Bodemhumor op vakantie

Guest House Paradiso

Radioactieve vis geserveerd krijgen door een man die in zijn vrije tijd graag latex dames ondergoed aandoet, dat is toch gewoon plezant? Dat de vis je terminaal ziek maakt is nog mooi meegenomen ook, want je moet Guest House Paradiso (1999) toch op een of andere manier zien te vergeten.

De film is een voortzetting van Bottom, een Britse serie over twee losers die op elkaar zijn aangewezen voor vertier. In Nederland werd het altijd door de VPRO op de buis gebracht, en het heeft een blijvende indruk op me gemaakt. Na al die jaren vind ik het nog steeds hilarisch – en dan met name omdat Rik Mayall en Ade Edmondson nou eenmaal zo goed zijn in wat ze doen.

Voor wie niet bekend is met dit tweetal, de carrière van Mayall en Admondson kent een vrij rechtlijnig verloop, dat begin jaren tachtig begon met de cultserie The Young Ones. Na twee reeksen waarin ze tegen allerlei heilige huisjes aanschopten deden ze het nog eens dunnetjes over in de obscure serie Filthy, Rich & Catflap, dat een blauwdruk vormde voor Bottom, de serie die hun status als foute komieken verzilverde.

Na drie reeksen van Bottom vonden de mannen het echter genoeg en volgden ze allebei hun eigen pad. Tot vier jaar later in ieder geval, toen Guest House Paradiso uitkwam in de bioscoop. Maar wat schetste de verbazing van menig filmliefhebber? Wat een grote, spectaculaire komedie had moeten zijn stelt vooral teleur.

Richie en Eddie waren altijd al groteske, gewelddadige figuren, maar hun ongein was in Bottom meestal ondergeschikt aan een flinterdunne verhaallijn. Paradiso draait echter volledig op de slechte karaktereigenschappen van zijn twee hoofdrolspelers, en is een aaneenschakeling van slapstick geweld. Origineel materiaal of creatieve invalshoeken zijn ook nog eens erg schaars.

Dat is jammer, want dat betekent dat Mayall en Edmondson – toch twee helden in hun genre – blijkbaar hun scherpe kantjes hadden verloren. Een film met de figuren Richie en Eddie hoeft natuurlijk niet slecht te zijn, maar omdat er geen ruimte is om een leuke verhaallijn uit te werken verzinken ze in hun eigen banale humor.

De opzet van de film is dat Richie en Eddie een gasthuis runnen – het slechte gasthuis uit heel het Verenigd Koninkrijk. Richie is de manager en Eddie is het manusjes-van-alles. Hoewel Eddie nauwelijks is veranderd t.o.v. zijn personage in Bottom, is Richie dat wel. Richie is hier een arrogante klootzak, die Eddie flink onder zijn duim lijkt te hebben.

Dit werk niet echt, omdat de kracht van de originele Richie juist in zijn gebrek aan zelfvertrouwen en assertiviteit lag. De nieuwe Richie heeft wel veel van dezelfde maniertjes, maar zijn hele karakter is eigenlijk anders. Het is een te grote lul om echt mee te lachen – hoewel zijn scènes in een kinky outfit van een van de vrouwelijke gasten dan wel weer goed zijn gedaan.

De setting van gasthuis was ideaal om bekende collaborateurs langs te laten komen, maar in plaats van gasten als Nigel Planer, Christopher Ryan en Alexei Sayle zijn het vreemd genoeg de toekomstige acteurs uit Shawn of the Dead (2004) die intrekken. Steve O’Donell keert als enige van de originele Bottom cast terug, zij het niet als Spudgun, maar als een vieze chef.

Hoewel het verder geen ramp is dat er weinig oudgedienden in de film zitten, voegt de nieuwe cast niet echt iets toe. De meeste gasten zijn te timide om echt tegengewicht te bieden aan de bombastische Mayall en venijnige Edmondson en als ook nog eens iedereen ziek wordt na het eten van radioactieve vis valt er voor hun verder weinig meer te acteren – laat staan eer te behalen.

Wie wel opvalt is Vincent Cassel, die in de tweede helft opduikt als de opdringerige Gino. Gino komt zijn vrouw verkrachten, iets dat nogal uit de toon valt bij de rest van de film. Richie maakte in Bottom al eens avances op een kamermeisje, maar moest dit op voorspelbare wijze bekopen met een voet in zijn kruis. Gino doet echter gewoon waarvoor ie kwam opdagen, waar ik niet de humor van inzie.

Hij staat wat mij betreft dan ook symbool voor een zekere toondoofheid waarmee de film was gemaakt. Alleen maar slapstick geweld en foute personages op elkaar stapelen werkt duidelijk niet als je een goede komedie wilt maken, en het feit dat dit toch precies is wat men heeft gedaan is teleurstellend.

Guest House Paradiso heeft natuurlijk wel degelijk een paar leuke momenten, maar deze zijn niet genoeg om van de film een aanrader te maken. In tegendeel, iedereen die opgroeide met The Young Ones en Bottom doet er goed aan om de film te vermijden. Dan maar nog eens een paar oude afleveringen bekijken, want die blijven ijzersterk.

[Guest House Paradiso | DVD | Regio: 2]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s