Tussen alfa en beta

Alan Partridge - Alpha PapaMag ik mezelf een Steve Coogan fan noemen als ik de meeste van zijn films nooit in de bioscoop heb gezien? Ik zeg: “ja!” Al was het maar omdat de meeste films waarin deze Britse acteurs speelt toch niet in mijn bioscoop draaien. Zo ook Alan Partridge – Alpha Papa (2013), een film die ik dolgraag op het witte doek had gezien, maar helaas nooit kon.

Het is sowieso een klein wonder dat een film als Alpha Papa überhaupt ooit is gemaakt. Het is in feite een anderhalf uur lange versie van een normale aflevering van I’m Alan Partridge, een geniale komedieserie die eens in de zoveel tijd weer eens opduikt op de BBC. Het draait om Alan Partridge (Steve Coogan), een radio DJ en tevens een vreselijk zelfingenomen kwal.

Om deze reden is de film ook zeker niet voor iedereen, want je moet dit soort humor maar net kunnen verdragen. Alan is het soort persoon dat zichzelf zo ver boven andere mensen ziet staan dat hij geregeld in gedachten wegzinkt en een realiteit voorstelt waarin hij een alfaman is. Maar dat is hij allerminst, wat voor het nodige leedvermaak zorgt. Alpha Papa is daarom een zeer ironisch gekozen naam.

De opzet van de film is dat Alan – die hier bij vlagen als een oude Faberyayo uitziet – uit eigenbelang ervoor zorgt dat zijn collega Pat (Colm Meaney) wordt ontslagen. Deze laat het er echter niet bij zitten en komt na zijn ontslag terug om het radio station te gijzelen. Hij weet niet dat hij Alan heeft te danken voor zijn ellende, die zich zodoende in een ongemakkelijke positie vindt als onderhandelaar voor de politie en zijn voormalig collega.

Dit zorgt voor de nodige pijnlijke situaties, met als een van de vreemdere hoogtepunten Alan die tijdens een telefoongesprek pardoes het gebouw uitloopt en via een zijraampje terug naar binnen wilt klimmen. Zelfs dit kan hij niet goed, waardoor hij uit het raam valt en uit zijn broek glijdt. Uiteraard zijn de verkeerde mensen hier getuige van, wat het allemaal maar pijnlijk maakt.

Omdat Steve Coogan dit personage al jaren speelt komen alle bekende maniertjes en flauwe grappen ook hier terug. Alan zou ook geen Alan zijn als zijn assistente Lynn (Felicity Montagu) er niet was om hem keer op keer uit de penarie te helpen. Ook zijn “vriend” Michael (Simon Greenall) heeft een kleine terugkerende rol, als een van de weinige mensen die Alan serieus neemt maar desondanks niet serieus genomen wordt door Alan.

Ik vind de hele opzet van Alan Partridge geweldig en val zodoende middenin de doelgroep van Alpha Papa. Maar ik kan me tegelijkertijd niet voorstellen dat deze doelgroep bijzonder groot is, waardoor ik kan begrijpen dat de film niet overal in de bioscoop draaide. Andere projecten van Coogan als The Trip (2011) en Philomena (2013) zijn in vergelijking een stuk toegankelijker, hoewel dat wellicht niet zo heel veel zegt.

Maar toegankelijk of niet, Alpha Papa is hoe dan ook een leuke komedie. Een soort bekroning op het werk dat Steve Coogan al een jaar of twintig heeft gedaan als deze vervelende DJ, die om een of andere reden maar niet van de buis wilt verdwijnen. Wellicht dat wat dit betreft de ego’s van de acteur en het personage toch niet zo ver van elkaar afliggen.

[Alan Partridge – Alpha Papa | Blu-Ray | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s