Schuldig aan wansmaak

CI MSHvsSFEen CPS2 arcade game naar de Playstation porten is als een boterham pindakaas zonder brood smeren. Onbegonnen werk, maar dat weerhield Capcom er natuurlijk niet van om het toch te doen. En zodoende staat Marvel Super Heroes vs. Street Fighter al sinds eind jaren 90 in mijn kast maar wat te staan. Stiekem is het een van mijn grootste guilty pleasures.

Aangemoedigd door de indrukwekkende versie van Street Fighter Alpha 3 op de Playstation duurde het eind jaren 90 niet lang voordat ik ook verschillende genregenoten had bemachtigd. Darkstalkers 3, Rival Schools, Pocket Fighter en dus MSHvsSF; als het Capcom logo erop was geprint is de kans groot dat ik het ooit heb gehad.

Het gros van die oude Playstation games heb ik al een tijdje geleden aan gewillige Marktplaats kopers verpatst. Laten we eerlijk zijn, zo indrukwekkend waren die CPS2 conversies niet, en al helemaal niet de kansloze PAL versies. Liever dus dat beetje extra inkomen via verzamelaars die zichzelf hebben wijsgemaakt dat dit essentiële pareltjes zijn.

Maar blijkbaar heb ik dus toch een zwak voor MSHvsSF, aangezien deze game de grote schoonmaak heeft overleefd. Het is de matige Playstation variant van de gelijknamige arcadegame, dat een vervolg was op X-Men vs. Street Fighter, dat een vervolg was op Marvel Super Heroes, dat een vervolg was op X-Men – Children of the Atom. Een typische Capcom game dus, die nooit had kunnen bestaan zonder zijn voorgangers.

MSH vs SF1

Opvallend is dat je ervaring met de arcadegame eigenlijk de prullenbak in kan. Die game herinner je wellicht als een geweldig geanimeerd actiespektakel waarin je in teams van twee vechters tegen elkaar moet vechten. Op het eerste gezicht is de Playstation versie hetzelfde, maar na even spelen blijkt dat je met een wolf in schaapskleren te maken hebt – of toepasselijker, een mutant.

Weg is namelijk de gezichtsbepalende tag team functie. De Playstation zat in vergelijking met het CPS2 systeem nogal verlegen om RAM geheugen, waardoor vier aparte personages in het geheugen laden onmogelijk was. Op het selectiescherm moet je alsnog twee personages kiezen voor je “team”, maar de tweede viool kan je slechts als een assist aanval gebruiken en niet als volwaardig teamlid.

In het verlengde van de RAM perikelen moest ook de animatie er flink aan geloven. De relatief kleine Street Fighter personages zijn nog redelijk geanimeerd, maar figuren als de Hulk, Blackheart en Omega Red zijn zo houterig als een boom. (Een kleurrijke boom, dat wel.) Hierdoor is het niet zo vreemd dat Sega Saturn eigenaren hard om de Playstation versie moesten lachen, aangezien dat systeem dankzij een RAM cartridge de game wel naar behoren kon spelen.

MSH vs SF2

Om het allemaal nog wat erger te maken kampt MSHvsSF ook nog een met pijnlijk slechte audio en een slappe PAL conversie. Dat laatste zal niemand verbazen, maar de matige geluidseffecten zijn toch opmerkelijk. Neem bijvoorbeeld Sakura, wiens kreten je nauwelijks kan horen tijdens het spelen. Alleen de announcer komt goed voor de dag, die ooit de ondankbare taak had om de namen van alle super moves in een microfoon te schreeuwen.

Dit klinkt wellicht als een aanfluiting van een game, dus waarom heb ik het nog steeds? Over smaak valt natuurlijk te twisten, maar feit is dat ik het een leuke game vind. Zo speelt het nou noodgedwongen haast als een Darkstalkers game. De chain combos vliegen je om de oren, evenals andere spelsystemen die ook in Darkstalkers aanwezig zijn.

Hierdoor heeft het iets vertrouwds, maar kan het ook buigen op een interessante cast. Zo zijn er 17 vechters meteen speelbaar, en nog een aantal vrij te spelen. Toegegeven, het is zonde dat vier slots naar Ryu, Ken, Akuma en Dan zijn gegaan, maar dan nog heb je gasten als Cyclops, Hulk, Omega Red, Dhalsim en M. Bison speelbaar. En de geheime eindbaas is een robotische versie van Akuma genaamd Cyber Akuma; hij is zo slecht verzonnen dat je er wel van moet houden.

MSH vs SF4

De Marvel personages hebben ook iets nostalgisch. Deze zijn allemaal gebaseerd op hun evenbeelden uit de tekenfilms van die tijd, waar mogelijk compleet met dezelfde voice actors. Dit geeft de game een soort tijdloosheid en authenticiteit dat je niet vaak tegenkomt. Want hoe brak de animatie soms ook is, de originele arcadegame was wel degelijk stijlvol vormgegeven en dat was niet verloren gegaan in de conversie.

Ook lekker is de soundtrack. Capcom’s muzikanten overtroffen zich weer eens en kwamen met allerlei nieuwe tracks aanzetten. Vooral voor de Street Fighter personages is dit een verademing, aangezien deze vaak game op game dezelfde deuntjes recyclen. Veel van deze nummers zijn beperkt tot de eerdere Marvel vs. games, dus wie ze ingame wilt horen moet wel zo’n game opstarten.

En dus heb ik alle reden om de game nog even in mijn collectie te houden. Het is met stip de minste versie van MSHvsSF, maar het is door omstandigheden zo anders dan de rest dat het eigenlijk een unieke variant is. Niet iets om van te houden, maar wel om te koesteren.

[Marvel Super Heroes vs. Street Fighter | Playstation | Regio: Europa]

MSH vs SF3

Screenshot gesourced via Mobygames.com

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s