Dromen op eigen risico

CI NiCiDe angst voor nucleaire energie zit zo diep in de Italiaanse horrorfilm Nightmare City (1980) dat zelfs de beeldkwaliteit vroegtijdig is vergaan. Grote gele vlekken nestelen zich op je netvlies, terwijl je links en rechts glimpen opvangt van slechte special effects en vrouwenmode zonder BHs.

Ergens is het fantastisch dat deze film niet meer optimaal te restaureren is. Het is bij voorbaat een rasechte genrefilm en de brakke beeldkwaliteit voegt op een vreemde manier iets authentieks toe. Het neemt je mee naar het rouwe Italië van 1980, waar je vooral veel wilde kapsels, nepbloed, blote borsten en angst voor nucleaire energie zal tegenkomen.

De film wordt gezien als horrorfilm, maar bovenstaande elementen vormen op voorspelbare wijze geen angstaanjagend geheel. Close-ups blijven net wat te lang hangen, effecten zijn speciaal op de verkeerde manier en de erotische ondertonen leiden te vaak af van het verhaal, dat uiteraard chaotisch en ongeloofwaardig verloopt.

Nee, je bent geen moment overtuigd dat je getuige bent van een pre-apocalyptisch spektakel in Amerika. Maar dat is geen reden om de film niet te kijken! In tegendeel, want hoe vaak zie je nou een duidelijke agenda tegen nucleaire energie in een mislukt horrorjasje gegoten? Niet vaak genoeg in ieder geval.

Het verhaal doet een beetje denken aan Godzilla (1954). Net zoals die verschrikkelijke hagedis voortkwam uit gekloot met atoomenergie is onze voorliefde voor gevaarlijke energiebronnen ook de grote boosdoener in Nightmare City. Het grote verschil zit ‘m in het feit dat Godzilla zijn gezicht niet insmeerde met iets dat lijkt op poep.

De slechteriken in Nightmare City worden vaak getypeerd als zombies, maar ik zie dat niet zo. Deze bestraalde freaks zijn eerder supermensen met bruine uitslag op hun gezicht, die vers bloed nodig hebben om te overleven. Ze arriveren samen met een atoomgeleerde op een vliegveld, waarna hun opmars niet meer te stuiten lijkt.

Gezicht van het verzet is de journalist Miller (Hugo Stiglitz). Samen met zijn vriendin (Laura Trotter) probeert ie levend de stad te verlaten, wat nog best lastig is. Ondertussen heeft majoor Holmes (Francisco Rabal) de leiding over een militaire operatie die de verspreiding van het probleem moet tegenhouden, hoewel de situatie alleen van kwaad tot erger gaat.

Een zware bom droppen is uiteindelijk de enige oplossing, maar zover laat de film het niet komen. Nightmare City heeft zowaar een verrassend einde, hoewel het niet bijzonder sterk is. Gelukkig is dat geen groot probleem, want tegen de tijd dat de credits rollen heb je al anderhalf uur goed vermaak achter de kiezen.

Als Italiaanse genrefilm uit die periode doet het eigenlijk precies wat je ervan mag verwachten. Aan de ene kant kan je het verhaal totaal niet serieus nemen, maar aan de andere kant is de soundtrack zeer catchy en heeft het knullige acteer- en overspreekwerk iets charmants. En dan is er als bonus ook nog eens de originele master, die bijna vergaan is en zwaar zijn stempel drukt op het geheel.

Met een beetje humor zou je het als een soort style guide van de Italiaanse filmindustrie a la 1980 kunnen zien. Alle ingrediënten voor een frisse film zijn aanwezig, alleen is op alles flink bespaard. Hierdoor is het eindproduct wellicht niet zo goed als het in theorie zou kunnen zijn, maar feit is dat dit soort films wel duidelijk een streekproduct van Italië zijn. Het is misschien niet geschikt voor fijnproevers, maar voor mensen met een ondeugende smaak is het genieten.

[Nightmare City | Blu-Ray | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s