Het zou je familie maar zijn

CI DeBlTrouwen met iemand die zijn of haar geloof afvalt, dat moet je niet doen. Als er niks meer heilig is dan kan je rekenen op het ergste. Des te meer als je de hoofdrolspeler bent in een Wes Craven film. Vraag maar aan Martha, die in Deadly Blessing (1981) niet echt lang kan genieten van haar man.

Nou is dat ook deels zijn eigen schuld. Na een avondje zwoele boerenseks gaat hij in zijn eentje een schuur binnen. Je hoeft maar een willekeurige slasherfilm gezien te hebben om te weten dat dit geen goed idee is. Wel is het de aftrap van een vermakelijke thriller, waarin Martha (Maren Jensen) wordt opgezadeld met een boerderij en vervelende schoonfamilie.

De boerderij staat ergens op het platteland van Texas, een totaal nietszeggende locatie waar je als eenzame vrouw verder niks hoeft te verwachten. Behalve dan vreemde buren en de genoemde schoonfamilie. Deze is een groep streng gereformeerde mensen, die volgens een personage in de film de Amish hip doen overkomen. Tja, het kan verkeren.

Martha heeft de pech dat deze mensen haar als een “incubus” zien, de foute verleidster die hun zoon heeft weggekaapt. Als ook nog eens twee vriendinnen van Martha verschijnen om haar te troosten loopt de spanning flink op, want ze zijn gekleed in weinig verhullende stadse kleding. Gelukkig hebben ze pepper spray en een pistool meegenomen, want je weet maar nooit met die boeren.

In een cast vol obscure acteurs vallen twee namen meteen op: Ernest Borgnine en Sharon Stone. Als je vroeger Airwolf keek dan ken je Borgnine vast nog wel, want hij was die vervelende copiloot! Ook hier speelt hij een vervelend personage, de geestelijk vader van de schoonfamilie. Hij heeft zo’n snorloos baardje waaraan je makkelijk iemand herkent die te veel met godsdienst bezig is.

Ook Sharon Stone is makkelijk te herkennen, fris en fruitig. Het is een van haar eerste filmrollen, maar ook op jonge leeftijd had ze zichtbaar meer uitstraling dan haar vrouwelijke tegenspeelsters. Toch koop je daar weinig voor als nieuwkomer, want voor deze rol moest ze zowaar een levende spin in haar mond vangen. Zo’n grote vieze, wat nooit leuk kan zijn geweest.

Aan de andere kant zien we Jensen in een badkuip met een slang tussen haar benen, dus het kan wellicht ook erger. Tja, Deadly Blessing heeft zo zijn vreemde momenten. Voor een Wes Craven film is het eigenlijk een ingetogen productie, hoewel men tegen het einde de remmen nog enigszins loslaat. De body count schiet omhoog en het verhaal neemt een bovennatuurlijk wending.

De gestage escalatie van onzin sprak mij zeker aan en ik heb me dan ook goed vermaakt met de film. Het einde voelt er een beetje aangeplakt aan, hoewel dat ergens ook wel weer zijn charme heeft. Het is een beetje een low-budget productie, hoewel je dat verder niet aan de Blu-Ray release van Arrow Video af ziet.

Zoals altijd is deze tot in de puntjes verzorgd en een aanrader voor liefhebbers van dit soort cultfilms. Toch handig zo’n label dat zich erop spitst om de vergeten en minder bekende cultfilms een mooi plekje in je collectie te geven. Kijken dus, zeker als je Sharon Stone een spin wilt zien vangen met open mond of gewoon in de stemming bent voor een Wes Craven film die geen groot succes was.

[Deadly Blessing | Blu-Ray | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s