Alsjeblieft, een raket in je gezicht

X-Men 2 - Clone WarsX-Men 2 – Clone Wars op de Mega Drive is een game die je leuk wilt vinden. Maar tegelijkertijd is het een game die je bij aanvang trakteert op een raket in je gezicht. Nee, de kaarten zijn zeker niet in jouw voordeel geschud, maar ben jij nou zo slecht, of is de game nou zo waardeloos?

Zoals wel vaker ligt de waarheid ergens in het midden. Dit vervolg op X-Men uit 1993 doet alles uit die game net even wat grootser en beter, maar is desondanks niet altijd even goed doordacht. Tja, het blijft een game met een licentie en om een of andere reden is dat toch vaak geen goede combinatie.

Nou scheelt het natuurlijk dat de X-Men zich bijzonder goed lenen voor videogames. Deze mutanten hebben allemaal unieke krachten, wat zich makkelijk vertaald naar personages in een game. Iemand als Cyclops schiet immers lasers uit zijn ogen, een gave die altijd wel van pas komt in een actiegame.

In Clone Wars heb je de beschikking over maar liefst zeven mutanten, waarmee je de strijd aangaat tegen de buitenaardse Phalanx, een ras dat bezig is met de aarde te assimileren. Nou wordt onze aardkloot bewoond door menig mutantenhater, maar gelukkig heeft Professor X zijn volgelingen zo opgevoed dat ze niet de hele planeet naar de kloten laten gaan uit wrok.

Van de beschikbare helden komen Cyclops, Wolverine en Nightcrawler het beste uit de verf. Cyclops schiet zijn ooglaser, Wolverine kan zichzelf genezen en Nightcrawler kan teleporteren. Beast, Gambit, Psylocke en Magneto komen in vergelijking wat generieker voor de dag, hoewel laatstgenoemde wel nog de nutteloze vaardigheid van zweven heeft gemeesterd.

Omdat niet elk personage even nuttig is komen we meteen bij een van de mindere punten van Clone Wars. De levels zijn in de regel namelijk best groot en zitten vol met vijanden die best agressief genoemd mogen worden. Hierdoor loont het om gewoon altijd de sterkste mutant te selecteren en er met hem (helaas Psylocke) voor te gaan.

Nog slimmer, in theorie, is om de game samen met een vriend te spelen, omdat je met twee sterke personages een veel betere kans maakt om de aftiteling ooit te zien. Hier kleeft echter een enorm nadeel aan. Zodra speler twee in beeld is zal de framerate namelijk halveren. Geloof me als ik zeg dat dit de grens van het speelbare opzoekt. Sega zat hier verder niet mee, maar volgens mij was er nog wat optimalisatie mogelijk, en niet alleen op technisch gebied.

Het feit dat de levels bezaaid zijn met health items verraad namelijk een ongebalanceerde moeilijkheid. Dat is wellicht niet atypisch voor een game die de speler via een cold open direct in de actie dropt zodra de Mega Drive wordt aangezet, maar evenwel problematisch. Nou kan je het grootste deel van de moeilijkheid omzeilen door met Wolverine te spelen en om de zoveel tijd te healen, maar daar worden die zes andere personages ook niet vrolijk van.

Maar ook met Wolverine is het nog lastig zat om de eindbaas te bereiken. De Phalanx geven zich niet zonder slag of stoot gewonnen, dus maak je borst maar nat voor een lange rit afzien en opnieuw proberen. Gelukkig heb je heel wat continues om te gebruiken, en kan je via een trucje ook nog in de huid van speler twee kruipen om zodoende je aantal continues te verdubbelen.

De vraag is alleen of je dit wel wilt. In principe zit er een degelijke actiegame verstop in Clone Wars, maar dan moet je wel een ongebalanceerde ervaring op de koop toe willen nemen. Als lichtpuntje is er nog de soundtrack, die best solide is en ook nog eens per personage varieert. Verwacht dat typische Mega Drive geluid en veel dreunende beats om het leven als mutant een beetje draaglijk te maken.

Clone Wars heeft overigens ook nog een typische zwakke PAL conversie, met langzamere gameplay en geluid. Dat eerste pakt soms nog in je voordeel uit omdat het de game iets makkelijk maakt, maar het is eigenlijk te treurig voor woorden dat Sega ook in 1994 nog steeds geen tijd en moeite in goede PAL conversies wilde steken.

Misschien dat de game nog wel het beste omschreven kan worden als een ongebruikelijk ambitieuze actiegame, die helaas nooit bijzonder leuk wordt om te spelen. Voor fans van de X-Men uit de jaren 90 valt er nog een hoop te herkennen, maar dat is waarschijnlijk ook het sterkste punt van de game – samen met de muziek. Een beter alternatief is X-Men – Mutant Apocalypse op de Super NES, dat nog verrassend vergelijkbaar is, ondanks dat het een Capcom game is.

[X-Men 2 – Clone Wars | Mega Drive | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s