Warm je vingers maar op

Tatsunoko vs Capcom - Ultimate All-StarsMijn Wii, die ligt voornamelijk stof te happen. Dat doet ie eigenlijk al sinds aankoop. Toch zet ik ‘m een paar keer per jaar aan, zodat de stoflaag niet al te dik wordt. Oh, en om te gamen natuurlijk. Feit is dat dit kleine systeem een paar toffe titels heeft waar ik graag naar terugkom. Wat te denken van Tatsunoko vs Capcom – Ultimate All-Stars, de voorloper van Marvel vs Capcom 3?

Je bent vergeven als je geen idee hebt wie of wat Tatsunoko is. Voordat ik de game in huis haalde had ik ook geen benul van de nieuwste rivaal van Capcom. Eerder namen ze het nog op tegen het Amerikaanse Marvel Comics en de Japanse ontwikkelaar SNK. Deze bedrijven zijn welbekend onder de meeste Westerse gamers, maar Tatsunoko is een wel heel uitheemse naam.

Tatsunoko Production is een Japanse televisiestudio, die vooral in Japan een grote speler is. Hier in Nederland ken je ze misschien nog van de oude Pinoccio tekenfilmserie die vroeger op Kindernet werd uitgezonden. Bekender zijn de Samurai Pizza Cats en Bob In A Bottle. Helaas zijn onze herinneringen niks waard, want geen van deze personages zal je in de Wii game terugvinden. (De geest uit Bob In A Bottle was wel nog speelbaar in het originele Tatsunoko vs Capcom, maar die game is nooit buiten Japan uitgebracht.)

Omdat heel Japan is opgegroeid met tekenfilms van deze studio komt de keuze als rivaal voor Capcom niet geheel uit de lucht vallen. Als Westerse gamer moet je echter wel een beetje ruimdenkend zijn, want de kans is groot dat je vijftig procent van de personages in Ultimate All-Stars niet kent. Gelukkig is het een vechtgame, dus een nadere kennismaking is snel gemaakt. Gewoon de cursor op iemand zetten en spelen maar.

Neem bijvoorbeeld die trage ridder met z’n grote lans. Dat is Tekkaman. Ik vind ‘m wel tof. En die gast die op Mega Man lijkt met een robothond is Cashern. Niet alleen is hij zeer populair in Japan, hij speelt ook lekker. Ook doet er een vrouw mee die met exploderende jojo’s vecht. Tevens draagt ze een helm in de vorm van een zwanenhoofd. Het zijn zeker geen alledaagse personages, waardoor de game nog erg fris aanvoelt.

Aan de Capcom kant mogen oude bekenden als Ryu, Chun-Li en Morrigan natuurlijk niet ontbreken. De game zit echter vol met verrassende personages. Batsu uit Rival Schools is aanwezig, alsmede Soki uit Onimusha – Dawn of Dreams, Alex uit Street Fighter III, Mega Man Volnutt uit Mega Man Legends en Zero uit Mega Man X. Oh, en een gigantische mech uit Lost Planet. In totaal zijn er 26 speelbare personages, wat zeker niet verkeerd is.

De game is gemaakt in samenwerking met Eighting, die later ook Marvel vs Capcom 3 zouden doen. Het is een vrij wisselvallige studio, die het beste tot hun recht lijkt te komen met een solide partner aan hun zijde. Zo maakten ze eerder al met Nintendo het uitstekende Kurukuru Kururin, maar kwamen ze met Konami niet verder dan het spijtige Castlevania Judgment.

Nou was de opdracht voor Eighting duidelijk: maak een waardige opvolger voor Marvel vs Capcom 2. Je kan je afvragen of dat ooit mogelijk was, aangezien de game gebonden was aan arcadehardware gebaseerd op de Wii. Dat is toch niet het eerste systeem dat in je opkomt als je aan goede vechtgames denkt. Ook kan het niet geholpen hebben dat vijftig procent van de game wel heel erg op Japan is gericht.

Toch mag de makers nagegeven worden dat de game duidelijk herkenbaar is. TvC zit vol met vernieuwingen ten opzichte van MvC2, maar de bekende manier van spelen is gelukkig behouden. Je kan nog steeds ludieke combo’s doen, die meestal op de grond beginnen en hoog in de lucht eindigen. Supermoves zijn vaak nauwelijks te volgen en bieden veel visueel spektakel.

De game verschilt vooral van MvC2 qua besturing. MvC2 stond al niet bekend om zijn complexe besturing, maar UAS doet het net wat simpeler. In goede Street Fighter traditie heb je drie soorten basisaanvallen: weak, medium en hard. Er wordt nou echter geen onderscheid meer gemaakt tussen slaan en trappen, waardoor je slechts drie knoppen hebt om mee aan te vallen. Ik heb nooit moeite gehad met de traditionele configuratie, maar deze versimpelde manier werkt ook prima.

Een ander punt waarop UAS verschilt van MvC2 is dat tag teams uit maar twee man bestaan. Hierdoor is er nog maar één knop voor assist aanvallen nodig, waardoor het totaalaantal knoppen op een spelervriendelijke vier uitkomt. Dat komt heel goed uit, want de Wii staat natuurlijk niet bekend om zijn geweldige besturing voor vechtgames.

Wat heet, probeer het alsjeblieft niet te spelen met een Wiimote. Je begint aan een kansloze missie die helemaal niks met vechtgames te maken heeft. Speciaal voor UAS is er ook een TvC fightstick, waarmee de game al een stuk beter tot zijn recht komt. Als alternatief kan je ook de Wii Classic Controller (Pro) gebruiken, of zelfs een oude Hori GameBoy Player Controller. Alles is eigenlijk beter dan een Wiimote voor deze game.

Met een goede controller in de hand mag je aan de slag gaan om erachter te komen wie de Bach onder videogamers is. Als een voorloper van X-Factor in MvC3 introduceerde TvC het Baroque Cancel systeem. Vluggevingerde gamers kunnen hiermee een stukje van hun eigen levens opofferen om op virtuoze wijze combo’s uit te voeren. Er komt nog het een en ander kijken bij een goede Baroque Cancel, maar ik kan dit systeem wel waarderen. Net als je tegenstander denkt dat het een korte combo gaat worden gooi je nog lekker even de beuk erin.

Tenminste, bij de gratie gods. Een andere vernieuwing in TvC zijn combo breakers. Die kunstzinnige combo die je in gedachten hebt kan al tijdens de eerste klap in de kiem gesmoord worden met een Mega Crash. Het kost misschien een niveau van je super meter, maar je kan er veel ellende mee besparen. Hierdoor is meter management een belangrijk onderdeel van de game, want je moet vaak kiezen of je liever een schandalige combo doet of een Mega Crash op zak wilt houden.

Voor fans van het genre valt er dus nog het een en ander te ontdekken. Als bonus zijn er ook nog de nodige unlockables. Denk hierbij niet alleen aan artwork en alternatieve kleuren, maar ook aan vier nieuwe personages. Tegenwoordig worden personages achter een DLC key geplakt, dus het is mooi om te zien dat Capcom in 2010 nog vrijgevig was. Zeker met het Street Fighter X Tekken DLC debacle in het achterhoofd.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik ben er eigenlijk niet over te spreken dat je deze vier personages moet unlocken. In je eentje Arcade Mode spelen is van geen enkele meerwaarde, dus ik snap niet waarom je hier je tijd aan moet verspillen om sterke personages als Zero en Tekkaman Blade vrij te spelen. Je kan ook een paar minigames unlocken door Arcade Mode te spelen, wat toch meer dan genoeg bonus content is om in gijzeling te houden volgens mij.

Maar goed, de onnodige moeite die je moet doen om alles uit de game te halen stoort natuurlijk niet op de lange termijn. Ultimate All-Stars is ondertussen lang en breed voorbijgestreefd door Ultimate Marvel vs Capcom 3, maar toch speel ik altijd weer even om te genieten van de unieke mix personages. Het een unieke verschijning op de Wii, een systeem dat elke reden om het aan te zetten wel kan gebruiken.

[Tatsunoko vs Capcom – Ultimate All-Stars | Wii | Regio: Europa]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s