Hij kan alles, maar niet genoeg

Kid ChameleonIn de categorie Mega Drive games die je maar beter snel kan vergeten gaan we vandaag eens kijken naar Kid Chameleon. Met deze actiegame probeerde Sega een antwoord te vinden op de vraag wat er zou gebeuren als je Super Mario combineert met hipheid van de Fonz en dit figuur vervolgens opsluit in een videogame. Het antwoord laat zich wellicht raden.

Aan de pogingen van Sega om van Kid een populair personage te maken lag het in ieder geval niet. De game werd goed geadverteerd in tijdschriften en in Amerika kreeg hij zelfs zijn eigen comic. Je kan zeggen van Sega wat je wilt, maar ook hun niet-Japanse producties konden in de jaren negentig vaak op een flinke marketingpush rekenen – ongeacht de kwaliteit.

Nou zal Kid ironisch genoeg ook op een marketingbureau geboren zijn. Je speelt als een jongen die tijdens het spelen van een heftige arcadegame de spelwereld wordt ingezogen en zich er al spelende uit moet zien te werken. Zeg maar Captain N in game vorm, maar wel zo slick dat hij in ieder geval een leren jack en zonnebril draagt.

Ondanks het misplaatste voorkomen van Kid onderscheidt de game zich met name door wel heel ongegeneerd de beginselen van Super Mario te kopiëren. De spelwereld is opgemaakt uit die typische blokjes die meteen aan Super Mario Bros. doen denken en je kan ook meerdere power-ups vinden waarmee je van gedaante kan verwisselen. Zou Kid stiekem van Nintendo games houden?

Kid Chameleon

De naam Chameleon is in ieder geval niet willekeurig gekozen, want verkleed als een samurai, tank, vlieg en nog veel meer moet Kid zich het vege lijf zien te redden in ruim honderd (!) levels. De power-ups spelen een zeer directe rol in het spelverloop, waardoor je de game als een voorloper van de Wario Land games mag zien.

Met de kanttekening dat het tegelijkertijd ook zo’n typische lage kwaliteit game is waar Westerse ontwikkelaars in die tijd nog om bekend stonden. Kid Chameleon probeert dan wel aan de ene kant de de facto Mario game op de Mega Drive te zijn, aan de andere kant faalt het ook op basisonderdelen als besturing en level design.

Met name de besturing is een grote bron van ergernis, die sterk doet denken aan die andere kid op de Mega Drive: Alex Kidd. Elke sprong die je maakt is een gezondheidsrisico, want je hebt nooit volledige controle op je landingsplaats. Bij het lichtste contact met de d-pad schiet je door en val je van belangrijke opstapjes af, of gewoon direct in een kuil. En dat zijn toch zaken waar niemand vrolijk van wordt.

Opvallend genoeg was de game verder nog behoorlijk innovatief. Zo hebben levels meestal meerdere uitgangen, met als gevolg dat je in principe nooit dezelfde set levels achter elkaar hoeft te spelen. Er zijn echter zo veel levels en omwegen dat er een reële kans is dat je het einde van de game nooit zal bereiken. Als de continues al niet opraken dan zal je frustratie wel de overhand krijgen.

Kid Chameleon

Nee, je moet wel gek zijn om jezelf met deze game te kwellen. Op zijn allerminst was een savefunctie nodig geweest, maar dan nog zal je worstelen met de besturing en de moeilijkheid van latere levels – moeilijkheid als gevolg van ondoordacht level design welteverstaan.

De presentatie van de game zit overigens ook niet bijzonder goed in elkaar. De verschillende gedaantes van Kid zijn best goed geanimeerd, maar vijanden en achtergronden missen karakter. Om nog te zwijgen over de muziek. Zoals vaker het geval was zagen de componisten niet in dat de Mega Drive eigenlijk een zeer degelijk muziekinstrument is, waardoor je het moet doen met rampzalige muziek en vervelende geluidsamples.

Eén zo’n rampzalige ervaring is meer dan genoeg, en de game heeft dan ook nooit een vervolg gekregen. Toch is Sega Kid Chameleon niet helemaal vergeten, want het is een graag geziene gast in Mega Drive compilaties. Ze moeten die collecties toch met iets vullen denk ik dan altijd. Bijkomstig voordeel is wel dat je zo gebruik kan maken van savestates, wat de uitdaging in ieder geval overzichtelijk maakt.

Maar niet leuker natuurlijk. Voor een veel beter alternatief kan je altijd nog Wario Land II spelen, een game die de positieve elementen uit Kid Chameleon beter uitvoert, zonder alle mindere zaken. Als een overduidelijke Nintendo fan was Kid zelf vast ook liever in die game opgesloten.

[Kid Chameleon | Genesis | Regio: Amerika]

Kid Chameleon

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Hij kan alles, maar niet genoeg

  1. Pingback: Daar is ie, de rijzende ster | patraversus

  2. Pingback: Het hoeft niks te kosten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s