Kapot gaan in de woestijn

Mad Max 2 - The Road WarriorTotale wetteloosheid, wrede moordpartijen en snelheidsduivels in spannende SM outfits: Mad Max 2 – The Road Warrior (1981) is een ongebruikelijk uithangbord voor het leven in Australië. En gelukkig maar, want de eeuwige focus op kangoeroes is ook maar saai.

Niet dat ik iets tegen kangoeroes heb overigens. Maar Australië heeft meer te bieden. Zoals Mel Gibson – de Road Warrior waar de titel van deze film naar verwijst. De originele film kan mij niet echt bekoren, maar het vervolg tilt het concept van Australië als dystopische woestijn naar een hoger niveau. Alleen de allersterksten kunnen hier overleven.

Helaas voor alle brave mensen zijn het vooral psychopaten die goed gedijen onder de nieuwe leefomstandigheden. Aan brutaliteit en meedogenloosheid heb je meer dan liefde voor je medemens, des te meer als primaire levensbehoeften als voedsel en benzine zeer schaars zijn. Vermoedelijk zijn de laatste kangoeroes ook al een tijdje geleden opgegeten.

De film draait om de ellende die een groep plunderaars aanricht bij een groep mensen die een oliepomp draaiende houden. Onder leiding van hun welbespraakte leider Lord Humungus (Kjell Nillson) terroriseren ze alles wat menselijk is. Ze komen in eerste instantie voor de olie, maar zijn ook niet vies van plunderen en verkrachten. Het tuig gaat gekleed in flamboyante SM kleding met de nodige gewelddadige accessoires, dus vreemd zullen hun slachtoffers niet opkijken als blijkt dat deze gasten ze niet allemaal op een rijtje hebben.

Max is in dit geheel niet de ordehandhaver die hij in de eerste film nog was, maar een gewone opportunist die in leven probeert te blijven. Hij probeert in eerste instantie een lullige benzineruil te doen met de pomphouders, maar het noodlot heeft andere plannen met hem. Max zal afzien, gewond raken en nog meer geliefden verliezen voordat de ellende voorbij is.

Juist omdat Australië nou echt een kloteplek is komt de film goed tot zijn recht. De groep mensen die hun lot aan de oliepomp hebben verbonden wordt elke dag kleiner. Niemand is veilig in deze wereld, waardoor de film tot het laatste moment spannend blijft. Beetje bij beetje wordt de actie ludieker, culminerend in een achtervolging van cartooneske proporties.

Stel je een olietanker voor, bestuurd door een gehavende Mad Max. Hij wordt achterna gezeten door een groep freaks onder leiding van een halfnaakte spierbundel met een hockeymasker op. Aan de voorkant van de wagen van de leider zijn de levende lichamen van twee arme stakkers gemonteerd. Zijn rechterhand (Vernon Wells) is zo’n grote psychopaat dat ie letterlijk aan een ketting zit. De achtervolging eindigt uiteraard net zo spectaculair als het onwaarschijnlijk is, zonder enig respect voor de machines of hun bestuurders.

Aan de andere kant krijgt Max steun van personages met namen als Gyro Captain (Bruce Spence), Warrior Woman (Virginia Hey) en Feral Kid (Emil Minty). Ik heb sterk het idee dat de schrijvers nooit de moeite hebben genomen om deze figuren een echte naam te geven. En dat geeft ook niet. Ze leven immers in een nieuwe wereld, eentje waar simpele titels blijkbaar net zo goed werken als namen.

Het gevoel van een nieuwe wereld wordt verder versterkt door de soundtrack, aan de hand van Brian May. Deze is uiteraard erg somber, wat de beelden van de troosteloze woestijn alleen maar ten goede komt. Zwaar tromgeroffel, trompetten en de nodige snaarinstrumenten nemen je mee naar een Australië zoals je het nog niet eerder hebt ervaren.

De vormgeving van Mad Max 2 is zo iconisch dat het tot op heden veel wordt geïmiteerd. Natuurlijk is er Beyond Thunderdome (1985), de derde film in de reeks. Maar wat te denken van The Fist of the North Star, een Japanse manga en animatieserie die wel heel erg ongegeneerd inspiratie uit Mad Max trekt? En zo zijn er nog wel een paar voorbeelden te verzinnen.

De film heeft zijn sterke audiovisuele identiteit ongetwijfeld te danken aan de tijd waarin het uitkwam. Begin jaren 80 stond ongegeneerd macho geweld immers op het punt om door te breken. In zekere zin maakte de Road Warrior Mel Gibson daarom de weg vrij voor acteurs als Arnold Schwarzenegger en Sylvester Stallone, die de rest van het decennium zouden bedwelmen onder hun testosteron.

En dat is dan weer heel knap van dit vervolg op een matige eerste film. Het zette Mel Gibson definitief op de kaart als acteur en was een van de grondleggers van een specifiek soort macho actiefilm. Het is een schaamteloze aaneenschakeling van geweld en ellende, waar de Australische bond voor toerisme niet blij mee geweest zal zijn. Als dat geen reden is om te kijken dan weet ik het ook niet.

[Mad Max 2 – The Road Warrior | Blu-Ray | Regio: Europa]

2 reacties

Opgeslagen onder Cinematiek!

2 Reacties op “Kapot gaan in de woestijn

  1. Pingback: Moegestreden en bestolen | patraversus

  2. Pingback: Op volle toeren in een lege zaal | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s