Uitgepufte draken

Breath of FireOm te begrijpen waarom de Breath of Fire serie nooit meer is geweest dan slechts een voetnoot in de geschiedenis van Japanse RPGs hoef je niet verder te kijken dan het eerste deel op de Super NES. Het is een belichaming van de slechtste aspecten van het genre, met slechts een paar lichtpuntjes.

De game draait om Ryu, een van de laatste nazaten van een clan draken. Zijn menselijke uiterlijk doet vermoeden dat hij eerder het genetische materiaal van apen meedraagt, maar ik geef toe dat ik geen specialist ben op het gebied van draken DNA. Al spelende maak je zijn verandering van een hulpeloos ventje in een machtige krijger mee.

Ik ga niet kort door de bocht als ik zeg dat de game al achterhaald was toen het uitkwam. Het verhaal is flinterdun, en ook nog eens uitgerekt over lange stukken waarin helemaal niks noemenswaardigs gebeurd. Ryu en zijn kompanen zijn extreem eendimensionaal en ontberen het totaal aan persoonlijkheid. Het verhaal biedt nauwelijks motivatie om door te spelen, behalve om uiteindelijk de grote baas te verslaan – die zelf ook weinig origineel is.

Ergens is dit jammer, want met onder andere een os, een visman, een mol en een menselijke slang in je entourage was er op zijn minst potentieel voor een creatief avontuur. Maar misschien is het ook maar beter dat je niet wordt meegesleept in een episch verhaal, want het gros van de game zal je toch op het battle scherm doorbrengen.

De makers van Breath of Fire hadden de tijdsgeest goed begrepen en zodoende wordt je geconfronteerd met een random battle om elke 3 stappen. In het begin van het avontuur zijn Ryu en de zijnen nog redelijk kwetsbaar, maar gaandeweg level je vanzelf zo omhoog dat elk gevecht een bron van ergernis wordt. Gelukkig is er een item waarmee je tijdelijk random battles uit kan schakelen, maar dit is natuurlijk symptoombestrijding in plaats van genezing.

Bij de gevechten komt nog een stukje innovatie om de hoek kijken, in de vorm van “Auto Battle”. Je kan elk gevecht op de automatische piloot spelen, hoewel hierdoor wel elk gevoel van voldoening als sneeuw voor je ogen wegsmelt. Voor je het weet zit je een game te spelen dat noch een interessant verhaal heeft, noch bevredigende gevechten kan presenteren. Een game om te vergeten dus.

Capcom zou echter Capcom niet zijn als het niet de game opnieuw had uitgebracht. Als onderdeel van een heuse recycle tsunami kwam het samen met titels als Super Street Fighter II Turbo Revival, Final Fight One en Mega Man & Bass opnieuw uit op de GameBoy Advance. Het was deze versie die me inspireerde om de originele kwelling andermaal te ondergaan en deze tekst te schrijven.

De GBA versie kenmerkt zich vooral door nieuwe menu’s, slechtere muziek en fletsere kleuren. Nou is dat eerste mooi meegenomen, al was het maar om de lage schermresolutie van het systeem te faciliteren. Het menu is gebaseerd op het menu uit Breath of Fire II en voorzien van nieuwe artwork. Het nieuwe artwork is tevens het hoogtepunt van deze release, dat met name goed voor de dag komt als boxart van de Japanse release.

De slechtere muziek en fletsere kleuren zijn echter minder welkom. Net zoals in andere GBA ports van Capcom zijn enkele muziekkanalen weggevallen en opgevangen door de GBC soundchip. Dit pakte nog enigszins goed uit in Final Fight One, maar hier klinkt het niet al te best. Al moet gezegd worden dat de originele game sowieso niet echt memorabele muziek had.

Over de graphics hoef ik volgens mij niet verder uit te wijden. Fletse kleuren waren een algemeen feit op de GBA, zeker in de tijd voordat de GB Player uitkwam. Helaas had men niet van de gelegenheid gebruik gemaakt om de vertaling op te poetsen, waardoor zaken als persoonlijkheid en normaal taalgebruik vooral in je eigen fantasie tot stand moet komen.

Het enige punt waarop de heruitgave een beetje verschilt met het origineel is dat de game wat scheutiger is geworden met goud en experience points uitdelen. Dat is echter slechts een doekje voor het bloeden, want Breath of Fire is in beide uitvoeringen niet bepaald een klassieker te noemen.

Voor een game die veel te lang doorgaat en niks te bieden heeft aan haar spelers is het dan ook vreemd dat er maar liefst vier vervolgen bestaan op diverse consoles. Elk van deze paste de nodige verbeteringen toe, maar geen van allen wist qua populariteit ook maar een beetje in de buurt te komen van gevestigde namen als Final Fantasy en Dragon Quest. (Hoewel dat op zich natuurlijk niet erg is.)

Opvallend is dat Konami haar Suikoden reeks op dezelfde fundering als Breath of Fire heeft gebouwd. Met name de gevechten in een isometrisch perspectief zijn duidelijk uit Capcom’s game komen overwaaien, maar ook de aanwezigheid van een auto battle functie lijkt geen toeval te zijn. Het grote verschil tussen de twee series is natuurlijk dat Suikoden wel haar eigen niche wist te veroveren.

Zodoende heeft Breath of Fire dus wel degelijk een eigen plekje in de historie, ook al dankt het die plek vooral aan het feit dat een ander bedrijf dacht: “dat kunnen wij beter!” De GBA versie is helaas totaal overbodig, hoewel dat Capcom er niet van weerhield om ook deel 2 opnieuw uit te brengen…

[Breath of Fire | GameBoy Advance | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Uitgepufte draken

  1. Pingback: Problemen uit de oudheid | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s