Laat het maar aan de robots over

ProbotectorEen goede actiegame vinden op de GameBoy is makkelijker gezegd dan gedaan. Als deze games niet al veel te kort zijn dan zijn ze wel kortzichtig ontworpen. Soms tref je echter ook een game met meerwaarde aan. Neem bijvoorbeeld Probotector, een game die niet had misstaan op de NES.

Probotector, is dat niet die game met robots in plaats van mensen? Jazeker, Probotector is de Europese versie van Operation C en eigenlijk dus een Contra game. Belangrijker dan de naam is natuurlijk de bekende manier van spelen, die hier fier overeind staat. De game spiegelt zicht aan de NES klassieker Super C en het is de bedoeling dat jij je vijanden eerder neerschiet dan zij jou.

Je begint je missie met een robuust machinegeweer, maar gaandeweg kan je nog drie alternatieve wapens oppikken. Zo mag de Spread Gun natuurlijk niet ontbreken, zodat je kogels over een wijder gebied kan schieten. Ook is er een vlammenwerper, die exploderende vuurballen schiet. Deze heeft minder bereik dan de Spread Gun, maar doet aanzienlijk meer schade. Als laatste zijn er hittezoekende raketten, voor de gamer die de game op zijn dooie gemak wilt uitspelen.

Opvallend voor een Contra game is de lage moeilijkheid. Contra 3 op de Super NES was een keerpunt voor de serie, waarna elke game steeds uitdagender werd. De NES games en deze GameBoy game hadden echter nog een zeker respect voor de speler. De actie wordt zelden onderbroken voor tussenbazen en vijanden lijken niet altijd even scherp te schieten. Dat wil niet zeggen dat je het zomaar even uitspeelt, maar voor de makers was het duidelijk belangrijker dat ze een game maakten die lekker speelt dan eentje die frustreert.

Zoals gezegd spiegelt de game zich aan Super C, wat zich met name uit in herkenbare stukjes in het leveldesign. Zo kom je in een haven, die qua lay-out sterk doet denken aan het eerste level uit Super C. Level 2 is een militaire basis, level 3 speelt zich af in een jungle en in level 4 mag je buitenaardse wezens neermaaien. Alleen het laatste level is echt nieuw, hoewel je ook hier weer herkenbare elementen terug ziet.

Het is echter belangrijk om te onthouden dat het slechts korte stukjes zijn die Probotector direct overneemt. Thematisch zijn er genoeg overeenkomsten, maar de game doet grotendeels zijn eigen ding. Neem bijvoorbeeld het jungle level. Op de NES was dit een redelijk simpele rit van links naar rechts, maar hier moet je ook – a la Contra – een waterval opklimmen en is er een tussenbaas. Mooi is ook de “echte” eindbaas, een hulpeloos wezen in een glazen tank dat sterk aan de Gradius games doet denken.

Het bekende gevoel van de game wordt nog flink versterkt door de soundtrack. Alle nummers lijken in eerste instantie direct uit Contra te zijn overgenomen, maar componist Hidehiro Funauchi wist toch aan elk nummer zijn eigen twist te geven. De muziek is nou ook in stereo, wat mooi is meegenomen vergeleken met de NES game. De soundtrack heeft verder een heerlijk pompend geluid, wat je ook terug hoort in de geluidseffecten. Met name de hittezoekende raketten klinken lekker, begeleid door een diepe bass.

Door de beste elementen uit Super C in een eigen jasje te gieten voelt de game zowaar aan als een legitieme opvolger en niet als de zoveelste simpele handheld versie van een console game. Dit was begin jaren 90 nog een zeldzaamheid, maar Probotector past op zijn eigen manier in het rijtje van games als Link’s Awakening, Wario Land II en Mega Man V. Een hele prestatie voor een relatief eenvoudige game, des te meer omdat het slechts door vier man is gemaakt.

Van die vier personen is Toru Hagihara ongetwijfeld de meest opvallende naam. Ten tijde van Probotector stelde zijn carrière nog niks voor, maar later zou hij zijn skills bewijzen met games als Dracula X – Rondo of Blood en Castlevania – Symphony of the Night. Hetzelfde viertal bracht overigens in hetzelfde jaar ook nog Castlevania II – Belmont’s Revenge uit, waarmee ze het vreselijke Castlevania – The Adventure in een klap ongedaan maakten.

Ook Probotector kreeg nog een vervolg, maar deze werd helaas niet gemaakt door hetzelfde team. Het Duitse Factor 5 had de ondankbare taak om Super Probotector naar de GameBoy te poorten, maar dit was geen groot succes. Sterker nog, die game is een duidelijk voorbeeld van hoe je beter niet een game op een handheld moet uitbrengen.

Probotector kreeg verder nog een tweede leven, als onderdeel van Konami GB Collection Vol. 1 op de GameBoy Color. Interessant genoeg is deze versie gebaseerd op de Japanse versie, waarin je met een generieke soldaat moet spelen in plaats van een futuristische robot. Verder is het stage select bij voorbaat unlockt, zodat je makkelijk in je favoriete level kan beginnen. Nemesis is ook onderdeel van deze collectie, waardoor het voor Konami fans zeker nog een aanrader is.

Mocht je de Konami collectie niet vinden dan is de originele game nog makkelijk te krijgen. Het is in ieder geval een van mijn favoriete actiegames op de GameBoy. Mijn enige puntje van kritiek is het feit dat je de game makkelijk in een half uur kan uitspelen. Vijf levels – hoewel van hoge kwaliteit! – is toch wat aan de lage kant. Het is echter een zeer vermakelijk half uur en wat mij betreft daarom een must-have voor Contra fans van het eerste uur.

[Probotector | GameBoy | Regio: Europa]

 

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “Laat het maar aan de robots over

  1. Pingback: Pauzeren in de pitstop | patraversus

  2. Pingback: Ploeteren was nog nooit zo leuk | patraversus

  3. Pingback: Konami heeft er zin in | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s