Exploderende macho’s

SabotageMet enige regelmaat kijk ik of er op dinsdag een leuke film in de lokale bioscoop draait. Op dinsdag kan je namelijk voor €5 naar binnen, wat de drempel voor twijfelachtige films enorm verlaagt. Zo zat ik laatst naar Sabotage (2014) te kijken, de nieuwste Arnold Schwarzenegger film.

Hoewel de film alweer een tijdje draait was het alsnog geen goed teken dat in totaal slechts zo’n twaalf man de moeite hadden genomen om de film te kijken. Aan de ene kant is het natuurlijk heerlijk om in een vrijwel lege zaal te kijken, maar aan de andere kant spreekt dat niet in het voordeel van de film. Ik weet niet of mijn medekijkers diehard fans waren of twijfelaars zoals ik, maar ik betwijfel of ze aan hun trekken kwamen.

Sabotage zet namelijk de lijn voort van matige actiefilms waarin Schwarzenegger is te zien sinds hij gouverneur af is. In The Expendables 2 (2012) kwam hij nog een beetje tot zijn recht dankzij rake punchlines, maar hier moet hij zowaar acteren. Nou speelt hij gelukkig het soort macho alfaman dat je van hem verwacht, maar zijn personage komt niet goed tot zijn recht in het verhaal.

De film draait om een groep corrupte FBI infiltranten, onder leiding van Schwarzenegger. We zien hoe ze een Mexicaans kartel tien miljoen dollar lichter proberen te maken, maar dit mislukt. Hun collega’s bij de FBI zijn niet achterlijk, waardoor iedereen als straf met klote baantjes wordt opgescheept. De leider van het team, ene Breacher (Schwarzenegger), blijft professioneel onder de omstandigheden, terwijl de rest helemaal ontspoort.

Breacher heeft tegelijkertijd een vedette tegen het kartel openstaan, omdat deze ooit zijn vrouw en kind op brute wijze hebben vermoord. Des te vreemder dan dat de film niet de all-out actiefilm in de Mexicaanse onderwereld is die het makkelijk had kunnen zijn. Alle ingrediënten voor een ouderwetse slachtpartij zijn aanwezig, maar in plaats van een moderne variant op Commando (1985) draait de film om de interne strijd in het team van Breacher.

Dat is erg jammer, want de teamleden zijn niet bijster interessant. Sam Worthington en Mireille Enos spelen het koppel “Monster” en Lizzy Murray en komen nog het beste uit de verf. Monster is loyaal aan Breacher, terwijl zijn vrouw Lizzy een paar steekjes los heeft. De rest van het team is echter zo eendimensionaal dat je ze geen moment mist wanneer een onbekende speler ze begint uit te moorden.

Olivia Williams en Harold Perrineau duiken ook nog op, als de FBI agenten die onderzoek doen naar de misstanden met het team. Hierdoor krijgt de film zowaar nog een extra dimensie las moordmysterie, hoewel deze totaal overbodig is. Het beste wat over dit tweetal valt te zeggen is dat Josh Holloway ook meedoet in de film en het leuk is om Lost personages Michael en Sawyer in dezelfde film te zien.

Maar goed, de film draait natuurlijk om Breacher, de gebroken super agent. Hij kwelt zichzelf door continu naar het beeldmateriaal van de executie van zijn vrouw te kijken. Je weet als kijker dat hij niks liever wilt dan naar Mexico gaan en wraak nemen. Jammer dan dat het gros van de film zich met andere zaken bezighoudt. Pas op het allerlaatste moment krijgen we Schwarzenegger in Mexico te zien, alsof de schrijvers zich realiseerden dat er wel degelijk brood zat in die verhaallijn.

De laatste tien minuten zijn ongetwijfeld de beste uit de hele film, maar is het verstandig om een hele matige actiefilm door te zitten om op dat punt te komen? Nou, dat dacht ik niet.

[Sabotage | Bioscoop]

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Cinematiek!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s