Vier keer iks

Mega Man X4Met $0,96 heb ik een voorlopig dieptepunt bereikt als het op betalen voor digitale games aankomt. Maar zeg nou zelf, zou jij voor die prijs Mega Man X4 laten liggen? Ik in ieder geval niet, al was het maar zodat ik nou een goed excuus had om erover te schrijven.

Mega Man X4 komt echt uit een andere tijd. In 1997 was het niet zo vreemd om nog nieuwe 2D actiegames in de winkel aan te treffen, hoewel deze vaak uitpuilden van de excessen die je van CD games kon verwachten. Met sprites vul je immers geen schijfje, dus dan stop je er als Capcom zijnde maar de nodige geanimeerde cutscenes met voice acting bij.

Dit maakt de game niet tijdloos, maar wel duidelijk gedateerd. Ik weet nog goed dat ik het destijds maar wat gaaf vond om Mega Man, Zero en Sigma geanimeerd op het beeldscherm te zien. Deze figuren kende ik natuurlijk al sinds het Super NES tijdperk, maar in geanimeerde vorm kregen ze toch net dat beetje extra diepgang. Of tenminste, zo dacht ik er lang geleden over.

Bij het opnieuw spelen van de game valt vooral de tenenkrommende voice acting op, samen met de slechte compressie van het beeld. Dit is duidelijk een geval van vergane glorie, met als jammerlijk dieptepunt het feit dat Mega Man wordt ingesproken door een vrouw. Dat komt niet echt macho over voor een robot wiens hoofdtaak is het vernietigen van zijn soortgenoten.

Maar goed, zoals gezegd zijn de cutscenes slechts excessen. Als je de game daadwerkelijk speelt valt meteen het vakmanschap van de sprites en achtergronden op. Capcom kon in de jaren 90 nog buigen op enkele van de meest getalenteerde artiesten in de industrie, wat hier goed naar voren komt.

De achtergronden zijn duidelijk complexer vormgegeven en rijker gevuld dan die in de Super NES games, en de sprites zijn ook allemaal net wat gedetailleerder en vloeiender geanimeerd. Wat dit betreft was de stap van cartridges naar CDs wel degelijk van meerwaarde, want de animators konden simpelweg meer van alles in de game verwerken.

Dit klinkt ook door in de achtergrondmuziek. Hoewel de soundtrack geen moment de hoge verwachtingen van een Mega Man game waarmaakt, heeft de stap naar CD het geluidspectrum enorm verrijkt qua instrumentatie. Het klinkt eigenlijk precies als een Japanse Playstation game uit 1997, wat natuurlijk zo zijn charme heeft.

Met de randzaken zit het dus wel goed, maar daar blijft het helaas ook bij. Als het opnieuw spelen van de game al iets duidelijk heeft gemaakt dan is het wel hoeveel beter de originele X games – en dan met name het eerste deel – wel niet in elkaar zitten.

Voor alle eye-candy die je voor je kiezen krijgt hebben de levels zelf namelijk maar weinig spek op de botten. Op traditionele wijze kan je uit acht levels kiezen die je in elke volgorde kan uitspelen. Erg veel moeite om de optimale volgorde uit te vogelen hoef je niet te doen, want levels noch bazen zijn al te moeilijk om te verslaan met je standaard vaardigheden.

Vernieuwing is hier ver te zoeken, hoewel het level van Cyber Peacock nog goed voor de dag komt. Hier wordt je drie keer gerankt op snelheid, waarna je een power-up kan bemachtigen als je een S rank weet te halen. Het is een van de weinige voorbeelden waar de speler wordt uitgedaagd om zijn of haar best te doen, wat vroeger wel eens anders was.

Mocht je de game toch te moeilijk vinden dan is er ook de mogelijkheid om een aparte verhaallijn als Zero te spelen. Zero is de natuurlijke tegenpool van X en heeft alleen zijn zwaard om op terug te vallen, in plaats van het uitgebreide assortiment wapens van X. Op papier klinkt dit moeilijker, maar omdat je de mobiliteit van Zero enorm kan verbeteren zal je uiteindelijk op hoge snelheid door de levels zoeven.

Mooi meegenomen is dat de bazen een wezenlijk andere strategie vereisen naargelang als wie je speelt. Aan dit soort zaken kan je duidelijk merken dat de makers wel degelijk goede ideeën in pacht hadden, hoewel er uiteindelijk te weinig van in de game zijn terechtgekomen. Dat is jammer, want ondanks het uiterlijk vertoon is het eindproduct nooit echt beter geworden dan zijn drie voorgangers.

Let wel, de game speelt prima in de paar uurtjes die je nodig hebt om het helemaal uit te spelen. Het is natuurlijk ook weer niet zo dat dit een complete digitale keutel is. Maar tegelijkertijd is het slechts een schim van de game die de Mega Man X reeks ooit bestaansrecht gaf. En dat is iets waar zelfs de meest bombastische animaties en kleurrijke achtergronden niet tegen opgewassen zijn.

[Mega Man X4 | Playstation / PS One Classics | Regio: Amerika]

2 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

2 Reacties op “Vier keer iks

  1. Pingback: Niet echt mega | patraversus

  2. Pingback: Tien jaar steenharde actie | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s