Onheil na sluitingstijd

IntruderDe buurtsuper, dat is de plek waar je je pindakaas haalt of je brood verdiend. In de film Intruder (1989) is het tevens de plek waar je op bloedige wijze aan je einde komt. Een avondploeg denkt dat het business as usual is, totdat blijkt dat het er na sluitingstijd niet helemaal pluis is.

Aan slasherfilms in de jaren tachtig zeker geen gebrek, maar Intruder probeert zich in ieder geval te onderscheiden van de Nightmare on Elm Streets en Friday the 13ths met zijn alledaagse setting. Niet alleen dat, het kan ook buigen op enkele interessante namen, waardoor het ook tegenwoordig nog in menig winkelmandje wordt gedaan door fans van cultfilms.

Toch kan ik me goed voorstellen dat destijds veel mensen bij voorbaat al afhaakten toen de film net in de spreekwoordelijke schappen lag. Niet alleen was het genre al aardig verzadigd tegen het einde van de jaren tachtig, maar zo aansprekend is een film over een supermarkt natuurlijk ook weer niet – zeker niet in vergelijking met visueel creatievere films als Hellraiser (1987) en dergelijke.

En eerlijk gezegd doet de film uiteindelijk ook weinig vernieuwends. In tegenstelling. Intruder gaat alle items op het boodschappenbriefje af en komt thuis met precies die zaken die je van een slasherfilm verwacht. Dat wil zeggen: vervelende jeugd, veel bloed en natuurlijk de moordenaar van de dag.

Ondanks de voorspelbaarheid heeft de film wel degelijk iets vermakelijks, al was het maar als een soort tijdcapsule van een doorsnee Amerikaanse supermarkt eind jaren tachtig. Vaag zijn een heleboel producten in de schappen herkenbaar, ongetwijfeld omdat je ze vroeger ook al in Amerikaanse series langs zag komen.

En het personeel is natuurlijk een bonte verzameling van stereotypes. Je hebt de caissières die alleen over privézaken praten, een lastige ex die als een vage motorrijder uitziet, jongens die klaar lijken te zijn om aan de jaren negentig te beginnen, en de twee bedrijfsleider die dit zooitje in het gareel moeten zien te houden.

Gooi de voordeur op slot en zet hier een moordenaar tussen en je hebt een verhaal dat zich verder zelf schrijft. Opvallend is de aanwezigheid van Sam Raimi, die voor de verandering niet regisseert, maar gewoon acteert. Als een soort Siamese tweeling duikt ook zijn goede vriend Bruce Campbell nog op, zij het in een bijrolletje, evenals zijn broer Ted Raimi.

Wat ik eigenlijk niet had verwacht waren de vele praktische gore effecten. Je zou het van te voren niet denken, maar dit is nog een behoorlijk bloederige film waarin geen enkel lichaamsdeel veilig is. Mooi meegenomen dus. Helaas mist Intruder wel dat beetje magie waar betere films wel op kunnen buigen, waardoor het uiteindelijk slechts een enorm doorsnee film is.

Daar is in principe niet zo heel veel mis mee, maar het is hierdoor vooral interessant voor fans van het genre die maar moeilijk te verzadigen zijn. Voor die mensen die alle jaren tachtig horror producties gezien moeten bijvoorbeeld. Voor alle andere kijkers zijn de meer mainstream titels vermoedelijk meer dan genoeg om te vermaken.

[Intruder | Blu-Ray | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s