Sonic gaat hard door de bocht

Sonic the HedgehogIk weet het nog goed, hoe ik in 1990 vreemd opkeek van Mega Drive demo kiosken in de winkels. Die 8-bit NES games waren natuurlijk gaaf, maar met je eigen ogen games als Altered Beast in actie zien was andere koek. 16-bit was meer dan alleen een marketingslogan, maar daadwerkelijk een stap vooruit. Zeker toen Sonic the Hedgehog een jaar later verscheen.

Hoewel de Mega Drive ook de thuishaven was van het grootste aantal slechte PAL conversies aller tijden, bood deze futuristische machine wel degelijk games waar je als NES eigenaar alleen maar van kon dromen, met als grote publiekstrekker uiteraard Sonic the Hedgehog.

Sonic rende met een stoïcijnse blik op zijn gezicht door achttien fraai vormgegeven levels, om hier zijn vrienden uit de dierenwereld te redden. Een of andere dikzak had namelijk plannen om lieve beestjes als kuiken en wormen om te toveren tot robots om de wereld mee te veroveren. En dat kon natuurlijk niet, zelfs niet in een “stoere” game als deze.

Onlangs speelde ik de Amerikaanse versie weer eens, om even gedag te zeggen tegen deze blauwe egel. Altijd leuk om een Mega Drive game te spelen zoals ie bedoeld was, en wat me meteen opviel was hoe goed de soundtrack nog steeds is. Hoewel het systeem bezaaid is met games met tenenkrommend slecht geluid is het een feest om games te spelen waarvan de componisten en programmeurs wel met de soundchip om konden gaan.

Wat helaas ook opviel is dat er totaal geen flow in de game zit. Sonic bezit over interessante physics waardoor hij in theorie heel hard kan vooruit kan bewegen. Dit kom vooral goed uit de verf in de eerste act, maar daar blijft het ook wel bij. Als het terrein zelf je al niet dwingt om af te remmen dan doen lastig geplaatste vijanden dat wel.

Veel levels ontbeert het totaal aan een ritme waarmee je lekker door kan pakken, omdat je vanuit alle kanten belaagd wordt door valstrikken en vijanden die toevallig net op je pad zitten. De ontwerpers moeten wel lichtelijk sadistisch zijn geweest, want anders kan ik niet verklaren waarom er zoveel deathtraps in de game zijn verwerkt.

Nou kan je deze met een beetje memorisatie natuurlijk onschadelijk maken, maar dan nog is het level ontwerp van dien aard dat je meer aan het platformen bent dan aan het rennen. Dat zou geen probleem zijn, ware het niet dat Sonic een beetje traag beweegt en ook tijdens sprongen niet altijd even goed op je input reageert.

Deze problemen komen allemaal samen in de Labyrinth levels, waar je niet alleen veel moet platformen, maar ook nog deels onderwater moet bewegen. Leuk is anders, want de besturing van Sonic staat eigenlijk haaks op het geduld dat je in deze levels moet tonen. Wat mij betreft is dit het dieptepunt van de game, en een flinke drempel om de game om de zoveel tijd opnieuw te spelen.

Sonic is helaas ernstig verouderd, en ergens vind ik dit wel jammer. Iedere gamer van een zekere leeftijd kent Sonic natuurlijk, en het is niet leuk om te zien dat die oude liefde deels op een zwakke basis is gebaseerd. Maar goed, dit was natuurlijk slechts de haak waarmee Sega ons naar binnen hengelde. Heel wat toffe games zouden nog volgen in de kielzog van het succes van Sonic, waaronder zwaar verbeterde Sonic games.

[Sonic the Hedgehog | Genesis | Regio: Amerika]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Sonic gaat hard door de bocht

  1. Pingback: Twee keer zo sonisch | patraversus

  2. Pingback: Daar is ie, de rijzende ster | patraversus

  3. Pingback: De meester wervelt terug | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s