebruiken om camera feeds mee in de gaten te houden. Niks mis met een beetje voyeurisme zeg ik dan. Het beste aspect is echter nog steeds dat je er foto’s mee kan maken. Deze heb je soms nodig voor een overlay effect, die je dat “aha!” momentje geven al je eindelijk de oplossing ziet.

Als geheel genomen wordt er goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden van Ashleys speelgoed. Toch ben ik van mening dat de mogelijkheden van de DS in de eerste game beter uit de verf kwamen. Het is echt heel relaxt dat je de game met één hand kan spelen, maar aan de andere kant prikkelen de Wiimote puzzels niet echt. Ik begrijp dat ik niet per se in de doelgroep van de game zit, maar ik vind het een gemiste kans.

ACR2

Des te meer omdat je tegen het einde van de game twee vierde muur brekende puzzels tegenkomt waarbij je de Home knop en de Nunchuck controller moet gebruiken. Hier kreeg ik pas het idee dat men echt iets unieks met de hardware had gedaan, maar daar ging wel zo’n vijftien uur spelen aan vooraf. Vijftien uur!? Ja, Another Code R is een dikke pil vergeleken met de luchtige pocket die zijn voorganger op de DS was.

En ik zal dan ook meteen maar zeggen dat dit veel te lang is voor het luchtige verhaal dat verteld wordt. De gebeurtenissen in de game nemen nog geen 24 uur in beslag, maar het voelt aan alsof je een eeuwigheid met dezelfde mensen aan het praten bent. En je moet nog een beetje opletten ook, want aan het einde van elk hoofdstuk wordt je getest of je de belangrijkste info hebt onthouden.

Nou is dat niet vreemd, want geheugen is het centrale thema van beide Another Code games. De DS game had echter het voordeel van een zeer kort en bondig verhaal. Dit was te simpel om van de game een must have te maken, maar het zorgde wel voor een vlot verloop. Voor het vervolg sloeg men een beetje door, want Another Code R blijft personages toevoegen aan het verhaal, alleen maar om Ashley en haar vader zo lang mogelijk te scheiden.

ACR4

Het allerergste is dat een belangrijk sublot tegen het einde van de game wordt vergeten. Geen goede beurt voor een game dat om geheugen draait. Mede hierdoor voelt het verhaal onderontwikkeld aan, wat vreemd is voor een verhaal dat eigenlijk te lang doorgaat. De fundering voor een solide visual novel ligt er zeker, maar juist aan het novel gedeelte had nog wat gesleuteld mogen worden.

En dus is het niet eens zo vreemd dat de game nooit in Amerika werd uitgebracht. Het zou sowieso niet goed verkocht hebben omdat het zo’n atypische verschijning is, maar het is ook niet het meest solide voorbeeld van het genre. Fans doen er daarom beter aan om met een van de DS games van Cing aan de slag te gaan, in het specifiek Hotel Dusk en The Last Window.

Omdat Another Code R hier regelrecht kraterde kan je het tegenwoordig wel voor een prikkie oppikken. Een lange tijd lag ie zelfs bij Intertoys in de schappen voor de vriendenprijs van vijf euro. Ik kan de game niet met een gerust hart aanraden, maar avontuurlijke gamers kunnen wel voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. De vraag is alleen of je dat moet willen?

[Another Code R – A Journey into Lost Memories | Wii | Regio: Europa]

ACR5

Screenshots gesourced via hardcoregaming101.net

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s