Vechten met potlood en papier

Comix ZoneNa heel wat vallen en opstaan heb ik dan eindelijk Comix Zone uitgespeeld. Je hoort wel eens verhalen dat deze Mega Drive game aan de moeilijke kant zou zijn. Nou, die reputatie heeft het zeker waargemaakt. Toch ben ik blij dat ik heb doorgezet, want dit is een van de meest innovatieve games uit het 16-bit tijdperk dat niemand gespeeld heeft.

Comix Zone is een beat ‘em up met een twist. Je speelt als striptekenaar Sketch Turner, die op een stormige avond zijn eigen strip wordt ingezogen. Waar vrijwel elke andere game je vervolgens in een tamme beat ‘em up setting zou dumpen, plaatst Comix Zone onze held op strippagina’s, compleet met duidelijk aangegeven kaders.

Elk kader is niet alleen een minuscuul stukje van het verhaal, maar dient ook als microlevel waarin je vijanden moet verslaan of simpele puzzels moet oplossen. Voor zover ik weet heeft geen enkele andere game een stripboek op deze manier tot leven gebracht, wat eigenlijk ongelofelijk is. Dit is namelijk een geniale manier om een verhaal tot leven te brengen.

Tekstbubbels mogen natuurlijk niet ontbreken in een strip, en Sketch gebruikt deze om tegen zijn vijanden te praten. Deze hebben vaak een weerwoord, waardoor er dialogen ontstaan tijdens het vechten. Nou hoef je natuurlijk geen hoogstaande literatuur te verwachten, maar dit simpele concept werkt in de praktijk redelijk goed.

Comix Zone1

Typisch is ook de tekenstijl van de graphics, dat vanzelfsprekend de stijl van stripboeken in de jaren 90 nabootst. Dit heeft als bijeffect dat de game ook redelijk kleurrijk is, wat ook wel eens mag op de Mega Drive. Ik zie het als een soort stilistische tegenhanger van The Story of Thor, waarbij de typerende Amerikaanse stijl van Comix Zone mooi contrasteert met de Japanse stijl van Thor.

Het Amerikaanse is ook goed terug te horen in de muziek, dat het vooral moet hebben van lekkere gitaarsamples. De muziek veranderd vaak om de zoveel panels, om in te spelen op de wisselende stemming in het verhaal. Ook zijn er meerdere voice samples te horen, die voor de verandering helemaal niet zo slecht klinken.

De game werd ontwikkeld door Sega Technical Institute, dat eindelijk een lange reeks middelmaat wist te doorbreken. Toch is er ook een reden dat je tegenwoordig maar weinig over Comix Zone hoort. Want hoewel het dit het kroonjuweel is in de catalogus van STI, vallen er helaas ook een paar grote problemen te noteren.

Zo is de game nogal pittig, wat vooral het gevolg is van ondoordacht design. Sketch mag dan wel de rol van superheld vervullen in zijn eigen stripwereld, maar vreemd genoeg zijn zijn superkrachten niet altijd even toerijkend. Zo zal ie ook levens verliezen als je achtergrond objecten aanvalt. Ja, die putdeksels en deuren doen nog best pijn aan je vuisten.

Comix Zone2

Omdat zo’n deur zichzelf niet opent is het geen optie om dergelijke objecten te negeren. Dat is erg wrang, want om een level uit te spelen ontkom je er vaak niet aan om ongewild schade te incasseren. En voor wie niet goed is in de gevechten is het natuurlijk helemaal een bron van frustratie om je schamele levens aan achtergrond objecten te moeten verspillen.

Om dit tegen te gaan kan je ook wapens vinden als dynamiet, bommen en werpmessen. Helaas zitten ze wel vaak verstopt in een krat of rots, waardoor het vaak een gok is of je er goed aan doet om voor power-ups of wapens te gaan. Aan de andere kant moet je haast wel, want hoe kom je anders aan energie drankjes om je levens mee aan te vullen?

Helaas heb je ook maar één continue dat je per level kan gebruiken. Nou is de game met slechts drie levels verdeeld over zes pagina’s aan de korte kant, maar de hoge moeilijkheid zal je toch dwingen om flink met je geheugen aan de slag te gaan, om zo de meest efficiënte routes per pagina te onthouden.Comix Zone3

Om dit probleem te omzeilen kan je de game natuurlijk met een emulator spelen, of op één van de ROM collecties waar het op staat. Ik heb het zelf gespeeld via de Sega Genesis Collection, waardoor ik in ieder geval aan het begin van elk level een savestate kon maken. Je kan ook een level select unlocken met een code, dus zwakkere gamers hebben meerdere opties om toch het einde te halen.

Een nadeel van de game via Sega Genesis Collection spelen is wel dat je zo de stripwereld niet op een CRT tot leven ziet komen, of de soundtrack door je stereo hoort pompen. Spelgemak is natuurlijk ook iets waard, maar ik hoop dat ik ooit in de gelegenheid ben om de game nog eens uit te spelen zoals het hoort: op mijn goede oude Mega Drive aangesloten op mijn goede oude televisie.

Die wens toont meteen ook aan dat er wel degelijk kwaliteit schuil gaat onder een dikke laag slecht doordachte moeilijkheid. Comix Zone is niet verfijnd genoeg om een echte klassieker te zijn, maar de manier waarop men een beat ‘em up in een stripboek goot is uitzonderlijk goed gedaan. Jammer dus dat bedrijven als Marvel hier nooit mee aan de haal zijn gegaan, want dit idee verdient een betere uitvoering.

[Comix Zone | Genesis | Regio: Amerika]

Comix Zone4

Screenshots gesourced via Mobygames.com.

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Vechten met potlood en papier

  1. Pingback: Het hoeft niks te kosten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s