Twee keer zo sonisch

Sonic the Hedgehog 2Sonic zal blij zijn geweest toen hij een doos met nieuwe Nikes voor zijn neus zag staan. Hij had van Sega het sein gekregen dat hij hard kon gaan in Sonic the Hedgehog 2, dus een extra paar gympies kwam goed van pas. En hoe! In 1992 was een smaakmaker geboren.

De release van Sonic 2 kwam als geroepen voor Sega, want voor die tijd moest de Mega Drive het vooral hebben van hoogstaande overzettingen van populaire arcadegames. Games als Altered Beast en Golden Axe deden de nodige hoofden keren, maar dit soort games waren meer een bijgerecht dan het hoofdgerecht.

Dat hoofdgerecht was in 1991 Sonic the Hedgehog, en het blauwe egeltje wist inderdaad de nodige interesse in de Mega Drive te genereren. Er waren echter genoeg verbeterpunten, dus mocht ontwerper Yuji Naka terug naar de tekentafel om aan het vervolg te werken. Met succes zo bleek, want Sonic 2 was de katalysator waar Sega al een paar jaar naar op zoek was.

Tijdschriften waren lovend over de game en je moest je best doen om de reclames ervoor te ontlopen. Ik herinner me zelfs dat een band een videoclip met beelden uit de game had opgenomen. De Sonic hype nam af en toe vreemde vormen aan, maar eerlijk is eerlijk, de extra aandacht was zeker niet onverdiend.

De sprong in kwaliteit van Sonic the Hedgehog naar het vervolg is vergelijkbaar met de overgang van Mega Man naar Mega Man 2, of als dit je niks zegt, deel twee was de game dat Sega waarschijnlijk voor ogen had toen ze het origineel maakten. Maak je borst maar nat voor fors verbeterd level design, waardoor je op hoge snelheid door de levels kan zoeven.

Met name de aaneenschakeling van Emerald Hill Zone – Chemical Plant Zone – Aquatic Ruin Zone gaf nieuwe spelers goede hoop, want de eerste drie Zones zijn meteen ook het meest geoptimaliseerd voor de snelle pootjes van Sonic. De eerste indruk is van levensbelang, dus het was ook een slimme zet van de makers om de mindere levels tot het laatst te bewaren.

En “minder” is natuurlijk relatief gesproken, want je hebt nooit het idee dat de game je actief tegenwerkt, iets dat in de eerst wel anders was. Helaas kom je nog steeds her en der minder goed doordachte valstrikken tegen, maar deze zijn in de regel niet erg genoeg om je plezier te ondermijnen. En gelukkig maar, want er zijn maar liefst twintig levels, verdeeld over tien Zones.

Een save functie was om die reden wellicht geen overbodige luxe geweest, hoewel we vroeger als kind wel raad wisten met een game als deze. In het ergste geval kon je altijd nog pauzeren en zo nodig de volgende dag verder gaan. Dat de game verder gelimiteerde continues heeft zullen we maar aan de tijdgeest wijten, want vroeger waren games nou eenmaal wat onredelijker dan tegenwoordig.

Zoals het een goed vervolg betaamt is Sonic 2 net zozeer een voortzetting van eerdere elementen, als toevoegingen van nieuwe ideeën. Onveranderd zijn Sonic en Dr. Robotnik, die onoverbrugbare ethische verschillen hebben als het op dierenleed aankomt. Sonic specialiseert ook nog steeds in hardlopen, en heeft het wereldrecord versleten gympies op zijn naam staan.

Nieuw is de spin dash, waarmee je vanuit stilstand enorm kan versnellen. Als een Ferrari die binnen drie seconden op 100km/u zit, kan ook Sonic nou uit de blokken schieten, waardoor je nooit verlegen zit om snelheid. Ook nieuw is Super Sonic, een supersonische variant het egeltje die je vrijspeelt door in de bonus stages alle Chaos Emeralds te bemachtigen – wat makkelijker gezegd is dan gedaan.

Een opvallende verschijning is Tails, de eerste in een lange reeks twijfelachtige vrienden voor Sonic. Tails is hier eigenlijk een puur cosmetische toevoeging, want hij doet feitelijk niks meer dan braaf achter je aanhobbelen. Dat is toch een beetje een gemiste kans voor een vos met twee staarten en een pilootbrevet op zak.

Voor de variatie is het ook mogelijk om zelf als Tails te spelen. Via het optiemenu kan je er voor kiezen om solo als Tails te werk te gaan, maar er is ook een versus modus waarin je tegen een vriend door levels kan racen om zo snel mogelijk alle ringen te verzamelen. Dit gebeurt in split-screen en is niet eens zo’n vervelende extra als je ergens een tweede controller hebt slingeren.

Een baanbrekende release als deze gaat haast vanzelfsprekend ook gepaard met goed audiovisueel design en op dit punt excelleert de game wellicht nog het meest. Sonic 2 is niet alleen veel kleurrijker dan zijn voorganger, maar de levels zijn bij vlagen iconisch. Iedereen weet wel hoe Emerald Hill, Chemical Plant en de bonus stage uitzien en dat is geen toeval.

Nog beter dan de grafische vormgeving is de muziek, dat op tijdloze wijze het beste uit de audio mogelijkheden van de Mega Drive haalt. Net zoals in Sonic mocht Masato Nakamura de muziek verzorgen en deze man heeft een legendarische soundtrack afgeleverd. Zelfs in de minder goed uitgewerkte levels zal je in ieder geval met je hoofd meeboppen op maat van de muziek, en dat is altijd een goed teken.

Hoewel dit wellicht de meest iconische Sonic game is, is er echter wel nog wat ruimte voor verbetering. Denk bijvoorbeeld aan de slome levels in de Hill Top en Metropolis Zones, en ook Tails is in principe geen sterke toevoeging. Sega zou met Sonic the Hedgehog 3 en Sonic & Knuckles laten zien hoe het volgens hun anders kon, en die games combineerden op unieke wijze ook nog eens om de ultieme 2D Sonic game te vormen. Maar daarover later misschien meer.

Omdat Sonic 2 nogal een reputatie heeft is het niet vreemd dat je het tegenwoordig kan vinden op systemen uiteenlopend van de Gamecube tot je telefoon. Helaas is niet elke overzetting van de game van dezelfde kwaliteit als het origineel op de Mega Drive, maar wie een beetje research doet zal vast een degelijke versie vinden.

Ik heb het zelf onlangs opnieuw gespeeld als onderdeel van de Playstation Portable game Sega Genesis Collection, waar het gezien het systeem en de ontwikkelaar nog redelijk goed uit de verf komt. Sowieso is het een beter alternatief voor draagbare Sonic 2 dan Sonic Classic Collection op de DS, dus wie een degelijke handheld versie zoekt kan het voorlopig hierbij laten.

Wie liever voor die authentieke Sega ervaring gaat zal weinig moeite hoeven te doen om de Mega Drive game op de kop te tikken. Er zijn immers meerdere miljoenen van in circulatie, en een compleet tweedehands exemplaar zal je ongeveer een tientje kosten. Een mooie prijs voor een mooie game.

[Sonic the Hedgehog 2 | Genesis | Regio: Amerika]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Twee keer zo sonisch

  1. Pingback: Laat je hoofd gaan | patraversus

  2. Pingback: Het hoeft niks te kosten | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s