Strijdbaar ondanks alles

CI Str2Ben je eindelijk dood en vergeten, komt je grootste vijand terug om de wereld alsnog naar zijn hand te zetten. Ook het hiernamaals van een ninja gaat niet over rozen, dus kroop Strider Hiryu in 1999 uit zijn graf, pakte hij zijn zwaard en liet hij in Strider 2 weer een spoor van vernieling na.

De wereld was nogal veranderd in de tien jaar dat Hiryu onder de zoden lag, zowel in het echt als in zijn gamewereld. Zo was zijn natuurlijke thuishaven de speelhal niet langer het exclusieve toneel van toonaangevende hardware en de meest hardcore games. 2D games waren zelfs hard uit de mode geraakt, een ook de Sovjet Unie boezemde niet zo veel angst in als het ooit deed.

Hiryu leek bij zijn terugkomst dan ook een beetje een held te zijn zonder bestemming, maar een beetje ninja is daar natuurlijk niet van onder de indruk. Het leven onder de grond had hem goed gedaan, want opeens had hij beschikking tot een double jump, gelikte wall jumps en een super aanval. Zijn skillset was flink verbeterd, wat goed uitkwam, want de tegenstand van de Grand Master mocht er ook zijn.

Waar de Grand Master eerder nog op zijn Sovjet makkers steunde had hij voor deze game onder andere zijn Duitse vrienden ingeschakeld. Originaliteit stond duidelijk niet hoog in het vaandel bij Capcom als het op vijanden aankwam, hoewel ik het ergens ook wel weer kan waarderen als in dit soort Japanse producties namen als “Herzog Schlange” opduiken.

Strider 2

Maak je borst in ieder geval maar nat voor een helse uitdaging, want tenzij je je hele maandloon in de arcadekast wilt pompen om je dood af te kopen zal je echt aan de bak moeten om in leven te blijven. Strider 2 is een actiegame in het straatje van de Metal Slug games en is zo ontworpen dat je eerder vroeger dan later het loodje legt.

Hierdoor moet je lichtelijk masochistisch zijn om überhaupt aan de opdracht te beginnen, of natuurlijk gewoon van oude Capcom games houden. Omdat de game op een arcadebord draaide dat op de Playstation was gebaseerd was een console port slechts een formaliteit. In het jaar 2000 lag Strider 2 inderdaad in de Playstation rekken en kon je zo nog het nodige geld besparen.

Dit is een zeer degelijke port, hoewel de vele laadschermen wel een beetje indruisen tegen de geest van vlotte ninja actie. Je kan onder andere de moeilijkheid aanpassen en zaken vrijspelen als een extra level en een tweede personage. Dit zijn prima extraatjes, hoewel ze verbloemen naast het feit dat de originele versie van Strider bij de game gebundeld is – dat is nog eens waar voor je geld!

Wie beide games back to back speelt zal waarschijnlijk opvallen hoe veel minder de presentatie in deel 2 is. De fraaie 2D achtergronden uit Strider zijn hier ingeruild voor dynamische 3D achtergronden, maar deze ontberen het aan de nodige persoonlijkheid. Denk bijvoorbeeld aan games als Klonoa, maar dan met meer grijze kastelen en duistere steden gerenderd in die brakke Playstation stijl.

Strider 2

Het voelt achteraf aan als een zinloze concessie aan de tijdgeest, want de personages zijn wel gewoon in 2D getekend – en goed ook, want Capcom had in die tijd nog goede sprite artiesten in huis. De sprites en 3D achtergronden clashen op voorspelbare wijze met elkaar, en de game wilt voor dramatisch effect ook nog wel eens de camera uitzoomen, waardoor de sprites verkleinen en ernstig vervormen.

Een ander nadeel is dat je op de Playstation oneindig veel continues hebt om de klus te klaren. Hierdoor is doodgaan slechts een klein ongemak en kan in principe iedereen de game uitspelen door maar vaak genoeg een continue te nemen. Erg jammer, want op deze manier wordt je niet geprikkeld om beter te worden en dus meer uit de game te halen.

Aan de andere kant ligt de moeilijkheid wel heel hoog als je consistent voor een hoge ranking aan het einde van de levels wilt gaan. Ik vrees dat de terugkeer van Strider een beetje ongebalanceerd is, iets dat ongetwijfeld een bijproduct is van het feit dat het origineel uit een heel ander tijdperk stamt waarin dit soort games schering en inslag waren voor ontwikkelaars.

Toch is de Playstation versie een aanrader, al was het maar omdat je op deze manier Strider uit 1989 opnieuw kan ervaren. Als je Strider 2 vooral als een toffe bonus ziet in plaats van het hoofdgerecht kan je eigenlijk geen buil slaan aan deze aankoop. Tweedehands exemplaren zijn een beetje prijzig, maar gelukkig biedt de Playstation Store uitkomst met een goedkope digitale versie. Dat is weer eens wat anders dan een arcadekast volpompen met je centen.

[Strider 2 | Arcade / Playstation | Regio: Amerika]

Strider 2

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s