Op volle toeren vooruit

F-Zero for GameBoy AdvanceRuige coureurs; death metal vergezeld door onverstaanbaar gegrunt; flitsende graphics die je handpalmen intensief doen zweten: niks van dit vind je terug in de GameBoy Advance game F-Zero – Maximum Velocity. Gelukkig maakt dat niks uit, want er valt nog veel te beleven in deze launchtitel uit 2001.

Reken maar dat ik gehyped was toen ik in 2001 een GBA importeerde. Toen de pakketdienst aanbelde wist ik niet hoe snel ik naar de voordeur moest rennen. Het was even schrikken om te zien dat onze vrienden van de douane mijn nieuwe unit al voor me hadden getest – heel subtiel om de meegeleverde batterijen uit de verpakking te laten jongens – maar dat stond langdurig plezier niet in de weg

Heel wat games passeerden in die tijd de revue, van recyclede meuk als Super Mario Advance en Final Fight One tot het geïnspireerde Castlevania – Circle of the Moon. Allemaal leuk en aardig, maar deze games heb ik samen in totaal waarschijnlijk niet zo veel gespeeld als alleen het verrassend uitdagende F-Zero for GameBoy Advance – zoals de Japanse versie van Maximum Velocity heet.

Met F-Zero nam ik een gokje. De meeste gamers van een zekere leeftijd zijn bekend met F-Zero op de Super NES, een game die niet echt speciaal is. Het was pas toen F-Zero X op de Nintendo 64 uitkwam dat de serie echt tot leven werd gebracht. De GBA game is echter een directe opvolger van de Super NES game, dus wat moest ik er eigenlijk mee? Kapot spelen zo bleek. Maximum Velocity was, en is, een ongelofelijk verslavende game!

De game draait op dezelfde technologie als zijn voorganger op de Super NES. Je racet met een futuristisch jet over een vlakke bitmap ondergrond waarin verder geen noemenswaardige diepte zit. Het is dat je in de afgrond kan vallen en via bumpers kan springen, maar echt driedimensionaal is het niet. Gelukkig is dat geen probleem, want er zit nog genoeg diepgang in het racen zelf. Afhankelijk van je jet haal je met gemak snelheden boven de 400 km/u, waardoor het nog moeilijk zat is om binnen de lijnen te blijven.

De game is onderverdeeld in vier cups, met elk vijf circuits. Deze laatste variëren nogal in thema, hoewel je zaken als shortcuts en bumpers altijd in de gaten moet houden. Op sommige tracks liggen zelfs mijnen die je jet beschadigen, maar ook een tijdelijke snelheidsboost geven. Er kleven natuurlijk risico’s aan het gebruik van deze zaken, maar als je wilt winnen van je vrienden of de game op de hoogste moeilijkheidsgraad wilt uitspelen dan zal je deze zaken moeten meesteren.

Iets dat je sowieso moet meesteren is de besturing. De game maakt gebruik van een mechanisme waarbij je op de A knop moet rammen als je een scherpe bocht wilt nemen. Je kan in theorie ook snelheid minderen om dit te doen, maar daarmee win je geen races. Ook de L en R knoppen zijn belangrijk. Door deze in de richting van een bocht te drukken beweegt je jet respectievelijk naar links of rechts. Deze techniek is essentieel om goed te kunnen driften.

Het klinkt misschien vreemd, maar de besturing is mijn favoriete onderdeel van de game. Zodra je een klik maakt met je voertuig stuur je perfect en ben je veel beter in staat om de rubber band AI van je af te schudden. Ik heb de game ondertussen zo vaak gespeeld dat ik waarschijnlijk beter met F-Zero jets overweg kan dan met auto’s in het echte leven.

Opvallend is dat je hier geen coureur kan kiezen, maar alleen een voertuig. Nintendo heeft in de loop der jaren flink geïnvesteerd in de herkenbaarheid van de F-Zero coureurs, maar in Maximum Velocity draait het duidelijk alleen maar om de race. Hierdoor heeft de game een sterk arcadegame gevoel, iets dat ook zeker wordt gesterkt door de precieze besturing.

Iets anders dat opvalt is dat alle jets, locaties en muziek nieuw zijn. Je zou denken dat Nintendo het maximale aantal fans wilde scharen door ze een bekende ervaring te presenteren, maar dat is niet het geval. Ik weet niet wat een Stark Farm is of waarom er futuristische jets racen, maar het zijn toffe circuits. Hetzelfde geld voor plekken als Empyrean Colony en Synobazz. Het is allemaal nieuw en onbekend, maar het past goed in de F-Zero wereld.

De audiovisuele vormgeving komt vanuit een technisch oogpunt helaas minder goed voor de dag. De kleuren van de game zijn vaak flets en de muziek lijdt erg aan het slappe GBA audio syndroom. Het is begrijpelijk dat een heleboel mensen de game alleen al om deze reden wegwuifden als iets achterhaalds. Probeer echter verder te kijken dan louter de vormgeving.

Voor mij is het spelen van Maximum Velocity vergelijkbaar met het spelen van een goede vechtgame met m’n vrienden. Alleen heb ik op de GBA geen arcade stick nodig om me op mijn gemak te voelen. Het is helemaal aangepast aan de beperkingen van de GBA, en na honderden uren spelen kent het geen geheimen meer voor me. Ik stap blindelings in de Falcon Mk. 2 of Jet Vermillion en zet met plezier weer een paar nieuwe records neer.

Meer dan tien jaar later kan ik zeggen dat het nog steeds een van mijn favoriete games op het systeem is. Helaas was ontwikkelaar Nd Cube niet betrokken bij de vervolgen F-Zero – GP Legend en F-Zero Climax, wat wellicht de reden is dat die games toch net wat minder zijn dan deze. Die ene game die ze wel mochten maken is echter een ondergewaardeerd pareltje. Liefhebbers van zeer technische racegames komen er in ieder geval goed aan hun trekken mee.

[F-Zero for GameBoy Advance | GameBoy Advance | Regio: Japan]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s