Hij slaat je voor je harsens

KnuckleKnuckle (2011) is een van de meer vermakelijke documentaires die ik in lange tijd heb gezien. Hoe vaak krijg je immers een blik in de harde wereld van Ierse travellers, waarin onderlinge disputen worden “opgelost” door middel van “fair fights”?

Ian Palmer werd begin jaren 90 via via gevraagd of hij voor de familie Joyce een bruiloft wilde vastleggen. Toen hij ja antwoordde kon hij niet vermoeden dat hij zo’n twaalf jaar in het traveller circuit zou meelopen. Als outsider was hij exclusief getuige van zeer twijfelachtige een-op-eengevechten.

De documentaire draait om de onderlinge strijd tussen de Joyce, Nevins en Quins clans, die bizar genoeg allemaal familie van elkaar zijn. Deze lui vatten “soort zoekt soort” wel heel letterlijk op, wat wellicht verklaard waarom generatie op generatie dezelfde agressieve gewoontes boven komen drijven. Ze maken elkaar onderling helemaal gek met hatelijke videoboodschappen, waarna de eer van de bekritiseerde partij gered moet worden door middel van een vuistgevecht.

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat mensen tegenwoordig achterlijk genoeg zijn om hier aan mee te doen, maar groepen als de travellers hebben nou eenmaal hun eigen cultuur en regels. Het enige positieve aspect aan deze gevechten is dat men buitenstaanders er niet in betrekt, maar dat maakt het er niet minder barbaars op.

Een belangrijk aspect van deze gevechten is dat de familieleden er veel geld op inzetten, zodat het nog een lucratieve bezigheid is. Helaas doet men in de docu niet uit de doeken hoe de families überhaupt aan het geld komen waarmee ze gokken. Het voor de hand liggende antwoord lijkt “criminele activiteiten,” maar er wordt gehint dat sommige van de mannen normalen, tijdelijke banen hebben.

Nou moeten ze ook wel tijdelijke banen hebben, want voordat iemand gaat vechten moet hij eerst een paar maanden trainen. Dit houdt in de regel in dat ze elke dag naar de sportschool gaan en boksen tegen een boksbal. Het zijn allerminst vechtkunstenaars, maar wat ze ontberen aan sierlijkheid compenseren ze met doorzettingsvermogen. Het maakt niet uit of ze in een gevecht een uur lang tegen elkaars kop hebben geslagen; ze gaan door tot eentje opgeeft.

Opvallend vond ik het feit dat men zich aan strikte regels hield. De onderlinge haat mag dan groot zijn, men leeft wel volgens dezelfde regels. Bij fair fights zijn altijd scheidsrechters aanwezig – doorgaans afkomstig van een neutrale clan – en zijn veel vechttechnieken verboden. Gevechten kunnen wel degelijk bloederig worden, maar men gaat er niet dood aan. Wat dat betreft zijn deze gevechten nog niet zo slecht om eerkwesties mee op te lossen, zeker als je bedenkt dat in veel werelddelen dergelijke geschillen dodelijke slachtoffers eisen.

Helaas lijkt elke overwinning wel een slechte winnaar met zich mee te brengen. De winnende clan plaats een filmpje waarin willekeurig tuig de verliezende partij beledigt, die zich dan natuurlijk op zijn pik voelt getrapt. Dit werkt een oneindige cyclus van geweld in de hand, wat evident is als je de kleine kinderen in de docu ziet.

Knuckle is daarom een deprimerende vertoning. Er lijkt een zekere koppigheid in deze families gebakken waardoor ze ook de komende jaren nog veel met elkaar op de vuist zullen gaan. Het goede nieuws is dat de gemiddelde persoon nooit met deze lui in contact zal komen, het slechte nieuws is dat hun eigen kinderen er altijd de dupe van zullen zijn. Een zeer fascinerende docu voor als je eens de andere kant van de maatschappij in het echt wilt zien.

[Knuckle | Netflix]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Docu mens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s