Skaten of sterven: makkelijke keuze

Skate or Die - Bad 'n RadEen gameserie die tegenwoordig totaal vergeten lijkt is Skate or Die. Een opmerkelijk weetje is dat Konami vaak de console games in deze reeks maakte voor Electronic Arts. Deze ongebruikelijke samenwerking zou in 1990 Skate or Die – Bad ’n Rad op de GameBoy voortbrengen, een game die wellicht ook beter vergeten kan worden.

In tegenstelling tot de normale Skate or Die games, waarin je vooral veel met skateboarden bezig was, is Bad ’n Rad een typische actiegame. Je speelt als een skater wiens vriendin is ontvoerd en neemt het in je eentje op tegen de georganiseerde misdaad. Dat is natuurlijk vragen om problemen, maar een beetje skater kickt daar juist op. Onze skaterboy speelt precies zoals je zou verwachten en rolt moeiteloos vooruit op zijn skateboard. Hij is minder goed in snelheid minderen, wat nog tot menig ongeluk zal lijden. Gelukkig heeft ie een helm op.

De game is verdeeld in sidescrolling en topdown levels. Deze levels zitten uiteraard anders in elkaar, maar zijn toch onlosmakelijk met elkaar verbonden dankzij hun minachtig voor de speler. Bad ’n Rad is namelijk zo’n game. Eentje die je eerst moet memoriseren voordat je een kans op slagen hebt. Een game als Castlevania – The Adventure en Batman – Return of the Joker dus, maar dan met zeven levels in plaats van een genadige vier.

Tja, is er eindelijk een actiegame op de GameBoy met maar liefst zeven levels, is het een hatelijk product. Zo zie je maar dat minder soms beter is. Ik zou nog in detail kunnen uitweiden over hoe slecht de game wel niet in elkaar zit, maar dat lijkt me verspilde moeite. Interessanter lijkt het me om de zaken uit te lichten die me in positieve zin zijn bijgebleven.

Zo is Bad ’n Rad de eerste game van een klein GameBoy team met een jonge Toru Hagihara als programmeur. Deze Japanner zou een paar jaar later doorbreken als een belangrijke kracht achter klassiekers als Rondo of Blood en Symphony of the Night. Dat hij hier nog niet in topvorm was moge duidelijk zijn, maar iedereen moet ergens beginnen. En je leert natuurlijk nergens zo goed van als van je fouten.

Een ander lid van het team was een zekere Hidehiro Funauchi – Konami’s standaard componist voor GameBoy games in die tijd. Zijn aanwezigheid staat garant voor een typische, energieke soundtrack, wat de game nog enigszins draaglijk maakt. Opvallend is dat in de muziek van level 6 enkele noten uit “Zero’s Theme” uit de Mega Man X reeks doorklinken, jaren voordat iemand het bij Capcom zou componeren. Voor zover ik weet was de game nooit in Japan uitgebracht, dus het is waarschijnlijk stom toeval.

Her en der zie je ook enkele geïnspireerde momenten in de game. Zo is de baas van level 1 een clown die stuiterballen naar je gooit. Je kan deze echter terugkaatsen door er met je skateboard op te springen. De collisie detectie is niet helemaal goed, maar het is een origineel baasgevecht. Ook leuk vond ik het om in level 4 voor m’n leven te skaten toen een gigantische cilinder opeens verscheen en alles in zijn pad vernietigde. Her en der zie je dit soort ongebruikelijke ideeën in de game, wat toch de creativiteit van de makers verraad.

De volgende game dat (een uitgeklede versie van) dit team zou maken was Probotector, een van de betere actiegames op het systeem. Mooi dus dat deze lui zo’n grote stap in kwaliteit met slechts één game wist te maken. De engine werd ook duidelijk in latere games hergebruikt, gezien veel cosmetische overeenkomsten. Niks mee overigens, want als klein team moet je natuurlijk het meeste uit beperkte middelen halen.

Bovenstaande is natuurlijk leuk voor de geschiedenisboeken, maar het maakt Bad ’n Rad uiteindelijk geen goede game. Je kan duidelijk merken dat men maar wat aanklootte in de hoop dat het zou werken. Dat levels vol bodemloze putten en stekels niet de juiste manier waren om een leuke game te maken hadden ze bij Konami echter ook kunnen weten. Een game om snel te vergeten.

[Skate or Die – Bad ’n Rad | GameBoy | Regio: Europa]

 

1 reactie

Opgeslagen onder Digi-taal

Een Reactie op “Skaten of sterven: makkelijke keuze

  1. Pingback: Ploeteren was nog nooit zo leuk | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s