Worstelen tussen leven en dood

Guacamelee!Vanuit verschillende kanten werd mij de “indiegame” Guacamelee! sterk aangeraden. Nou ben ik makkelijk te beïnvloeden, dus pikte ik eerder dit jaar de Playstation Vita versie op tijdens een PSN sale. Dat bleek een goede keuze, want de game kopieert links en rechts onderdelen van enkele van mijn favoriete games.

Nou klinkt “kopieert” wellicht niet zo fraai, maar ontwikkelaar Drinkbox Studios trok onmiskenbaar inspiratie uit klassieke 2D actie- en adventuregames. Om precies te zijn, de game voelt aan als een moderne, beter doordachte variant op Castlevania II met de nodige Mexicaanse humor. Als dat geen reden is om de game in huis te halen dan weet ik het ook niet.

De vergelijking met Castlevania II is snel gemaakt omdat de structuur van de spelwereld vrijwel hetzelfde is. Je speelt als de ondode luchador Juan en zal in grote dorpen allerlei burgers tegenkomen. Juan is op zoek naar de schone dochter van El Presidente en de meeste burgers hebben wel eens van haar gehoord. In tegenstelling tot de beruchte NES game liegt de bevolking van Mexico niet constant tegen je en zijn de dorpen een belangrijke plek om het verhaal mee te krijgen en de lokale bevolking te helpen.

De dorpen dienen tevens als een portaal om naar de actielevels te reizen. Hier zie je de invloed van games als Super Metroid duidelijk terug. Net zoals je in die game vaak speciale wapens nodig had om gekleurde deuren te openen, moet je in Guacamelee! beschikken over de juiste special moves om bepaalde blokken te breken. Het is misschien niet de meest elegante manier om je de weg te versperren, maar het is zonder meer functioneel. Op een map wordt bijgehouden waar je deze obstakels hebt gezien, zodat je later precies weet waar je moet zijn om nieuwe stukken van een level te openen.

Iets anders wat je wel eens ziet in creatieve games is de aanwezigheid van een alternatieve realiteit. Games als A Link to the Past en Castlevania – Harmony of Dissonance komen meteen in me op als ik hieraan denk, maar de uitvoering in deze game is net wat directer dan in die games. Door simpelweg op de R knop te drukken kan je switchen van de levende wereld naar de wereld van de doden. Hier kom je niet alleen veel pratende geraamtes tegen, maar ook verborgen ingangen en vijanden die je alleen maar hier kan verslaan.

Door de alternatieve wereld te integreren in de gevechten voelt het echt aan als een integraal onderdeel van de game. Vaak zie je alleen het witte silhouet van een vijand en zal je naar de andere realiteit moeten switchen om hem te kunnen raken. Om het je nog lastiger te maken hebben vijanden in de latere levels ook vaak een schild dat je alleen kan breken met een corresponderende special move. Het is een simpel systeem, dat nog voor intense gevechten kan zorgen.

Gelukkig beschikt Juan over een indrukwekkend arsenaal aan moves. In het begin kan je alleen maar slaan en korte combo’s doen, maar gaandeweg leer je special moves als een uppercut, een headbutt, een double jump en een wall jump. Door vijanden te verslaan verdien je ook geld, waarmee je zaken als je stamina kan verhogen en vernietigende worptechnieken kan kopen. Tegen de tijd dat je bij de eindbaas arriveert ben je zonder twijfel de sterkste luchador die ooit heeft bestaan en maak je korte metten met alles in je pad.

Dankzij het grote arsenaal aan moves duren de meeste gevechten in de regel maar kort. Om dit een beetje te compenseren hebben de makers ook duidelijk gekeken naar moderne platformgames waarin je voornamelijk sadistische parcours moet overleven. Guacamelee! doet hier vrolijk aan mee en heeft een aantal artefacten op moeilijk te bereiken plaatsen verstopt. Deze heb je nodig om het beste einde te zien, waardoor je eigenlijk gedwongen bent om je skills naar een hoger niveau te tillen.

En over een hoger niveau gesproken, zijn die graphics even indrukwekkend! De achtergronden zitten bomvol kleur en de bevolking van Mexico is karakteristiek vormgegeven – wat heet, veel lijken gekopieerd uit Link’s Adventure en Castlevania II. Het enige minpuntje aan de visuele vormgeving is dat de animatie van de burgers en monsters af en toe op flash animatie lijkt, maar dat is slechts een klein punt van kritiek. Sowieso hadden de makers beperkte middelen tot hun beschikking, dus dat de game er zo goed uit ziet is een klein wonder te noemen.

Ook het geluid is prima gedaan en klinkt dankzij het gebruik van typische Mexicaanse instrumenten uniek in een gamelandschap dat bezaaid is met “epische” soundtracks en retrogeluid. Treffend is ook het verschil in muziek tussen de twee realiteiten, dat in de levende wereld opgewekt is en in de wereld van de doden vaak somber van toon is. Dat ligt voor de hand zou je misschien denken, maar dit soort kleine dingen zijn vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Twee werelden betekenen immers twee keer zo veel graphics en muziek, en in feite dus een twee keer duurdere game.

Ik heb veel mensen horen klagen over de lengte van de game, maar deze viel mij eerlijk gezegd reuze mee. Of beter gezegd, ik verwachte sowieso geen game van 10+ uur. Je eerste playthrough zal pak ‘m beet vijf tot zes uur in beslag nemen, wat nog langer wordt als je de verborgens items gaat zoeken voor het beste einde. Dat klinkt misschien niet zo lang, maar weet je hoe kort ik over genreklassiekers als Super Metroid en Castlevania – Symphony of the Night doe? Slechts een paar uur, dus de lengte van Guacamelee! is wat mij betreft zeker geen probleem.

Waar ik wel moeite mee had is het Inferno level, dat veel te opzichtig achter een DLC slot is gegooid. Een van de NPCs bedelt zelfs of je niet effe ook dat level wilt gaan spelen. Het mag dan wel geen 1994 meer zijn, maar ik word nog steeds niet vrolijk van dit soort praktijken. Wat dit betreft is het dan wellicht ook beter om de nieuwste versie van de game voor je Wii U, PS4, XBO of PC te kopen, waar je alle extra’s meteen bij krijgt.

Gelukkig is de aanwezigheid van opzichtige DLC verder geen dealbreaker. Guacamelee! is een zeer vermakelijke game, die niet alleen voortborduurt op oude klassiekers, maar ook vol zit met directe hommages aan oude games. Een beetje vreemd is het wel om een game te spelen dat onmiskenbaar Nintendo personages eert op een Sony systeem, maar de liefde voor de klassiekers lijkt oprecht. Dat kan ik zeker waarderen en ik raad de game dan ook aan aan iedereen die 2D actiegames een warm hart toe draagt.

[Guacamelee! | Playstation Vita | Regio: Amerika]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Digi-taal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s