Tussen wal en schip

The Legend of Zelda - The Wind Waker HDHet leven van een schipper, dat moet mooi zijn. Lekker praten met je boot, naar eigen inzicht de wind bijsturen en na een lange dag varen bijkomen op je privé eiland. Ik wist tot voor kort niks van het leven op zee, maar The Legend of Zelda – The Wind Waker HD spijkerde me het een en ander bij.

Voordat ik aan de game begon had ik er al veel over gehoord. Sinds de originele release in 2002 op de Gamecube heeft het de gemoederen immers flink bezig gehouden. De game zou er kinderachtig uitzien en ook nog eens slecht in elkaar zitten. Als fanatieke Wildersaanhangers schreeuwde een deel van de Zelda aanhang jarenlang “Minder! Minder!” De kritiek was luid en duidelijk, maar was het ook terecht?

Om met het uiterlijk van de game te beginnen, wow! The Wind Waker HD is een van de mooiste games die ik ooit heb gespeeld. De grafische stijl doet inderdaad denken aan een tekenfilm voor jonge kinderen, maar is dat echt erg? In dit tijdperk van generieke “levensechte” graphics is elke andere stijl alleen maar te prijzen, des te meer als het zo vakkundig is uitgevoerd als in deze game.

De spelwereld bruist van kleur, iets wat zelfs het nieuwe laagje bloom lighting niet ongedaan heeft gemaakt. Vuur is intens rood, gras is erg groen en de hemel is strak blauw. Voor de goede orde is de resolutie ook omhoog gekrikt naar 1080p en streeft de game naar een framerate van 30fps. Alles ziet er scherp uit en het is een genot om deze game vloeiend over je beeldscherm te zien bewegen.

Minstens net zo goed ontworpen als de kleurrijke omgevingen zijn de personages. Zo is Link een koddig ventje dat barst van de gezichtsuitdrukkingen. Traditiegetrouw praat hij niet, maar je kan zijn gemoedstoestand makkelijk van zijn gezicht aflezen. De vormgeving van de game is veruit het beste onderdeel van de game en ik kan totaal niet begrijpen dat er zoveel weerstand was.

Nou is er natuurlijk ook nog dat andere heikele punt: het zeilen. The Wind Waker heeft geen traditionele overworld, maar bestaat uit 49 eilanden. In tegenstelling tot eerdere games loop je hier niet van scherm naar scherm, maar moet je met een bootje overal naartoe varen. Je boot kan praten en zal je altijd de goede richting opsturen, maar koppige matrozen zijn vrij om hun eigen koers te varen.

De eilanden verschillen nogal in soort. Op bewoonde eilanden kan je jezelf verliezen in sidequests, terwijl je op kleine eilanden vaak specifieke taken moet uitvoeren om hebbedingen te bemachtigen. Feit is dat je hoe dan ook veel eilanden moet bezoeken, wat betekent dat je veel tijd op zee kwijt bent. Nadat je koers hebt gezet naar een nieuwe bestemming heb je vaak genoeg tijd om even naar het toilet te gaan of je Facebook te checken. Spannend is het niet echt op zee, iets dat ook mij al snel begon te irriteren.

Om verveling tegen te gaan is het daarom een must om het nieuwe zeil in de HD versie te bemachtigen. Helaas moet je dit wel eerst winnen in een veilinghuis, wat tijdrovend is op zijn eigen manier. Het is echter de moeite wel waard, aangezien je hiermee niet alleen sneller vaart, maar ook de wind niet meer handmatig van richting hoeft te veranderen.

De wind van richting veranderen? Jawel, de game ontleent zijn naam aan een klein stokje waarmee Link melodieën kan spelen. Hiermee kan je onder andere de windrichting bijstellen. De invloed van The Ocarina of Time is duidelijk merkbaar, want niet alleen het verhaal borduurt verder op die game, maar ook de sleutelrol voor een muziekinstrument komt uit Ocarina overwaaien. Ik vind het persoonlijk maar een omslachtig systeem. Je moet je stokje nog vaak uit je broekzak trekken, waarna je voor de zoveelste keer een simpel deuntje speelt. Na de tiende keer geloof je het allemaal wel.

Een plek waar de game beter tot zijn recht komt is in de dungeons. Hier kan je puzzels oplossen met je assortiment aan wapens en lekker vechten met monsters. Met name het vechten voelt goed. Je zou het niet denken als je hem ziet, maar de kleine Link is meesterlijk met zwaarden. Met groot gemak voert hij verwoestende combo’s uit en danst hij om zijn vijanden heen. Gevechten duren in de regel kort, maar kunnen enorm bevredigend zijn.

Vijanden variëren van simpele slijmballen tot ridders in harnas die je eerst van hun bepantsering moet ontdoen voordat je ze überhaupt kan raken. Elke rake klap maakt een geluid, waardoor gevechten ook iets muzikaals hebben. Je zou kunnen zeggen dat Link letterlijk een instrument des doos bespeelt, hoewel Nintendo het waarschijnlijk niet zo heeft bedoeld.

Tegen het einde van de game kom je nog een paar dungeons tegen waarin je tegen moeilijke combinaties met vijanden moet vechten. Terwijl je op het ene monster inbeukt staat de rest klaar om hetzelfde bij jou te doen en is het noodzaak om tijdig van doelwit te wisselen. Dit zijn heerlijke gevechten met een hoog adrenalinegehalte. Het is doodzonde dat de makers niet meer met de soepele combat hebben gedaan. Een traditionele overworld a la A Link to the Past met de combat uit deze game? Dat zou smullen zijn!

Maar helaas is die overworld er niet. In plaats daarvan The Wind Waker is een aaneenschakeling van lange boottochten, onderbroken door lullige fetchquests en de incidentele dungeon. Het is een game vol verveling. En wat doe je als je verveeld raakt? Je gaat met je boot praten. Helaas zijn zijn teksten vaak net zo houterig als het materiaal waarvan hij is gemaakt.

Wat de game ernstig mist is een personage als Linebeck uit The Phantom Hourglass of Zelda uit Spirit Tracks. Iemand die je niet alleen op het goede spoor zet als het nodig is, maar die het verhaal ook leuk houdt. Maar helaas is leuk niet een van de eerste woorden als ik aan The Wind Waker denk. Prachtig? Zeker. Sterke combat? Zonder twijfel. Leuk? Euh, nee. Daarvoor zit het niet goed genoeg in elkaar. De HD versie verbetert enkele heikele punten, maar het avontuur beweegt desondanks niet voortvarend. Dat is erg jammer, want een game waarin zoveel moeite is gestoken verdient beter.

[The Legend of Zelda – The Wind Waker HD | Wii U | Regio: Europa]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Tussen wal en schip

  1. Pingback: Het bekende liedje | patraversus

  2. Pingback: Vertrouwd, maar toch nieuw | patraversus

  3. Pingback: Wegdromen op vakantie | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s