Met z’n allen uit de bocht

Sonic & All-Stars Racing TransformedNa jaren van matige Sonic games was er in 2012 opeens Sonic & All-Stars Racing Transformed (SASRT), het vervolg op een matige racegame. Tegen alle verwachtingen in waren critici het erover eens dat dit niet alleen een goede game was, maar zelfs een goed alternatief voor Mario Kart.

Een game met zo’n goede reputatie leek mij een veilige keuze om voor de Playstation Vita te kopen. Racegames gaan er bij mij altijd wel in, zeker voor de vriendenprijs waarvoor ik deze in de winkel kon kopen. Maar wat blijkt na flink wat uurtjes spelen? Die goede reputatie is niet geheel terecht. Ik kan niet spreken voor de andere versies van de game, maar op de Vita kampt SASRT met de nodige problemen.

Nou worden handheld games nog wel eens bedekt met de mantel der liefde als het op technische gebreken aankomt, maar ik kan die in deze game maar moeilijk door de vingers zien. SASRT zou een viering van het rijke verleden van Sega moeten zijn, maar spijtig genoeg zijn het juist de zaken die fout zijn gegaan die alle aandacht opeisen.

Neem bijvoorbeeld de framerate. In een racegame is het wel zo lekker als deze op zijn minst stabiel is, om nog maar te zwijgen over het aantal frames per seconde. In deze game is de framerate op zijn best acceptabel, maar op zijn slechtst onspeelbaar. De grafische intensiteit verschilt gelukkig nog flink van circuit tot circuit, maar in sommige levels wordt op pijnlijke wijze duidelijk dat de game niet is geoptimaliseerd voor de Vita.

Wellicht nog kwalijker dan de onstabiele framerate zijn de vele glitches die je tegen zal komen. Kijk er niet vreemd van op als je tijdens een race zonder aanwijsbare reden de lucht in wordt geknald, waarna de game denkt dat je van de baan bent gevlogen. Na een tijdje begon ik dit soort taferelen vanzelf amusant te vinden, hoewel dat natuurlijk niet in het voordeel van de game spreekt. Als het falen van een game komisch wordt dan zit er immers iets goed fout.

Om deze reden vind ik het vreemd dat SASRT op brede steun van zowel fans als critici kan rekenen. Je koopt een game immers in de veronderstelling dat deze op zijn minst correct functioneert. SASRT doet dat duidelijk niet, maar toch vond Sega het niet erg om de game in deze staat uit te brengen. Wat dit betreft past de game (in ieder geval de Vita versie) in een lange rij met wanproducten zoals Sonic Classic Collection en Aliens – Infestation. Respect voor de spelers is helaas al een tijdje zoek bij Sega.

Deze slordige omgang met de fans bevlekt ook de reputatie van ontwikkelaar Sumo Digital, dat eerder nog verantwoordelijk was voor het zeer degelijke Outrun – Coast to Coast. Dat vind ik jammer, want de opzet van de game is zeker niet verkeerd. Zo gaat de link naar het verleden zeer diep. Natuurlijk zijn Sonic en co speelbaar, maar Sumo stofte voor de gelegenheid ook oeroude personages als Joe Musashi uit Shinobi en de dwerg uit Golden Axe af. Ook moderne personages zijn van de partij, zoals Ulala en de chauffeur uit Crazy Taxi.

Vreemd genoeg zitten er ook een aantal personages in de game die niks met Sega te maken hebben. Ik kan de commerciële redenen wel begrijpen dat Ralph uit de Disney film Wreck-it-Ralph (2012) meedoet, maar wie is in hemelsnaam Danica Patrick en wat heeft ze te zoeken in een speelbare ode aan Sega? Ik vind het toevoegen van gastpersonages aan games altijd maar twijfelachtig en SASRT valt wat dit betreft in dezelfde categorie als Street Fighter x Tekken als het op absurde keuzes aankomt.

Maar goed, de circuits zelf zitten gelukkig ook vol met verwijzingen naar oude games. Met tracks gebaseerd op onder andere Sonic, Shinobi, Space Harrier, Jet Set Radio en House of the Dead is er in ieder geval genoeg materiaal om je nostalgische snaar mee te raken. Des te meer omdat ook de muziek uit die games in een modern jasje is gegoten, met dank aan Richard Jacques. Het is allemaal zo nostalgisch dat je bijna zou vergeten dat lang niet alle circuits even goed in elkaar zitten.

Want ook als je de technische problemen even buiten beschouwing laat dan is SASRT bij lange na geen Super Mario Kart. De circuits zijn aan de lange kant en zitten vol met elementen waarop je jezelf tot stilstand kan brengen. Dat is jammer, want men had dankzij de toevoeging van water- en luchtbanen voor een unieke racedynamiek gezorgd. Nou zorgen deze stukjes vaak voor de nodige framerate-inzinkingen op de Vita, maar de gedacht erachter was zeker goed.

De transformaties, de nostalgische personages en circuits wegen echter niet op tegen alle zaken die niet goed werken. Je kan de Vita versie ook online spelen tegen je vrienden, maar waarom zou je als de game niet voor het systeem is geoptimaliseerd? Dit is een race die je met een gerust hart kan overslaan.

[Sonic & All-Stars Racing Transformed | Playstation Vita | Regio: Europa]

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Met z’n allen uit de bocht

  1. Pingback: Daar is ie, de rijzende ster | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s