Rampzalige momenten

Disaster - Day of CrisisSoms wil je iets anders spelen. Even geen voor de hand liggend entertainment. Wat doe je dan? Dan stop je Disaster – Day of Crisis in je Wii. Een game zo rampzalig dat je het gespeeld moet hebben om het te geloven.

Disaster is een van de meest onwaarschijnlijke games die Nintendo ooit heeft uitgebracht – en met een toepasselijke titel ook nog wel. Stel je een persiflage op moderne actiegames voor gemaakt eind jaren 90 en je hebt een goed idee wat het is. Ik hoop dat dat ook de bedoeling was. Mocht het een serieuze poging zijn om natuurrampen en terrorisme in een game te verwerken dan heeft men de plank flink misgeslagen.

Het verhaal is nogal opmerkelijk. Je speelt als Raymond Bryce, een speciaal getrainde reddingswerker. In het intro zien we zijn beste maat wegsmelten in een hete stroom lava, wat direct de toon zet. Wat volgt zijn schrikbarende gebeurtenissen, maar het ontbeert de game totaal aan de finesse om de meest rampzalige dag in de geschiedenis van de USA serieus over te brengen.

Een aardbeving legt een stad volledig in puin, de resulterende vloedgolf spoelt hulpeloze inwoners weg, een vulkaanuitbarsting legt een natuurgebied in as en als toetje raast er ook nog een tyfoon over de regio. Oh, en je wordt constant lastig gevallen door terroristen die de president chanteren met een nucleaire bom.

Als Disaster een film was geweest speelde Jason Statham waarschijnlijk in de hoofdrol en zag je hem geniale headshots doen terwijl de stad om hem heen gebouw voor gebouw in elkaar stort. Dit is echter een Nintendo game – ontwikkeld door het Japanse Monolith Soft – en het doet de zwaarte van de rampen en het terrorisme zowaar nog minder eer aan dan een eventuele film met Jason Statham.

Nee, het is juist op en top een videogame. Onderverdeeld in 23 hoofdstukken ga je met de Wiimote en Nunchuck controller aan de slag om slachtoffers te redden, voor je leven te rennen, terroristen neer te schieten en willekeurige minigames te doen. Dat klinkt wellicht niet zo erg, maar er zit totaal geen lijn in deze activiteiten.

Een groot deel van de game bestuur je Raymond direct en loop je door omgevingen om mensen te zoeken of de uitgang te vinden. Geregeld wordt je de besturing echter ontnomen en verandert de game in een gallery shooter waarin je zoveel mogelijk terroristen moet neerschieten. En zo heeft reddingswerker Raymond de dubieuze eer om ook de grootste massamoordenaar in de game te zijn.

Maar het kan nog gekker. Reken maar dat de game barst van Quick Time Events en er zijn zelfs momenten waarop je de Wiimote moet gebruiken als stuur. Disaster koppelt de meest vervelende zaken uit moderne actiegames aan de motion controls van de Wii en weet zodoende vakkundig zijn eigen speelbaarheid te ondermijnen. Geen wonder dat het nooit in Amerika was uitgekomen.

Tussen de hoofdstukken door worden je acties beoordeeld en kan je met je opgespaarde experience points nieuwe wapens kopen of de vaardigheden van Raymond uitbreiden. Ook kan je hier target practice doen, waardoor je meer vuurwapens kan vrijspelen. Leuk voor liefhebbers van pistolen, maar ik vond het maar een vervelende drempel om beter materiaal te bemachtigen.

Wie aan Disaster begint moet zeker geen meesterwerk verwachten. Toch is er wel degelijk een beetje amusementswaarde, en dan met name in het verhaal. Qua serieusheid zit het ergens tussen Metal Gear Solid en satirische actiegames als Headhunter en Saints Row. Je moet er natuurlijk in de stemming voor zijn, maar voor leedvermaak ben je hier aan het juiste adres.

Zo is de sterfscene van je maat in het begin van de game gewoon te slecht voor woorden. Later moest ik zelfs hardop lachen toen Raymond in een cutscene zijn parachute verloor vlak voordat ie ging skydiven – en ja, het lachen verging me snel toen ik de parachuterende Raymond met de Wiimote veilig naar de grond moest lozen.

De semiserieuze toon van de game doet echt sterk aan Metal Gear Solid denken. Je vijanden zijn een groep elite soldaten die zich verraden voelen door hun moederland, en hebben daarom een nucleair wapen bemachtigd. De eindbaas heeft zelfs een mech, wat nooit toeval kan zijn.

Wat wel toeval moet zijn is dat de game uiteindelijk in winkels is beland. Op papier ziet het er allemaal niet zo slecht uit, maar de uitvoering voelt aan als een samenraapsel van minigames en concepten die niet goed op elkaar zijn afgestemd. Ik denk daarom dat we Raymond Bryce voorlopig niet meer terug gaan zien.

En weet je wat het stomme is? Diep van binnen vind ik dat een beetje jammer. Een game die zo desastreus is als deze zie je niet elke dag. De contouren van een vermakelijke actiegame zijn er wel degelijk en Monolith Soft zou later met Xenoblade Chronicles eens te meer bewijzen dat het kwaliteit in huis heeft. Wellicht dat Nintendo er daarom goed aan doet om Disaster van zijn eigen ondergang te redden?

[Disaster – Day of Crisis | Wii | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s