Voorbij de zwaartekracht

InterstellarNog maar net uit de bioscoopzaal voel ik mijn benen nog een beetje trillen. Mijn oren suizen ook ietwat. Het is een beetje hetzelfde gevoel als na een luid concert. Maar ik was toch echt naar een film geweest. Wellicht dat iemand het volume van Interstellar (2014) toch iets zachter had moeten zetten.

Het risico op permanente gehoorschade nam ik voor deze keer op de koop toe. Er komt immers niet elke week een nieuwe film van Christopher Nolan uit. Deze regisseur heeft zo zijn criticasters, maar wat mij betreft zijn mindere films als The Dark Knight Rises (2012) slechts incidenten. Iemand die ook films als Memento (2000), The Prestige (2006) en The Dark Knight (2008) heeft gemaakt moet wel weten waar ie mee bezig is.

Zodoende was er alle reden om plaats te nemen in de lokale bioscoop. Interstellar neemt ons mee het universum in. De aarde heeft zijn beste tijd gehad en staat op het punt om onbewoonbaar te worden. Moe van alweer een portie maissoep trekt astronaut Cooper (Matthew McConaughey) erop uit om nieuwe bewoonbare planeten te vinden. Wat volgt is een prachtig vormgegeven ontdekkingsreis, met de nodige ups en downs.

De ups komen in de vorm van het reizen door de ruimte en alle technologie die hierbij komt kijken. Dit is hoge sciencefiction, compleet met ruimtestations, zwarte gaten en vreemde robots. Met name laatstgenoemde vond ik geniaal vormgegeven. Het zijn geen mensachtige robots, maar meer gigantische tablets. Ze zien er een beetje belachelijk uit, maar tegelijkertijd heb ik nog nooit zo’n unieke invalshoek voor een robot gezien.

Iets anders dat geweldig is gedaan is het ontdekken van het universum. Cooper reist met zijn collega’s door een wormgat, waarna ze in de buurt van een zwart gat en enkele bewoonbare planeten uitkomen. Met name de avonturen die volgen op de planeten zijn zeer vermakelijk, hoewel uiteindelijk een beetje voorspelbaar. Hoe groot is immers de kans dat die ene overlevende ruimtepionier na decennia van alleen leven alles nog op een rijtje heeft?

De interactie met andere mensen is dan ook een beetje het zwakke punt van het verhaal. Parallel aan de ruimtereis van Cooper zien we hoe zijn dochter (Jessica Chastain / Mackenzie Foy / Ellen Burstyn) door de jaren heen een leidinggevende astrofysicus wordt. Haar interactie met haar baas (Michael Caine) en broer (Casey Affleck) zorgen nog voor het nodige drama, maar dat is niet waar deze film het van moet hebben. De problemen op aarde komen haast alledaags over vergeleken met de epische missie van Cooper.

Een ander heikel punt is het feit dat er zowel tijd- als dimensiereizen in de film voorkomt, aangevuld met een grote nadruk op de liefde die mensen kunnen voelen. Ja, de film is niet alleen een tikkeltje ongeloofwaardig, maar ook best zoetsappig. Terwijl een ongelofelijk sterke soundtrack aan de hand van Hans Zimmer door mijn lichaam werd gepompt kon ik me hier niet al te zeer aan ergeren, maar ik kan me voorstellen dat met name het zoetsappige element van de film niet iedereen zal aanspreken.

Maar zoetsappig of niet, ik heb genoten van de film. Het verhaal is niet sterk genoeg om als meesterwerk gezien te worden, maar de film zit dermate goed in elkaar dat de mindere punten beduidend minder zwaar wegen dan de goede punten. Net zoals de centrifugebeweging die de ruimtestations in de film maken draait het verhaal constant om de missie van Cooper, waardoor alles in zekere zin gegrond blijft in zijn werkelijkheid – zelfs als de film de realiteit zoals wij het nu kennen los laat.

[Interstellar | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s