25 jaar blokjes stapelen

TetrisZo’n beetje elke tekst over Tetris begint met de vermelding dat er niks meer over Tetris valt te vertellen. Onzin zeg ik, want wanneer heb ik mijn mening dan over een van de meest iconische games ooit losgelaten? Nooit, dus er valt nog genoeg over de game te vertellen.

Tetris was in 1990 bij uitstek dé game om een GameBoy voor in huis te halen. Super Mario Land was wel oké, maar waarschijnlijk speelde je toen liever Super Mario Bros. 2 op je NES. En zaten er echt kinderen op flutgames als Tennis te wachten? Ik denk het niet. Maar Tetris? Tetris was Tetris. Je kon het ook op de NES spelen, maar het werd via marketing op slimme wijze gekoppeld aan de GameBoy. De game moest wel goed zijn, want zelfs in het russofobische Amerika was het een jaar eerder al een ongekend succes. (De GameBoy kwam daar in 1989 uit.)

En hoe kan het ook anders? Je enige doel is om blokjes op elkaar te stapelen, zodat je een volle rij kan laten verdwijnen. Dit concept is zo eenvoudig dat apen het waarschijnlijk nog kunnen spelen, hoewel ze vermoedelijk liever vlooien uit elkaars haar trekken. Wij mensen hebben echter andere prioriteiten, waardoor GameBoys als hete broodjes over de toonbank vlogen.

Een belangrijke troef van Tetris was de mogelijkheid om het tegen je vrienden te spelen. Wel eerst een linkkabeltje kopen natuurlijk, anders verdiende Nintendo niet genoeg geld aan je. Het mooie aan Tetris tegen een vriend spelen zit ‘m wederom in de sierlijke eenvoud van de game. De blokjes vallen willekeurig naar beneden, waardoor je uiteindelijk alleen maar kan zeggen dat de beste speler heeft gewonnen.

Wat ongetwijfeld voor een groot deel debet is geweest aan de populariteit van de oer-Tetris is de muziek. “Hip” Tanaka vond inspiratie in klassieke muziek en iedereen die 1990 bewust heeft meegemaakt kan waarschijnlijk het Tetris muziekje mee neuriën. Dit deuntje is waarschijnlijk tot op de dag van vandaag de grootste culturele bijdrage die videogamemuziek heeft geleverd sinds de eerste muzikale noten in het originele Super Mario Bros. op de NES.

Nintendo zou Nintendo niet zijn als het de game ook niet een paar keer opnieuw had uitgebracht. Feit is dat games als Tetris DX op de GameBoy Color en Tetris DS op de Nintendo DS het origineel helemaal overbodig maken. Toch tref ik het origineel soms nog aan in mijn GBA SP. Je kan je high-score niet saven, waardoor zo lang mogelijk spelen eigenlijk zinloos is. Desalniettemin gaat er een soort kalmerende werking van de game uit. Focus je op de blokjes terwijl je luistert naar de muziek en je gaat even terug naar de betere dagen van het Sovjet tijdperk.

Mooi is ook hoe de game via een simpel kleurenpalet op de GBC en GBA er heel levendig uitziet. Sowieso is het visuele ontwerp van de game goed doordacht, met blokjes die niet alleen andere vormen hebben, maar ook andere patronen. Zo zijn ze goed van elkaar te onderscheiden, eens te meer wanneer je het op een later systeem speelt dat ook kleur toevoegt.

De originele GameBoy versie van Tetris is dit jaar alweer 25 jaar geworden. Niet alleen ik word een dagje ouder, maar mijn favoriete games ook. Vermoedelijk zal deze game ook over 125 jaar nog steeds besproken worden, iets wat ik nog niet zo snel over mezelf zie gebeuren. Dat is jammer, maar mijn bijdragen aan de maatschappij zijn dan ook niet zo makkelijk te doorgronden als de eenvoud van Tetris.

[Tetris | GameBoy | Regio: Europa]

3 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

3 Reacties op “25 jaar blokjes stapelen

  1. Pingback: Schieten richting de hemel | patraversus

  2. Pingback: Galm en resonatie | patraversus

  3. Pingback: Wegdromen op vakantie | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s