Andere tijden herleven

CI SFA2Helaas voor mijn banksaldo lijkt Sony goed te begrijpen hoe ze een uitverkoop moeten realiseren op de Playstation Store. Laatst had men in Amerika weer een sale, waarin fraaie games voor vriendenprijzen weggingen. Zo tikte ik onder andere de Playstation versie van Street Fighter Alpha 2 op de kop, voor een belachelijke $1,20.

Voor mij is Alpha 2 zonder meer een van de meest nostalgische Street Fighter games. Toen eind jaren 90 emulatie van arcade games van de grond kwam zat ik uren met mijn broers CPS2 games op de PC te spelen. Veel klassiekers passeerden op deze manier de revue, van Captain Commando tot Aliens vs Predator. Toch maakte geen enkele game destijds zo’n indruk als het sublieme Street Fighter Alpha 2.

Hoe kon het ook anders? Dit was de game die het enigszins duffe Street Fighter Alpha had moeten zijn, met een vertrouwde manier van spelen, meer personages en betere vormgeving. Alles, van het character select scherm tot de muziek aan toe, was tot in de puntjes verzorgd en de game was op typerende wijze een vervolg zoals alleen Capcom ze kon maken.

Omdat ik wist dat de console versie niet kon tippen aan de arcade versie duurde het nog even voordat ik het in huis haalde. Toen ik voor dertig gulden Street Fighter Collection (met daarop Alpha 2 Gold en Super Street Fighter II Turbo) bij de Dixons zag liggen ging ik echter alsnog overstag. Ondanks mijn bedenkingen was ik er klaar voor om een van mijn favoriete games op een televisie te spelen, met degelijke controllers nog wel.

Helaas bleek het geen goed huwelijk te zijn. Dat de PAL versie niet geoptimaliseerd was kon ik wel raden, maar het waren de laadtijden die het plezier een fatale slag toebrachten. Als ik Street Fighter speel wil ik meteen van het ene gevecht het andere in kunnen duiken. Rust is zeer overbodig. Door laadschermen voor en na elk gevecht toe te voegen wist Capcom haar eigen game goed te verpesten.

Jaren later, nadat ik Street Fighter Alpha Anthology op de PS2 in huis had gehaald, was het dan ook tijd om afscheid te nemen van mijn povere Playstation conversies. Gelukkig struikelden handelaren op Marktplaats over elkaar om deze minderwaardige games van me over te nemen, hoewel ik tot op heden niet begrijp waarom.

Daarmee dacht ik dit hoofdstuk van Street Fighter Alpha 2 afgesloten te hebben, maar hier zit ik dus, met de game op mijn Playstation Vita.

Wat meteen opvalt is dat dit de vanilla versie van Alpha 2 is. Dat wil zeggen dat het wellicht iets dichter bij de originele arcade games staat qua balancering, maar de verbeteringen uit Alpha 2 Gold niet heeft. Voor $1,20 is er natuurlijk weinig reden tot klagen, hoewel ik het vreemd vind dat Capcom niet de meest complete versie van de game te koop heeft.

Ondanks dat het in veel opzichten niet de beste versie van de game is valt er nog steeds veel te genieten. De vormgeving is echt tijdloos en ik kan smullen van de vele details in de achtergronden, om nog maar te zwijgen over de dijk van een soundtrack. Ik kan stiekem zelfs de announcer wel een beetje waarderen, die overduidelijk werd ingesproken door een Japanner die zijn avondcursussen Engels wel eens in de praktijk wilde toepassen.

Prachtig is ook hoe de game overduidelijk visuele inspiratie trok uit de Street Fighter II animatiefilm. Dit was ook al het geval in de eerste Alpha game, maar hier komt deze stijl veel beter naar voren dankzij gedurfder kleurgebruik en simpelweg creatievere achtergronden.

De belichaming hiervan is wellicht Rolento. Deze commando loopt in een felgeel uniform te ijsberen op een lift die langs een wolkenkrabber omhoog gaat. Niet te missen het grote reclamebord van Fujitsu op de achtergrond, dat niet alleen stijlvol is vormgegeven, maar de game ook nog eens binding geeft met de echte wereld. Tel hier achtergrondmuziek uit Final Fight bij op en je hebt een tijdloze setting om te vechten.

Gelukkig speelt de game nog net zo lekker als vanouds. Het is een vrijwel perfecte evolutie van Super Street Fighter II Turbo, met als enige punt van verdeeldheid de aanwezigheid van zogeheten Custom Combos. Hiermee kan je na een beetje oefenen flinke schade toebrengen aan je tegenstander, wat niet iedereen even goed kan waarderen. Is het de beste uitvinding in een vechtgame ooit? Nee. Maar het ruïneert de game ook zeker niet wat mij betreft.

Snobs zouden hun neus nog kunnen ophalen voor ontbrekende animatieframes en geluidseffecten van lagere kwaliteit, maar dat soort zaken gaan hand in hand met Playstation conversies van arcade games. Mooi meegenomen is het feit dat je gewoon de NTSC versie kan downloaden als je een Amerikaans account hebt, waardoor PAL mankementen in ieder geval niet aan de orde zijn.

Prima toevoeging aan mijn collectie digitale Vita games dus zou je denken. Toch wringt de schoen een beetje. Zo is multiplayer onmogelijk. Er is geen noemenswaardige single player content, dus je moet het met Arcade en Training Mode doen. Tot op zekere hoogte is dit prima, maar vroeg of laat wil je natuurlijk ook gewoon tegen mensen spelen. Daar draait het hele genre immers om.

De grootste pretbederver is echter nog steeds het fenomeen laadtijden. Het is haast alsof Capcom niet wilde dat je vaak speelt, zo vaak wordt er geladen. Het is een fenomeen uit een andere tijd en ik geloof dat ik er niet meer aan kan wennen. Ik zal de game daarom ook hooguit nog in een nostalgische bui spelen, want in deze vorm kan het niet echt concurreren met titels als Street Fighter Alpha 3 Max, Ultimate Marvel vs Capcom 3 en Guilty Gear XX Accent Core Plus R op hetzelfde systeem.

[Street Fighter Alpha 2 | Playstation / PS One Classics | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s