Niet echt mega

Mega Man X5Wie A zegt moet blijkbaar ook B zeggen. En zo doneerde ik andermaal $0,96 aan Capcom om ook Mega Man X5 opnieuw te spelen. Op het eerste gezicht lijkt het een typisch Capcom vervolg: meer van hetzelfde, maar dan verfijnder. Zo herinnerde ik de game ook, maar daar blijkt niks van te kloppen.

Nou opent de game wel degelijk veelbelovend. Nadat je kiest of je als X of Zero wilt spelen wordt je op een strijdveld gedumpt, waar je binnen de kortste keren tegenover eindbaas Sigma staat. Mega Man X5 gaat voor een dramatische start met een faux-eindbaas gevecht, dat we ook al kennen uit games als Castlevania – Symphony of the Night en Dragon Quest VI.

Het is een goed idee en zet de toon voor een iets dramatischere game dan voorheen. Nadat je Sigma van het toneel hebt gepoetst infecteert hij de aarde met een computer virus, waarna vrijwel alle robots “maverick” worden. Aan X en Zero de taak om hun oude collega’s uit te schakelen en te voorkomen dat een ruimtekolonie op aarde crasht.

Ondanks de ongebruikelijke insteek van het verhaal is de verdere invulling van de game oude koek voor elke Mega Man fan. Je bent vrij om acht levels in gewenste volgorde uit te spelen, en elke baas die je verslaat geeft je zijn wapen. Nieuw is dat er nou ook enige tijdsdruk op de actie zit, want die ruimtekolonie gaat hoe dan ook op je dak vallen en je moet maar zien wat je gedaan krijgt voordat dat gebeurt.

Een andere nieuwigheid is het semirevolutionaire feit dat je voor het eerst in een Mega Man game kan bukken. Het duurde meer dan tien jaar, maar dan heb je ook wat. Of, eigenlijk ook niet, want deze manoeuvre is nauwelijks van meerwaarde. Wat meer in het oog springt is de losse vertaling, wat resulteerde in klinkende baasnamen als Duff McWhalen en Axl the Rose. De vertaalster was schijnbaar groot fan van Guns ‘n’ Roses.

Interessant is dat je niet alleen als een normale X kan spelen, maar ook als Fourth Armor X die rechtstreeks uit Mega Man X4 komt. Dit sluit goed aan bij het introlevel, dat zinspeelde op het feit dat er nogal wat aan de game was voorafgegaan. En sowieso zorgt het voor een beetje continuïteit tussen beide games, want waarom zou X zijn beste uitrusting bij het oud vuil zetten?

Maar het Fourth Armor is helaas niet het enige dat is komen overwaaien. Ondanks het feit dat er maar liefst drie jaar tussen X5 en zijn voorganger zat zijn de nodige ideeën en graphics direct overgenomen uit X4. En dan niet op de gebruikelijke Capcom manier, maar meer op eentje die poverheid uitstraalt.

Zo zijn complete secties uit de vorige game hier in een nieuw jasje gegoten. Speed bike level: check. Lava level met Ride Armor: check. Ongeïnspireerd jungle level: check. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs het beoordelen van je behendigheid na een level hier is eigenlijk een evolutie van het level van Cyber Peacock uit X4.

Ook de vormgeving parasiteert hevig op zijn voorganger. Zo zijn er verdacht weinig nieuwe vijanden en komen ook enkele achtergrond elementen bekend voor. Later zou Konami met hun handheld Castlevania games aantonen dat het allemaal nog wat erger kon, maar dat praat dit weinig creatieve recyclen van Capcom natuurlijk niet goed.

Om verder aan te tonen dat X5 een beetje een budgetproductie was zijn er nou ook geen geanimeerde cutscenes meer. Nou waren deze niet bepaald het hoogtepunt van de vorige game, maar het was wel representatief voor een zekere tijdsgeest, om nog maar te zwijgen over het budget.

Vreemd genoeg komt de muziek een stuk beter voor de dag. De componisten hadden er duidelijk zin in, want de soundtrack is levendig, energiek en totaal ongepast voor een verder weinig geïnspireerde game. Deze trend zou zich verder doorzetten in Mega Man X6, met nog betere muziek en een nog zwakkere game.

De puike soundtrack is echter niet genoeg om de kar te trekken. Omdat het zo opzichtig voortborduurt op de fundamenten van X4 is het in ieder geval redelijk goed speelbaar, maar zaken als het level design laten je te vaak in de steek om er echt van te genieten. Enkele bazen doen hun best om het spannend te houden, maar dit geeft uiteindelijk geen positieve doorslag.

Opvallend zijn de laatste levels, waarin men zowaar een directe link naar de oude Mega Man games legde. Veel plezier zal je vermoedelijk niet hebben met het weerzien van de “Shadow Devil,” want deze blobrobot was nog nooit zo oneerlijk als hier. En dat zegt toch iets, aangezien zowel X als Zero nog nooit zo mobiel waren als in deze game.

En zo gaat Mega Man X5 de geschiedenis in als een pijnlijk startpunt. Hulde voor het feit dat de makers wel degelijk een nieuwe insteek hadden, maar deze zou op jammerlijke wijze uitmonden in games als X6, X7 en X8. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest van het bedrijf waar ook de originele Mega Man X was geboren.

[Mega Man X5 | Playstation / PS One Classics | Regio: Amerika]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Niet echt mega

  1. Pingback: Tien jaar steenharde actie | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s