Opzwepende actie

Super Castlevania IVEr zijn weinig games die ik met zo veel plezier opnieuw speel als Super Castlevania IV. Konami’s eerste Castlevania game voor de Super NES is tevens een van de beste actiegames op het systeem. Strakke actie, een monumentale soundtrack en een lang avontuur: de lat werd in 1991 zo hoog gelegd dat maar weinig games op het systeem hier aan konden tippen.

De grote reden dat ik als een trouwe hond terug blijf komen bij deze game is de extreem soepele controle die je hebt over Simon Belmont en zijn zweep. In de vorige Castlevania avonturen op de NES was de besturing op kenmerkende wijze erg rigide, maar op de Super NES gooide men het roer helemaal om. Je bent tijdens sprongen vrij om je richting bij te sturen en als klap op de vuurpijl kan je in acht richtingen slaan met je zweep.

Met name de mogelijkheid om ook naar boven en beneden te slaan breekt de hele Castlevania formule open. Voorheen moest je bij wijze van spreken meedansen op het ritme van de game, maar hier dicteert Simon Belmont de pas. Geen monster is veilig voor de Vampire Killer, want na twee zweep upgrades heb je een bereik van een half scherm. Sommige hardcore fans spreken hier schande van, maar wat mij betreft breekt Simons nieuwe flexibiliteit de game niet.

Wat het in de eerste helft van het avontuur wel een beetje ongedaan maakt is de moeilijkheid. De eerste vijf levels spelen buiten Dracula’s kasteel af en hier heb je niet alleen de gelegenheid om het authentieke landschap van Transylvanië tot je te nemen, maar ook om aan alle facetten van de game te wennen. Geraamtes zullen je vanaf diverse plaatsen bespringen, Bone Towers schieten hun vuurballen en vleermuizen komen als kamikaze commando’s op je afgevlogen. Het zijn vooral de traditionele Castlevania vijanden die je hier tegenkomt en ze dienen als gewillige proefkonijnen om de nieuwe besturing op uit te proberen.

Eenmaal in het kasteel aangekomen wachten nog zes levels, van escalerende moeilijkheid. Super Castlevania heeft een beetje de reputatie van makkelijke game, maar mensen die dat zeggen zijn waarschijnlijk opgehouden voordat ze bij level 8 aankwamen. Nee, de game biedt wel degelijk een pittige uitdaging, eentje die in de latere levels ook goed gevarieerd is met een mix van lastige vijanden en geniepig leveldesign.

Het hoogtepunt heeft men wijselijk tot het laatst bewaard. Voordat je Dracula in zijn privékamer kan opzoeken moet je eerst nog een drietal brute monsters doden. Voordat Symphony of the Night ze zou demoveren tot gewone vijanden waren Slogra en Gaibon hier nog respectabele eindbazen, die samen met Death persoonlijk de toegang tot Dracula bewaken. Het einde van de game is een heerlijke uitdaging, eentje die alles uit de moegestreden speler zal persen.

Een stukje over Super Castlevania zou niet compleet zijn als er ook niet even bij de soundtrack werd stilgestaan. Ik vind persoonlijk het geluid van de Super NES erg hit & miss, maar deze game hoort qua muziek ongetwijfeld tot het hogere segment van Super NES audio. De muziek heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan en klinkt ook tegenwoordig nog steeds uitstekend. Favoriet nummer is ongetwijfeld ‘Theme of Simon,’ dat Konami later ook nog veelvuldig in games zonder Simon Belmont zou hergebruiken.

Ik ben zo’n fan van de soundtrack dat ik deze jaren geleden zelfs in CD vorm had geïmporteerd. CD’s koop ik vrijwel nooit meer, maar uitzonderingen zijn er om te maken, des te meer omdat ook Castlevania – The Adventure en Belmont’s Revenge op deze schijfjes zijn vertegenwoordigd. Daar kan je als fan natuurlijk moeilijk nee tegen zeggen.

Een aspect waar ik minder over ben te spreken is de zinloze censuur die was toegepast op de Westerse versies van de game. Religieuze symbolen zijn uit achtergronden gehaald, naakte standbeelden zijn aangekleed en bloed – toch datgene wat Dracula het meeste nodig heeft – is zo veel mogelijk weggelaten. Als je niet beter weet vallen deze zaken niet op, maar ik heb het niet zo op dit soort misplaatste preutsheid.

Maar goed, zelfs de censuur valt in het niet bij de puike speelbaarheid van de game. De programmeur van Simon Belmont zou niet veel later Konami verlaten en het team van Treasure versterken. Met titels als Gunstar Heroes, Bangai-O en Astro Boy – Omega Factor op het CV van deze Mitsuru Yaida is in ieder geval duidelijk dat Konami een enorm talent de deur uit liet lopen.

Ik zal deze game echter niet snel mijn huis laten verlaten. Het is een van de sterkhouders van de Super NES en is samen met actiegames als Actraiser en Super Metroid ook toonaangevend in een segment games dat niet per se op kinderen is gericht. Niet dat er iets mis is met kleurrijke platformgames, maar variatie in aanbod is natuurlijk ook belangrijk.

En dus blijf ik voorlopig deze game in mijn Super NES stoppen. Net zoals de duistere priester Shaft voor zijn eigen doeleinden Dracula opnieuw tot leven wekt doe ik dat eigenlijk ook. De legende gaat dat Dracula eens in de honderd jaar herreist, maar bij mij thuis is het eerder jaarlijks. En gelukkig maar, want deze topgame verdient het dubbel en dwars.

[Super Castlevania IV | Super NES | Regio: Amerika]

4 reacties

Opgeslagen onder Digi-taal

4 Reacties op “Opzwepende actie

  1. Pingback: Nieuwe generatie van vampierjagers | patraversus

  2. Pingback: Tweede kansen | patraversus

  3. Pingback: Herboren in obscuriteit | patraversus

  4. Pingback: Tot het bittere einde | patraversus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s