Dracula leeft, een beetje

Castlevania - Lords of Shadow 2Het is moeilijk om niet een beetje cynisch te zijn over Castlevania – Lords of Shadow 2. Het einde van de eerste game was ronduit controversieel, maar deze opvolger heeft de hype die zijn voorganger genereerde niet waar kunnen maken. Dracula leeft nou in het heden, die belofte is waargemaakt. Hij heeft hier echter duidelijk weinig te zoeken.

Veel criticasters waren in 2010 niet te spreken over de dubbele plottwist in Lords of Shadow. Dat niemand minder dan Satan de eindbaas was kon nog aan een gebrek aan fantasie worden geweten, maar wat dachten Konami en Mercury Steam om hoofdrolspeler Gabriel Belmont in Dracula te veranderen en hem in de toekomst te plaatsen? Ik wist ook niet wat hier de achterliggende gedachte van was, maar ik vond het zo’n gewaagde zet dat ik met grote interesse uitkeek naar het vervolg. Zo’n einde moest immers wel goed vooruit gepland zijn.

Helaas. Tijdens het spelen van deel 2 blijkt als snel dat men in 2010 niet wist waar ze mee bezig waren. De game gaat op verwarrende wijze verder waar Lords of Shadow ophield en Dracula heeft de opdracht om de terugkeer van Satan te dwarsbomen. Erg voortvarend gaat hij hierbij niet te werk, want hij is het grootste deel van zijn tijd kwijt aan fetch quests en het herleven van zijn herinneringen.

Net zoals in games als Symphony of the Night en Harmony of Dissonance zijn ook hier twee kastelen om te verkennen. De eerste is het voor de hand liggende Castlevania City: een gotisch vormgegeven stad dat op de restanten van Castlevania is gebouwd. Hier moet Dracula navigeren door parkeergarages, riolen en farmaceutische bedrijven – ja, de net ontwaakte Dracula weet wat een farmaceutisch bedrijf is, ook al is dat geenszins logisch.

De tweede plek ligt minder voor de hand en is Castlevania zoals Dracula het herinnert. Hij wordt te pas en te onpas naar het verleden getransporteerd om daar af te rekenen met persoonlijke demonen. Hier gebeuren vaak interessante zaken, maar het wordt nooit echt duidelijk waarom je terug naar het verleden kan. Dit gebrek aan duidelijkheid is typerend voor de game, want het veelbelovende verhaal komt geen moment van de grond. Sterker nog, het is net zo vluchtig als de mistvorm van Dracula.

Op zoek naar Satan zal je een flink aantal vrienden en vijanden tegenkomen, maar deze verdwijnen vaak net zo snel als ze verschijnen. Dat is erg jammer, want ik had op zich wel meer willen weten over figuren als de Toymaker. Deze excentrieke man wordt op memorabele manier geïntroduceerd, maar blijft alleen maar hangen voor minimale expositie. Hetzelfde geldt voor de Belmont du jour en de gluiperige Zobek; Lords of Shadow 2 haalt alleen het absolute minimum uit haar personages.

Wat ook niet helpt is dat je toch echt de Nintendo 3DS game Lords of Shadow – Mirror of Faith gespeeld moet hebben om een heleboel randzaken in de game te begrijpen. Gabriel’s zoon Trevor en de geheimzinnige Alucard spelen een belangrijke rol in het verhaal, maar wie de handheld game nooit heeft gespeeld zal geen idee hebben waar deze figuren opeens vandaan komen. Ook de Mirror of Faith duikt nog op, hoewel zelfs kennis van de gelijknamige game niet duidelijk kan maken waarom deze spiegel ook hier een rol van betekenis speelt.

Voor het verhaal hoef je de game dus niet in huis te halen. Hoe zit het dan met de game zelf? Nou, hier valt nog het een en ander op aan te merken, maar belangrijk is dat er wel degelijk verbeteringen zijn doorgevoerd. Het vechtsysteem is in grote lijnen hetzelfde als in de eerste game, maar gevechten verlopen een stuk soepeler. Dracula vecht met een demonische zweep, een zwaard van ijs en vuisten van vuur. De zweep biedt lengte, met het zwaard kan je levens terugwinnen en je vuisten doen veel schade. Het is geen revolutionair systeem, maar het werkt goed.

Mede dankzij een dynamische camera en de mogelijkheid om tijdens aanvallen te dashen heb je nou meer mogelijkheden tijdens gevechten. Sterker nog, het vechtsysteem zit zo goed in elkaar dat dit wat mij betreft het beste aspect van de game is. Nergens anders komt dit zo goed naar voren als bij de baasgevechten. Bazen zijn in de regel gigantisch en vereisen een goed gevoel voor het timen van je counters en sterke aanvallen.

Net zoals in de eerste game moet je niet alleen maar vechten. Gevechten maken maar ongeveer een derde uit van alle actie. Zo zijn er ook weer veel acrobatische stukjes waar je op nauwe planken moet balanceren en van richel naar richel springt. Echt spannend zijn deze stukjes niet, maar ze zorgen wel degelijk voor variatie. Niet alleen dat, maar je ziet ook nog eens wat van je omgeving op deze manier, wat zeker in het oude Castlevania een paar mooie landschappen oplevert.

Regelrecht controversieel is de toevoeging van stealth segmenten. Dracula kan niet alleen in mist veranderen, maar op specifieke plekken ook in een rat. In je ratvorm ben je uiterst kwetsbaar en is het zaak om niet verpletterd te worden door grote vijanden. Deze stukjes zijn in de regel vrij onschuldig, hoewel de varianten met onsterfelijke monsters al snel gaan vervelen. Eén of twee keer deze gasten ontmoeten was meer dan genoeg geweest, maar de makers hebben er helaas de game mee volgestopt. Een blunder, want deze stukjes zijn niet alleen voorspelbaar, maar vallen qua narratief ook niet te rijmen met Dracula’s bovenmenselijke krachten.

Wat verder opvalt is de presentatie van de game. Castlevania is een serie die vanaf de eerste game al intrinsiek ontworpen kastelen en fantasievolle achtergronden aan de speler liet zien. Wat dit betreft deed Lords of Shadow het zo slecht nog niet, waarin de statische camerastandpunten vaak optimaal gebruikt werden om prachtige scènes in beeld te brengen. Dergelijke scènes heb je ook in het vervolg, maar eigenlijk alleen maar in het oude kasteel.

De andere helft van de game, Castlevania City, komt er beduidend minder goed vanaf en ziet er zowel qua kleur als locaties erg eentonig uit. Wat het meest geïnspireerde deel van de game had moeten zijn zit vol met parkeerplaatsen en riolen. Daar wordt niemand vrolijk van en je vraagt je dan ook af wat er tijdens het maken van de game zo fout was gegaan dat een helft van de game merkbaar minder geïnspireerd is dan de andere helft – om nog maar te zwijgen over het tragische verhaal.

En zo is Lords of Shadow 2 op meerdere fronten toch een teleurstelling. Combat is zonder meer sterker dan eerst en de game biedt nou ook een aaneengesloten spelwereld a la Symphony of the Night. De rest van de game kan echter maar moeilijk overtuigen. Voor gamers die weinig waarde hechten aan zaken als verhaal en presentatie valt er zeker nog plezier te beleven met de game, maar fans van Castlevania kunnen beter het geld op zak houden. Wat je noemt een teleurstelling.

[Castlevania – Lords of Shadow 2 | Playstation 3 | Regio: Europa]

 

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Dracula leeft, een beetje

  1. Pingback: Slappe start | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s