Papier, ellende en Goomba’s

Super Paper MarioDaar zit je dan in 2006, met je Gamecube en je Mario dekbed. Paper Mario – The Thousand-Year Door was een toffe game, dus je hebt wel zin in meer. Helaas voor jou was Nintendo klaar om Super Paper Mario te laten varen, zodat het kon worden overgeheveld naar de Wii om diens bibliotheek een beetje te spekken. Jammer!

Even zonder gekheid, Super Paper Mario is een serieuze poging van Nintendo en Intelligent Systems om het avontuurlijke aspect van de Paper Mario games te combineren met de platformactie van de Super Mario Bros. games. Best of both worlds zou je denken, maar er zitten helaas een paar lelijke ezelsoren in het papier.

Op het eerste gezicht is de game een platformer als elke andere, zij het in de tekenstijl van de Paper Mario games. Je beweegt op typerende wijze van links naar recht, verpletterd vijanden door op ze te springen en duikt groene buizen in omdat dat nou eenmaal leuk is. Mario is een man van traditie en doet waar hij goed in is – wat vreemd genoeg niet zijn beroep als loodgieter is.

Nieuw is dat je ook de diepte in kan bewegen. Met een druk op de knop switch je van een 2D zijaanzicht naar een 3D diepteperspectief. Hierdoor krijgen levels letterlijk extra diepte, wat de nodige vertakkingen en onverwachte routes mogelijk maakt. En heel veel lege ruimte – blijkbaar was het concept van een duale 2D/3D game ook voor de ontwikkelaars iets te vooruitstrevend.

Qua structuur is het avontuur losjes gespiegeld aan Super Mario Bros. De game bevat acht werelden, elk opgedeeld in vier levels. Dat klinkt misschien als weinig voor een moderne platformgame, maar het is natuurlijk ook een Paper Mario game. Om je een beetje een RPG ervaring te bieden is er ook een stadje dat als centrale hub dient.

Het stadje is compleet met curieuze inwoners en de nodige winkeltjes. Wie er zin in heeft kan hier enkele sidequests aangaan en ook de nodige dialogen met de inwoners. Wat mij betreft is de tijd die je hier doorbrengt veruit het zwakste onderdeel van de game, al was het maar omdat je zo veel tijd kwijt bent aan het ouwehoeren met nauwelijks interessante personages.

Nou zou ik een Paper Mario game natuurlijk niet mogen bekritiseren omdat er veel tekst in voorkomt, maar in dit geval zit het verhaal het verloop van de game een beetje in de weg. Ik wil op Goomba’s springen, niet portalen activeren! Een ander minpunt is dat het verhaal eigenlijk helemaal losstaat van de bestaande mythologie.

Het draait om de slechte Count Bleck, die wegens liefdesverdriet besluit om alles te vernietigen. Het is niet dat het verhaal slecht is geschreven, maar Bleck en zijn entourage voelen eigenlijk aan als buitenstaanders. Dit wordt verder versterkt door de atypische tekenstijl van de nieuwe personages in de game. Voorheen waren nieuwe gezichten in Mario games in de traditionele Super Mario stijl getekend, maar de figuren in deze game lijken eerder uit South Park te komen.

Andere gamers lijken ook moeite met het verhaal te hebben. In een Iwata Asks interview gaf Kensuke Tanaba van Nintendo aan dat in een enquete naar voren kwam dat minder dan 1% van de ondervraagden het verhaal in Super Paper Mario interessant vonden. Dan heb je als ontwikkelaar toch echt iets fout gedaan.

Ondanks bovenstaande kritiek heeft de game bij vlagen toch briljante teksten en fantasievolle scènes. Denk bijvoorbeeld aan de quiz tussen Peach en de kameleon Francis, waarin de schrijvers gamers en nerd-cultuur flink in de zeik nemen. De game is niet bang om haar spelers te verrassen en dat kan ik natuurlijk alleen maar waarderen.

Behalve als Mario kan je na verloop van tijd ook als Peach, Bowser en Luigi spelen. Dit doet een beetje terugdenken aan Super Mario Bros.2, hoewel er weinig prikkels zijn om niet altijd als Mario te spelen. Uiteraard zijn er momenten waarop de unieke vaardigheden van de extra personages goed van pas komen, maar je kan alleen met Mario tussen dimensies switchen – wat uiteindelijk het belangrijkste is.

Een ander element dat niet echt uit de verf komt is het feit dat er nauwelijks motivatie is om terug te gaan naar eerdere levels. Soms zie je zaken waarvan je weet dat je later een ander personage nodig hebt om ze te bereiken, maar waarom zou je dat überhaupt willen? Net zoals Mario zelf is de moeilijkheidsgraad flinterdun en zal je het Game Over scherm zelden zien. Sterkere power-ups en hulpmiddelen heb je eigenlijk dus nooit nodig.

Het zou overigens geen Wii game zijn als de Wiimote je niet werd opgedrongen als enige controller. Tijdens het spelen moet je nog vaak het menu induiken om van personage of Pixl hulpje te switchen, iets wat toch minder omslachtig was geweest met een controller met meer knoppen. Je vraagt je af waarom Nintendo überhaupt de moeite had gedaan om de Classic Controller (Pro) te ontwikkelen als ze het ding toch nooit ondersteunden.

Het overhevelen van de game naar de Wii is verder van weinig meerwaarde geweest, want het enige praktische dat de Wiimote biedt is de mogelijkheid om op het scherm te richten en zodoende geheime objecten bloot te leggen. Niet echt iets om warm van te worden dus.

Ik vind het erg jammer dat de game niet beter voor de dag komt. Het concept van een duale 2D/3D game is in theorie natuurlijk prima en de Paper Mario games staan normaal gesproken ook garant voor kwaliteit. Wellicht dat het concept van Super Paper Mario uiteindelijk toch te hoog gegrepen was? Wie weet. Gelukkig is er The Thousand-Year Door altijd nog, een game waarbij de puzzelstukjes wel allemaal goed op de plaats vielen.

[Super Paper Mario | Wii | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s