Op weg naar de kern

NemesisWat zou toch de reden zijn dat de intergalactische jet Vic Viper zo’n belabberde bepantsering heeft? Bij het minste of geringste contact met wat dan ook explodeert de laatste hoop van onze Melkweg. Zo is het wel heel lastig om de invasie van het Bacterion leger af te slaan. Het is niet anders in de GameBoy shoot ‘m up Nemesis.

Vic Viper is al gammel genoeg van zichzelf, maar op de GameBoy moet je als piloot ook nog eens rekening houden met kleinere ruimtes om in te manoeuvreren en minuscule kogels die stiekem op je worden geschoten. Dat klinkt als de voorbode voor een zeer matige game, maar dat valt in de praktijk nog reuze mee.

Nemesis is namelijk een van de makkelijkere delen in de Gradius reeks. Hoewel je ook hier niet zo dom moet zijn om tegen een kogeltje aan te vliegen of een stukje achtergrond te schampen valt de moeilijkheid in het niet met echte brute games als Gradius III. Dat is mooi meegenomen, want mede hierdoor is de game nog goed te spelen op de oude GameBoy. Minstens net zo belangrijk is dat de makers ook duidelijk rekening hadden gehouden met de beperkingen van het systeem.

Zo zijn de achtergronden verrassend wit voor een game die vooral in de ruimte afspeelt. Beter ook, want op een donkere achtergrond was het onmogelijk geweest om de kleine kogels van je vijanden te zien op het wazige LCD beeldscherm van de GameBoy. In het verlengde hiervan helpt het ook dat de actie niet al te snel is. In andere Gradius games kan je flink wat speed-ups activeren, maar hier gaat Vic Viper niet harder dan de derde versnelling.

Het bekende power-up systeem uit Gradius is verder net zo functioneel als je mag verwachten. Bepaalde vijanden laten een capsule achter nadat je ze aan gort hebt geknald – gelukkig kampen je vijanden in de regel met hetzelfde gebrek aan bepantsering als jezelf – waarna je een power-up kan activeren. Alle standaard wapens  zijn aanwezig, inclusief een sterke laser en een handig schild. Laat al deze power-ups echter niet naar je hoofd stijgen, want bij het minste of geringste contact met iets spat je in duizend stukjes uit elkaar.

En dat is natuurlijk ook de achilleshiel van het Gradius systeem. Je begint de game op een lekker tempo en vergaart links en rechts power-ups. Alles gaat van een leien dakje, totdat je onverhoopt toch wordt geraakt door iets. En dan zit je in de shit, als je op een onhandig checkpoint wordt gerespawnd zonder enige power-up. De game toont dan zijn ware gezicht, wat nog voor de nodige frustratie kan zorgen.

Gelukkig waren de programmeurs van Nemesis coulant, want voordat je aan de game begint kan je het gewenste aantal levens instellen, alsmede in welk van de vijf levels je wilt beginnen. Ook de ervaren gamer is niet vergeten en na het uitspelen van de game kan je aan een tweede loop beginnen. Hierin zijn je vijanden een stuk agressiever en duiken ze ook in grotere getale op.

Opvallend is dat de GameBoy nog de nodige moeite heeft om de game vloeiend over het beeld te laten bewegen. Programmeurs kozen er vaak voor om dit probleem met slowdown op te lossen, wat wellicht ook logisch was gezien de hevige blur die je altijd had op het LCD scherm. Enkele stafleden hadden echter een achtergrond als MSX programmeur, wat wellicht de reden is dat ze in Nemesis voor frameskip kozen in plaats van slowdown. De game is zeker speelbaar, maar frameskip is toch even wennen in zo’n oude 2D game.

Waar je niet aan hoeft te wennen is de soundtrack, die een klassieke Konami sound heeft. De muziek is een mix van oude Gradius nummers en nieuwe deuntjes, die allemaal het meeste uit de GameBoy geluidchip halen. De game is ook het debuut van Michiru Yamane, die toen nog als een van de nieuwe gezichten bij Konami onderaan de ladder moest beginnen met GameBoy games.

Interessant is dat de game in 1999 opnieuw werd uitgebracht als onderdeel van Konami GB Collection Vol. 1 voor de GameBoy Color. De naam was voor de gelegenheid veranderd naar Gradius, maar verder is het dezelfde game. Het extra laagje verf is mooi meegenomen, evenals het feit dat The Spirit of F1Castlevania – The Adventure en Probotector ook op de cartridge staan. Met name Probotector is een puike game, waardoor deze collectie zeker van meerwaarde is.

Nemesis was uiteindelijk een geslaagde poging om een shoot ‘m up naar de GameBoy te brengen. De keuze van Konami om de achtergrond wit te laten was zeer verstandig en ook de keuze om voor frameskip te gaan in plaats van slowdown pakt in dit geval goed uit. Het was tevens een goede generale repetitie voor meer shoot ‘m ups, getuige Nemesis II en de GameBoy versies van Parodius en TwinBee. Deze latere games maken Nemesis een beetje overbodig, hoewel het voor de nieuwsgierige Konami fan zeker meerwaarde heeft.

[Nemesis | GameBoy | Regio: Europa]

 

7 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

7 Reacties op “Op weg naar de kern

  1. Pingback: Belletje trekken in de lucht | patraversus

  2. Pingback: Laat het maar aan de robots over | patraversus

  3. Pingback: Pauzeren in de pitstop | patraversus

  4. Pingback: Met je penguin de ruimte in | patraversus

  5. Pingback: Hij wil wel, maar de motor hapert | patraversus

  6. Pingback: Konami heeft er zin in | patraversus

  7. Pingback: Op stabiele wijze de ruimte in | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s